Leven is het meervoud van lef - Loesje -

Flexibiliteit en geduld

2012-02-08T19:09:00.003+01:00

Een week bij Jolanda in Tanzania
Dit bericht is ook verschenen op: http://jolandavandervelden.reislogger.nl/

Een week bij Jolanda in Tanzania levert meer stof tot schrijven op dan prettig is om te lezen op een blog. Vandaar alleen een korte observatie over een botsing tussen culturen.

Na drie weken een georganiseerde groepsreis door Kenia en Tanzania, was het zuiden van het land bezoeken even andere koek. Ik ben er geen enkele toerist tegengekomen. De enige mzungus (blanken) die ik heb gezien waren vrijwilligers en mensen die zaken kwamen doen. Kennelijk gaan blanken anders niet naar het “minder mooie” zuiden.

Om vanaf de “grote” stad Mtwara in Tandahimba te komen, moet je een dag uittrekken. Dan kan je nog hopen dat het meevalt hoe lang je op een bus moet wachten. En kan je misschien zelfs een zitplek bemachtigen, wat geen overbodige luxe is op de onverharde hobbelige weg waarover je vier uur lang rijdt in een busje zonder noemenswaardige vering. En ach, als je er vandaag niet komt, dan doe je morgen nog een poging.

In Nederland is iedereen van slag als de bussen of treinen een keer niet volgens schema rijden. In Tanzania zijn mensen veel flexibeler. Dat moet ook wel, anders zou iedereen er continu geïrriteerd zijn. Die flexibele instelling, waarbij veel makkelijker met tegenslag wordt omgegaan, heeft ook een keerzijde. Als dingen nou eenmaal gebeuren zoals ze gebeuren, omdat God (of het lot) het zo heeft bepaald, denk je ook niet na over hoe het anders kan. Hoe je zelf iets kan veranderen.

Die passieve houding zie je ook bij het personeel in het ziekenhuis. Mensen gaan soms dood omdat de nodige middelen er niet zijn om ze te genezen. Dat vond ik al erg confronterend, om dat het hier vanzelfsprekend is dat er couveuses, hartmonitors of multivitaminen zijn. Maar nog schrijnender vond ik het om te zien dat er mensen overlijden waarvoor de nodige middelen wel beschikbaar waren, maar er geen goede zorg werd geleverd. Bijvoorbeeld omdat de medicijnen niet tijdig worden besteld, omdat artsen (of ze dienst hebben of niet) een dag van tevoren melden dat ze een maand vakantie opnemen. Omdat als verpleegsters theepauze hebben er niemand op de zalen is. Omdat er geen goede medicijnlijst wordt bijgehouden of omdat het aan kennis over een ziekte als diabetes ontbreekt.

Jolanda en Kirsten proberen zich door deze passieve houding niet uit het veld te laten slaan. Ze blijven herhalen wat er beter zou kunnen, stellen een diabetesprotocol op en proberen verpleegsters kennis bij te brengen. Ik vind dat ongelofelijk bewonderenswaardig. Iets veranderen is moeilijk en vergt een lange adem, heel veel geduld en het winnen van vertrouwen van het personeel. Ik hoop dat ze straks na twee jaar kunnen zeggen dat ze niet alleen voor individuele patienten een verschil hebben gemaakt (want dat doen ze zeker!), maar ook de kwaliteit van de zorg die in dit ziekenhuis wordt geleverd wat hebben verbeterd. Ik wens ze daarbij heel veel kracht, geduld en flexibiliteit toe.

Consequent zijn wordt zwaar overschat

2011-05-04T00:06:00.002+02:00

Deze column is eerder verschenen in Overdwars nummer 2/2011

Van de week zat ik in een restaurant met welgeteld één vegetarische keuze op de kaart. Eigenlijk kan ik dat geen keuze noemen. Ik eet al jaren geen vlees, maar wel eens een stukje vis. Aangezien die ene optie er niet aantrekkelijk uitzag bedacht ik me dat ik dan maar de zalm zou nemen. Mijn tafelgenoten vonden dat niet consequent. Bovendien, hoe kan ik nou eieren eten en leren schoenen dragen als ik vind dat de bio-industrie verboden moet worden?

Een lastige vraag, met een simpel antwoord: het is beter inconsequent te zijn en soms dingen goed te doen, dan consequent alles fout doen. Maar het is niet simpel om de principieel juiste keuzes te maken in onze consumptiemaatschappij.

Lebmaagstremsel van kalfjes in kaas, varkenshaar in brood, luizeneitjes in M&M’s, gelatine in dropjes, het is niet makkelijk om te weten waar dierlijke producten in zitten. Vegetarisch eten wordt gezien als een dieetwens, terwijl het eigenlijk een bijzondere wens zou moeten zijn om vlees te willen eten. Biologische en fair trade producten zjin duurder dan “normale” (maar wat is eigenlijk normaal, dat we mensen en de aarde slecht behandelen?).

Het is goedkoper en sneller om naar Italië of Polen te vliegen dan om de internationale trein te nemen. Met de trein en de bus naar Lutjebroek gaan is vele malen onhandiger en duurt veel langer dan met de auto. Als je niet wil dat er negen liter water door de wc wordt gespoeld moet je een extra keer op de knop drukken. Je moet zelf groene stroom aanvragen. Sommige koekjes zitten in twee of zelfs drie lagen plastic verpakt.

De mainstream banken investeren graag in wapens, olie, kernenergie en andere branches die noch ecologisch noch sociaal genoemd kunnen worden. Mijn pensioen is verplicht bij een pensioenfonds met net zo’n slecht investeringsbeleid, maar ik kan mijn geld daar niet weghalen zolang ik bij de rijksoverheid werk. Allemaal dingen waarvan ik denk: onze consumptiemaatschappij is eigenlijk de omgekeerde wereld.

Omgekeerd zou zoveel makkelijker zijn en zoveel beter. Uit praktische overwegingen maakt bijna iedereen daarom vaak eigenlijk verkeerde keuzes. En als je het dan eenmaal fout doet, komt de gewenning. Je denkt al gauw dat dat ene stukje vlees ook niet meer uitmaakt, die ene vliegreis, dat ene stukje extra verpakking. Maar als we dat nou eens allemaal niet zouden denken? Gewoon alles wat praktisch haalbaar is, al is het nog zo klein, wel goed doen? Natuurlijk blijven er dan nog dingen over die we in principe anders zouden moeten en willen doen. Maar dat moeten we dan maar accepteren. Het is inconsequent, maar vele malen beter dan consequent zijn. Consequent zijn wordt zwaar overschat.

Onrecht

2011-03-13T17:39:00.001+01:00

Deze column is verschenen in de Overdwars

Al toen ik een jaar of vijftien was wilde ik rechten studeren. Niet omdat je met die studie veel geld kan verdienen in een van de kantoren op de Zuidas. Ook niet omdat ik zoals zovelen niet zo goed wist wat ik wou. Nee, omdat ik graag iets aan het onrecht in de wereld wilde doen. Van mijn uiteindelijk keuze om jurist te worden heb ik nog geen moment spijt gehad.

Wel vind ik het steeds lastiger om te zeggen wat onrecht is. Natuurlijk zijn er makkelijke gevallen te bedenken, zoals Lucia de Berk die onterecht jaren heeft vastgezeten, of een koelbloedige moord die onopgelost blijft. Maar vele malen groter is het grijze gebied: het gebied waarin recht en onrecht niet zo duidelijk zijn. Een gebied waarin zich bijvoorbeeld disfunctionele relatie bevindt met huiselijk geweld over en weer. Waarin een meerderjarige verdachte met een IQ van 65 seks heeft met een meisje van 15, wat zij zelf wou maar haar ouders niet. In dat gebied bevindt zich ook een fikse klap uit zelfverdediging. Of te hard rijden met een dodelijk ongeval tot gevolg, terwijl het in die situatie heel onwaarschijnlijk is dat dat gebeurt.

Dat is ook wat me het meeste stoort aan het debat over justitie en veiligheid op dit moment. De wereld wordt gepresenteerd als zwart-wit. "You are with us or against us." Strafbare feiten worden gepleegd door "de ander". Criminaliteit kan en moet volledig worden uitgebannen. Elk risico moet worden geelimineerd. En het lijkt wel haast tegen elke prijs. Er wordt voorgesteld door PvdA om mensen "preventief op te sluiten", dus zonder dat ze iets hebben gedaan. Op vrijwel elke hoek van de straat staat een camera om iedereen altijd in de gaten te kunnen houden. Een databank met vingerafdrukken van alle Nederlanders. Iedereen wordt beschouwd als een risico.

Iets meer realiteitszin zou prettig zijn. De wereld kent weinig zwart-wit, maar wel vele grijstinten. Iedere verdachte, iedere dader, is een mens van vlees en bloed. "De ander" kan jouw broer of dochter zijn. "De ander" lijkt schrikbarend veel op jezelf. Niets is menselijker dan fouten maken, ook fouten die strafbaar zijn. Criminaliteit is onlosmakelijk verbonden met de samenleving. Daar zullen we mee moeten leren leven, al lijken de meeste politici dat verleerd. Om Benjamin Franklin nog maar eens aan te halen: “Een samenleving die fundamentele vrijheid opoffert aan tijdelijke veiligheid verdient geen van twee, en verliest beide.”

Overigens pleit ik niet voor een overheid die de veiligheid van haar burgers niet hoog in het vaandel heeft. Natuurlijk moeten burger beschermd worden tegen andere burgers. De burger moet echter ook worden beschermd tegen de machtige staat. Om dat te waarborgen is veiligheid niet het beste uitgangspunt, maar rechtvaardigheid. Al is het soms best lastig om vast te stellen wat recht is, en wat onrecht.

Foto's

2010-07-23T22:41:00.005+02:00

Vorige week was ik nog in Istanbul, nu ben ik alweer een week aan het werk. Maar gelukkig hebben we de foto's nog! ;-)

Links van de berichten heb ik er een aantal toegevoegd van onder andere Plitvice, Ohrid en Istanbul. En die rechts van deze tekst, dat ben ik dus op een minaret in Mostar.

Bestemming bereikt

2010-07-16T09:29:00.003+02:00

Op dit moment ben ik alweer een paar dagen in Istanbul. De nachtbus van Skopje naar hier reed wel door Bulgarije, maar daar heb ik niet echt iets van gezien. Uiteindelijk ben ik een paar dagen in Macedonië gebleven en heb ik daar genoten van mijn verblijf in Ohrid, een prachtig oud stadje aan een meer. Ik wou dat ik daar wat langer had kunnen blijven, maar Istanbul riep (en daarna mijn werk thuis...).

Veel mensen vinden Istanbul de eerste dagen overweldigend, vertellen ze me. Ik niet, ik voelde me hier eigenlijk gelijk thuis. Ik verblijf drie minuten lopen van de belangrijkste winkel- en uitgaansstraat. Net ver genoeg om niet de hele nacht door last van herrie te hebben.

Elke dag steek ik de Galata-brug over (jeweetwel, die brug waar Geert Mak over heeft geschreven) om moskeeën en paleizen te bekijken, naar de markt te gaan enz. Ik ben mijn gebit aan het ruïneren met Turks fruit en baklava, heb een deel van mijn kleurtje laten wegscrubben in de hamam, drink Ayran (iets ziltige yoghurt) om mijn maag niet van streek te laten raken, drink raki met een Turk en een Duitser, ontbijt met onder andere olijven en heb zelfs een broodje vis uit de Bosporus gegeten. Nog even en ik wil nooit meer naar huis.

Ik houd erg van steden die zo levendig zijn als Istanbul, die zo bruisen van bedrijvigheid. Op elke hoek een straatverkoper. Mensen die thee drinken en triktrak spelen. Vrouwen met een hoofddoek, vrouwen in een zomerjurkje. Het meest negatieve hier dat ik kan bedenken is dat ik mijn schouders bedek omdat ik anders nog meer gedoe krijg met mannen. Ze zijn allemaal erg aardig, maar ik wil ook wel eens honderd meter ongestoord door kunnen lopen.

Misschien heb ik echter wel een enorm vertekend beeld van deze stad. Ik zit in een hippe buurt en ga naar de toeristische attracties. Hoe is het voor die andere twintig miljoen mensen die hier ergens in een buitenwijk wonen en waarvan een groot deel nooit in het centrum komt? Welk verhaal gaat er schuil achter die man die op de hoek van de straat flesjes water verkoopt? En is het waar dat er elk jaar meer vrouwen gesluierd over straat gaan, zoals andere reizigers me hier vertellen?

Tja, wat zie je nou eigenlijk als "domme toerist"?

Oeps, ik ben in Skopje...

2010-07-07T19:12:00.003+02:00

Gisterochtend vroeg stapte ik in Belgrado op de trein naar Sofia, Bulgarije. Een ongeveer 9 uur durende treinreis. Terwijl ik een dutje deed en mijn boek uitlas, gleed het Servische platteland aan me voorbij. Hoe verder we van Belgrado verwijderd raakten, hoe armer de dorpjes en slechter onderhouden de stations. Ik zag steeds minder (oude) tractors en steeds meer mensen met de hand het land bewerken.

Het duurde naar mijn idee wel erg lang voordat we de Servisch-Bulgaarse grens passeerden en ik vroeg me af of ik op tijd in Sofia zou zijn voor het voetbal. Omdat de meeste passagiers geen spraken, vroeg ik aan een andere backpacker of hij wist hoe laat we in Sofia zouden moeten zijn: hij had geen idee, want hij ging zelfs naar Skopje, Macedonië. Staande in het gangpad constateerde ik dat het achterste deel van de trein was verdwenen. Nu begon ik me toch wat zorgen te maken. Toen de conducteur de kaartjes kwam controleren en zag dat ik Sofia als bestemming had ingevuld op mijn interrailkaart begon hij hevig te gebaren en Skopje (en andere niet verstaanbare dingen) te zeggen. Ik bleek niet de Servisch-Bulgaarse, maar de Servisch-Macedonische grens te zijn gepasseerd! Oeps! Kennelijk reed alleen het achterste deel van de trein naar Sofia...ik voelde me iets minder dom toen een andere toerist dezelfde fout bleek te hebben gemaakt.

Dus nu ben ik per ongeluk in Skopje en blij dat mijn Lonely Planet ook Macedonië beslaat. Skopje bestaat uit veel lelijke communistische betonnen (flat)gebouwen, maar het centrum stamt nog uit de Ottomaanse tijd en doet erg Turks aan. Ik heb een kerk bezocht die half onder de grond is gebouwd omdat hij niet hoger mocht zijn dan de moskeeën. Er is een markt met groente, fruit, noten, kruiden, baklava en een heel dood schaap dat aan een plafond hing. Ik zag Turkse barbiers, kleermakers, schoenpoetsers, juweliers, kebabzaken. Kortom een voorproefje op Istanbul.

Als (vrouwelijke) toerist alleen ben ik hier een bezienswaardigheid. Het fort hier bovenop de heuvel is zo'n beetje de grootste toeristische attractie en de enige toeristen die ik daar tegenkwam waren... twee Nederlanders. Overigens heb ik dankzij het leuke hostel waar ik verblijf het voetbal toch nog kunnen zien!

Sarajevo

2010-07-05T12:58:00.003+02:00

Toen ik een jaar of 9 was zag ik op het Jeugdjournaal een reportage over kinderen in Sarajevo die op straat moesten rennen voor hun leven vanwege de sluipschutters. Ze konden niet naar school en moesten water halen uit een rivier. Ik vroeg me af hoe dat kon, zo dichtbij.

Eergisteren heb ik met mijn ogen de straten gezien waar dit gebeurde. Het Holiday Inn-hotel waar alle journalisten veilig zaten weggestopt is nog geen honderd meter bij de Sniper Alley vandaan. Al was eigenlijk de hele stad één grote gevarenzone. Sarajevo was tijdens de drie jaar durende belegering volledig afgesloten van de buitenwereld, op een 800 meter lange tunnel van 1,60 bij 1 meter na. De mensen bij wie deze tunnel in de achtertuin uitkwam hebben van hun huis een museum gemaakt waar je door de 25 meter die nog rest van de tunnel kan lopen. De regering is hier kennelijk nog steeds niet in staat om dit soort belangrijke plaatsen te beschermen om van te leren.

Wat me vooral opviel aan Sarajevo was niet zozeer dat veel gebouwen vol met kogelgaten zitten of in de steigers staan. Dat viel me eigenlijk nog wel mee. Het is juist opvallend hoe rustig en veilig alles is. Hoe mooi sommige stukken van de stad zijn opgeknapt. Hoe de minaretten van de moskeeën hier naast de kerktorens staan.

Hoe oostelijker ik kom, hoe meer Turkse invloeden ik zie. Vijfenzeventig procent van de inwoners van Sarajevo is moslim, al zijn ze niet allemaal even praktiserend. Het oudste gedeelte van de stad is het Turkse deel met kleine steegjes. Waar plekken zijn waar je shisha kan roken en Bosnische koffie kan drinken (lijkt op Turkse koffie). Het Oostenrijks-Hongaarse deel van de stad doet meer aan Budapest denken. Er is daarnaast ook een groot communistisch deel van de stad, maar dat is niet erg inspirerend.

Sarajevo is in alle opzichten een stad als andere Europese hoofdsteden met veel winkels, restaurants, cafés en nachtclubs. Slechts één ding ontbreekt door de overvloed aan cevapi en börek standjes: McDonalds. En daar mogen de inwoners van Sarajevo best trots op zijn.

Mostar 2: Bata's Crazy Tour

2010-07-05T12:38:00.004+02:00

In Mostar verbleef ik bij Majdas, een hostel dat is opgezet door de Bosnische Bata nadat hij terugkeerde uit Zweden begin deze eeuw. Bata runt het hostel met zijn zus en zijn 71-jarige moeder die het niet na kan laten hun gasten te verwennen met heerlijke zelfgemaakte ontbijtjes. Bata is beroemd onder backpackers in de Balkan: hij wordt zelfs bij naam genoemd in de Lonely Planet. Dat is niet alleen omdat z'n hostel een fijne plek is om te zijn, maar vooral vanwege zijn tour.

Ik ben afgelopen week meegeweest op zijn 14 uur durende tour door de omgeving van Mostar. Als je tijdens de 14 uur in slaap weet te vallen, krijg je je geld terug, maar dat schijnt nog nooit te zijn gebeurd. Bata liet ons zien hoe Mostar verdeeld was tijdens de oorlog en hoeveel er sindsdien in de omgeving is gerenoveerd en gebouwd.

Hij nam ons mee om traditionele Bosnische gerechten te eten (beetje veel vlees voor een vegetariër, maar de spinazie börek is heerlijk) en Bosnische koffie te drinken. Hij nam ons mee naar prachtige watervallen waarin we lekker konden afkoelen.

Maar dat niet alleen. Ondertussen wist Bata ook nog aan de hand van plaatsjes waar we heengingen te vertellen over de historie en de huidige situatie in de streek. Het grotendeels Kroatische katholieke bedevaartsoord Medzurgoje is zeer goed georganiseerd en moet wel veel geld opbrengen. Gemiddeld zijn de Kroaten hier beter georganiseerd dan de moslims.

In Blagaj nam hij ons mee naar een 600 jaar oud Derwisj-huis bij een enorme grot en een waterbron. Ook als niet-moslims mochten we daar naar binnen. In Mostar mocht ik zelfs in mijn zomerjurkje een moskee betreden en de minaret beklimmen voor het uitzicht. De moslims hier zijn zeer open en eraan gewend dat ze naast de katholieke Kroaten wonen. Al vertelde Bata ook dat kinderen helaas tegenwoordig in gescheiden klassen naar school gaan: er bestaat een grote segregatie.

Bata toonde ons ook nog een bijzonder mooi ottomaans dorpje met fort. Ik heb me verbaasd over hoe weinig toeristen we overal tegenkwamen. Hercegovina heeft prachtige natuur, de cultuur is zeer interessant en zolang je niet van de gebaande paden afwijkt zijn landmijnen geen probleem. Ik kan het iedereen aanraden om een bezoek aan Mostar te brengen.

Mostar: sporen van de oorlog

2010-07-03T09:57:00.002+02:00

Op dit moment ben ik in Sarajevo, maar de afgelopen dagen was ik in Mostar (in Hercegovina). Mostar is beroemd vanwege de 16de eeuwse "oude brug" die kapot is geschoten in 1993 door de Kroaten. Niet alleen die brug, maar ook alle andere bruggen in Mostar zijn tijdens de oorlog vernietigd.

Waar je ook loopt in Mostar, overal zie je sporen van de oorlog. De eigenaar van het hostel waar ik verbleef vertelde dat de frontlinie midden door Mostar liep. De ene kant was de Kroatische, de andere de Bosnische kant van de stad. De laatste werd doorkruist door de rivier.

Nog maar 5 of 6 procent van de ruïnes die er waren door de oorlog zijn er nog, maar dat zijn nog steeds behoorlijk wat gebouwen. Je ziet bordjes hangen waarop staat dat je die gebouwen absoluut niet mag betreden omdat dat gevaarlijk kan zijn. Gebouwen die nog wel helemaal overeind staan zitten vaak vol met kogelgaten.

Een van de gebouwen waarvan niet meer dan een betonconstructie over is, is een oude bank. Het is een hoge toren aan de Kroatische kant van de stad. Tijdens de oorlog zat deze vol met sluipschutters. Ik ben in die toren geweest: een hele nare plek. Je kon nog steeds zien waarvandaan de schutters moeten hebben zitten schieten en er lagen kogelhulsen.

Die bank dreigt helaas opgekocht te worden om hem plat te gooien en er een nieuw kantoorgebouw te bouwen. Terwijl het eigenlijk een goede plek zou zijn om een museum of gedenkplek te maken over wat hier begin jaren '90 is gebeurd. Door alle gevoeligheden in de stad tot op de dag van vandaag, zal dat echter niet gebeuren.

Wel is de oude brug inmiddels volledig gereconstrueerd, op dezelfde wijze als dat hij in de 16e eeuw is gebouwd. Een prachtig gezicht. Laten we hopen dat hij minstens net zo lang staat als de vorige.

De Plitvice-meren

2010-06-28T21:10:00.002+02:00

Eergisteren ben ik met een aantal medereizigers naar de Plitvice-meren geweest (in Kroatië, want daar ben ik inmiddels). Ze liggen zo'n tweeënhalf uur per bus van Zagreb vandaan, maar die busreis was het zeker waard. (zie ook de foto's op Wikipedia)

De meren zijn als sinds 1949 een National Park en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Over houten loopbruggen en andere wandelpaden zijn we langs een groot deel van de zestien (!) meren gelopen. Ondanks het feit dat er heel wat andere mensen waren die hetzelfde deden, was het prachtig. Turquoise meren met ontzettend helder water waarin je vissen kon zien zwemmen, overal watervallen, alles prachtig groen. Er schijnen onder meer beren te leven, al zijn we die niet tegengekomen.

Kroatië is een rijk land met zulke prachtige natuur. Inmiddels ben ik aan de kust en ook hier is het water blauw en schijnt de zon. Daar ga ik maar eens verder van genieten.

Budapest 2

2010-06-22T19:20:00.003+02:00

Zondag ben ik naar de Joodse wijk hier geweest. Daar heb ik de grote synagoge bezocht (er passen 3200 mensen in!). Bijzonder om te zien dat ze een orgel hebben terwijl ze dat helemaal niet gebruiken. De Thorarol dwaaruit wordt gelezen is eeuwenoud. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is die op het platteland verborgen door een katholieke priester, al weet nog steeds niemand wie dat was.

In het Joodse museum zag ik wat ermee had kunnen gebeuren: een Thorarol als trommelvlies. Een heleboel foto´s van de deportaties naar Auschwitz. Het is bijna niet voor te stellen dat er voor de oorlog in Hongarije steden waren waar 85% van de inwoners Joods was en erna niemand meer. Foto´s van het leven en vooral ook de dood in het ghetto in Budapest. Naast de synagoge zijn de massagraven.

Daar is ook de memorial garden met monument in de vorm van een treurwilg. Op (bijna) elk blad staat een naam van iemand die in de oorlog is overleden. Indrukwekkend. Daarachter lijsten met namen van hen die de Joden hielpen onder te duiken of te vluchten. Raoul Wallenberg was één van die namen. Een naam die me bekend voorkwam. Terug in het hostel realiseerde ik me waarom: hij was een Zweedse diplomaat die Joden aan papieren hielp. Anna Boom, een Nederlandse vrouw, hielp hem daarbij.

Judith Koelemeijer heeft een prachtig boek over haar leven geschreven. Anna Boom moet een van de eerste écht Europese vrouwen zijn geweest. Ze reisde in haar eentje decennia geleden al heel Europa door en had haar hart op de goede plaats. Een mooi boek over een mooi rolmodel.

Budapest 1

2010-06-21T16:27:00.004+02:00

Reizen met De Deutsch Bahn blijft geweldig. Een nachttrein waarbij ik het compartiment deelde met drie Koreaanse meisjes die amper Engels spraken maar wel Guus Hiddink kenden bleek zelfs tien minuten te vroeg te arriveren in Műnchen. Dat betekende dat ik gelijk -en dan bedoel ik ook echt overkant perron- over kon stappen naar Budapest.

Het station van Budapest daarentegen was niet zo´n feest. Een geldautomaat was nergens te vinden en de metro ook al niet. Het eindigde ermee dat ik een paar euro heb gewisseld tegen een bijzonder slechte koers om Hongaarse Forinten te bemachtigen. En ik heb een aantal Jehova-getuigen (of andere Christenen, ze wilden in elk geval iedereen bekeren) heb gevraagd waar de metro was. Elk bord bleek inderdaad te ontbreken en ook na twee dagen wandelen door deze stad blijkt dat je voor de metro gewoon op de gok ergens naar beneden moet gaan. Om er dan wel misschien achter te komen dat het gewoon een tunnel is om over te steken. Of dat de metro vanaf die kant de verkeerde kant op gaat.

Maar goed, het station overleefd hebbende (toch een beetje enge plek) bleek mijn hostel prima. En de stad is erg mooi. Overal loop je ˝per ongeluk˝ tegen prachtige gebouwen aan. Morgen meer...

Orient Express

2010-06-18T16:33:00.003+02:00

Jaren geleden las ik het boek van Agatha Christie met als titel "Moord in de Orient Express". Dat boek sprak tot mijn verbeelding, niet alleen vanwege het ingewikkelde complot dat achter moord zat, maar ook vanwege de reis die erin werd gemaakt.

Inmiddels rijdt de beroemde trein niet meer, maar dat betekent niet dat je niet meer met de trein naar Istanbul kan. Ik begin niet in Parijs, maar in Utrecht. Meteen ga ik een heel eind weg, want morgen rond deze tijd zou ik in Budapest, Hongarije, moeten zijn. Over vier weken keer ik vanuit Istanbul weer terug naar Nederland. En in de tussentijd?

In de tussentijd hoop ik verslag te doen op dit weblog over mijn reis door de Balkan. Als ik tenminste tijd heb en een fatsoenlijke internetverbinding.

“DWARS, GroenLinkse jongeren”

2010-06-01T18:16:00.002+02:00

Deze column verscheen vandaag in de OverDWARS nr. 2/2010

Onze voorzitter, Diederik ten Cate, heeft de knuppel in het hoenderhok gegooid met zijn pleidooi voor het veranderen van de naam “DWARS, GroenLinkse jongeren”. Afgezien van het feit dat de verkiezingstijd de slechtste tijd is om hierover te gaan navelstaren, is het altijd legitiem om eens kritisch naar je eigen naam te kijken.

Historisch gezien past de naam DWARS, GroenLinkse jongeren, perfect bij onze vereniging. In de tijd dat onze naam ontstond, was het een compromis tussen de “fundi’s” en de “realo’s. Beide elementen zijn dan ook terug te vinden in de naam. Nog steeds zijn er bij DWARS, GroenLinkse jongeren, meer gematigde en meer radicale leden te vinden, mensen die meer gericht zijn op het parlementaire en mensen die meer gericht zijn op actievoeren.

In ons beginselprogramma staat onder andere: "Dwars stelt niet één ideaal centraal, maar meerdere: deze diversiteit aan idealen is een reflectie van de diversiteit binnen Dwars. Dwars koestert haar eigen diversiteit, is niet dogmatisch, en zet zich actief in voor vrolijke, creatieve en vernieuwende ideeën." Ik heb mensen bij DWARS, GroenLinkse jongeren, met verve zien pleiten voor het afschaffen van het minimumloon, voor het invoeren van een basisinkomen, voor anarchisme en tegen kraken. Het is fijn dat er ruimte is voor zo’n grote diversiteit aan leden bij DWARS, GroenLinkse jongeren.

Natuurlijk is er ook veel veranderd in onze vereniging. De bloedgroepenstrijd tussen de PPR-J en de PJSG is allang totaal irrelevant. Geen van onze huidige actieve leden kan zich die partijen en organisaties uberhaupt nog herinneren. Van een club zeer maatschappelijk betrokken actievoerders is DWARS, GroenLinkse jongeren, meer op een “echte” politieke jongerenorganisatie gaan lijken. We hebben een bestuur, zelfs met een voorzitter, en de contacten met onze moederpartij zijn goed. Het is nu dan ook zaak eens goed na te denken over onze rol en de naam die daarbij past.

DWARS, GroenLinkse jongeren is op dit moment een goede kweekvijver van GroenLinks. We bieden jongeren op tamelijk laagdrempelige wijze manieren aan om kennis te maken met de politiek. Daarnaast zijn we de “luis in de pels” van GroenLinks. Als politieke jongerenorganisatie hoor je buiten de hokjes van het politieke klimaat te denken, progressief te zijn en ook de idealen te verkondigen die je moederpartij niet kwijt kan in de reguliere politieke arena. Door kritisch te zijn kan je politieke ruimte creëren. En binnen een politieke jongerenorganisatie moet er ruimte zijn voor jongeren om poltieke fouten te maken: het hoort immers naast een kweekvijver ook een speeltuin te zijn.

DWARS, GroenLinkse jongeren, maakt duidelijk dat we verbonden zijn met onze moederpartij, maar toch niet hetzelfde. Tot nu toe heb ik nog geen alternatief gehoord dat dat duidelijk maakt. En dat is wel onze kracht en de kracht van onze naam. En daar ben ik een trots lid van.

Met Niels op de tractor

2010-05-30T13:15:00.005+02:00

Afgelopen woensdag was ik met Niels van den Berge mee op zijn tractortoer door Nederland. Een unieke ervaring, zeker voor een stadsmeisje zoals ik. Niels heeft er op zijn website al het nodige over geschreven.

Wat mij vooral is bijgebleven is hoe de mens vaak door onnatuurlijk technieken te gebruiken problemen veroorzaakt die vervolgens met nog meer ingewikkelde onnatuurlijke maatregelen moeten worden opgelost. Tekenend was dat een biologische boer ons vertelde dat hij zijn kalfjes bij hun moeder liet drinken. De meeste boeren doen dat niet omdat het wat liters melk kost. Om het gebrek aan moedermelk te compenseren moeten die kalfjes dan veel krachtvoer eten. Vanwege hun verminderde weerstand moet vaker antibiotica worden gebruikt. Het verlies van de liters melk door de kalfjes bij de moeder te laten drinken wordt dus grotendeels gecompenseerd doordat deze boer veel minder krachtvoer en geen antibiotica meer nodig heeft.

Aan de andere kant kan de techniek ook juist helpen om milieuvriendelijker te werken. Zo vertelde de akkerbouwer met een windmolen op zijn erf dat hij alleen met een tractor met gps-systeem rijdt, omdat je dan op de centimeter nauwkeurig het land kan bewerken, gif kan spuiten, enzovoorts. Zo gaat er niets verloren en komen er zo min mogelijk schadelijke stoffen in het milieu terecht. Al vond ook hij dat het natuurlijk nog mooier zijn als hij ze helemaal niet nodig had.

Niels en ik hebben verder erg veel genoten van het prachtige Nederlandse polderlandschap, vooral als de TomTom ons rondjes liet rijden ("hier zijn we toch net ook al langsgekomen?") omdat de tractor natuurlijk niet op alle wegen mag rijden. Het was een dag om als stadsmeisje niet gauw te vergeten...

Van twee walletjes eten: werken en studeren

2010-04-03T12:13:00.004+02:00

Dit artikel is eerder geplaatst in de carrierespecial van Bulletineke Justitia

Hier op de gang hoor ik rinkelende telefoons, pratende collega’s. Harm Brouwer (de voorzitter van het College van procureurs-generaal en daarmee de hoogste baas van het Openbaar Ministerie) loopt even binnen omdat hij informatie wil hebben voor een overleg morgen met de minister van Justitie. Ik schrijf een brief waarin ik een burger schadevergoeding toeken omdat de politie achteraf onterecht zijn deur heeft ingeramd.

Ik luister naar een van de advocaten die voor de landsadvocaat werkt. Hij vertelt over procedures die hij voor de Staat heeft gevoerd over de Wet Openbaar van Bestuur. Naast mij zit iemand die bij de Nederlandse Mededingingsautoriteit werkt, voor mij zit een medewerker van het ministerie van Onderwijs en er zitten nog 17 andere klasgenoten van mij in de zaal.

Dat zijn zomaar twee momenten uit het leven van een overheidsjurist. Sinds een paar maanden werk ik op de afdeling Bestuurlijke en Juridische Zaken van het parket-generaal van het OM. Door onszelf ook wel eens “de incidentenfabriek” genoemd. Hier worden de politiek gevoelige strafzaken gemeld om de minister te informeren,Kamervragen te beantwoorden en het College van p-g’s te adviseren over het eventueel bijsturen van officieren van justitie. Bij dit soort zaken kan je denken aan het sprekende voorbeeld van de zaak tegen Geert Wilders, maar ook zaken als die tegen Holleeder, terrorismezaken of zaken wegens onzorgvuldig handelen bij euthanasie komen hier voorbij.

Ik behandel verder onder andere schadezaken, maar ook klachten via de Nationale Ombudsman en WOB -verzoeken. Het is ontzettend leuk om met zoveel terreinen van het recht bezig te zijn. En door het werken bij de overheid heb ik echt het gevoel iets bij te dragen aan de samenleving.

Maar anderhalve dag in de week zit ik in elk geval niet achter mijn bureau, maar in een collegezaal bij de Academie voor overheidsjuristen. De Rijksoverheid geeft mij de kans om nog een extra mastertitel te halen. Het leuke is dat we allerlei verschillende docenten hebben: advocaten die bij de Landsadvocaat werken, hoogleraren, (oud-)ambtenaren enz. De meesten vertellen veel over hoe de hazen lopen binnen de overheidsorganisatie. Dingen waar je in je werk soms tegenaan loopt kan je gelijk aan hen voorleggen. Omgekeerd kan ik wat ik bij de Academie leer gelijk bij het OM gebruiken. Niet alleen krijgen we in onze opleiding een stukje extra juridische verdieping en politiek-bestuurlijke sensitiviteit, we werken ook aan onze persoonlijke ontwikkeling op het gebied van pleiten, schrijven, presenteren en adviseren.

De afwisseling tussen studeren en werken is erg prettig. Op mijn werk heb ik gelijk veel verantwoordelijkheid gekregen. Ik heb mijn eigen zaken, die ik regelmatig bespreek met mijn patroon of met andere collega’s. Maar anderhalve dag in de week heb ik het gevoel dat ik nog een kleine verlenging ben ingegaan van mijn studententijd. Ik eet van twee walletjes en dat kan ik iedereen aanraden!

Obamania in Ghana

2009-07-11T15:20:00.002+02:00

Vandaag bezoekt Barack Obama Ghana. Dus niet het land van zijn vader, Kenia, maar wel een van de weinige Afrikaanse landen met weinig corruptie en een stabiele democratie.

Ik was er toen John Atta Mills werd ingehuldigd als president en daarmee de macht overging van de ene grote politieke partij naar de andere. Zijn partij, de NDC, won met de slogan "change". Slim, want Obama was en is in Ghana onmetelijk populair. Overal op straat werden posters en boekjes verkocht met zijn naam en foto erop. Taxichauffeurs hadden zijn naam op hun ruiten geplakt. Iedereen die een tv tot zijn beschikking had, zat aan de buis gekluisterd toen zijn inauguratie in Washington plaatsvond. Obamania was dus ook in Ghana.

Obama gaat op bezoek bij het slavenfort van Cape Coast (zie foto: waar nu vissers zijn werden vroeger de slaven in de schepen "geladen"). Het grootste fort van Ghana waar vele duizenden Afrikanen opgesloten zaten in afwachting van hun verscheping naar de nieuwe wereld. Of van de dood, want velen overleefden het niet. Toen ik het fort bezocht waren er Afrikaans-Amerikaanse mensen die symbolisch de reis hadden gemaakt om het land van (wellicht) hun voorouders te zien. Als je daar staat in een van de kerkers kan je de angst, de wanhoop, het verdriet en de dood nog bijna aanraken. Het heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt.

Wat Obama niet gaat doen is in contact komen met de Ghanese burgers. Iets wat Clinton wel deed toen hij daar op bezoek ging. Die heeft geluk gehad dat hij slecht met krassen op zijn handen van de mensen die hem aanraakten uit de menigte kwam. Zijn beveiligers waren hem op een zeker moment zelfs helemaal uit het zicht verloren. Ook ik heb vastgezeten in een menigte. Ik had geluk dat ik bij de inauguratie van Atta Mills er met alleen een gestolen telefoon en een gat in mijn tas vanaf kwam. Het mag dan een stabiele democratie zijn en een prachtig land, het blijft een ontwikkelingsland. Ik denk dan ook dat het verstandig is van Obama; ik zie de Ghanese politie de mensenmassa nog niet in bedwang houden. De Obamania is te groot.

Bonnetjes wobben

2009-06-25T15:50:00.000+02:00

Mijn vorige bericht ging over het rondje ministeries dat ik vorige week met mijn nieuwe klasje heb gemaakt. Na een aantal ministeries onstond er een rode draad. Elke directie juridische zaken heeft namelijk een jurist die gespecialiseerd is in zogenaamde WOB-verzoeken. En elk ministerie had hetzelfde WOB-verzoek gekregen.

(Bij het Ghanese parlement hebben we gelobbyd voor een WOB met de CHRI. Hier zie je de directrice met actieshirt praten met een radioverslaggever.)

WOB staat voor de Wet Openbaarheid van Bestuur. Het uitgangspunt is dat alle overheidsstukken openbaar zijn. Tenzij er een hele goede reden is om ze geheim te houden, zoals de staatsveiligheid of iemands privacy. Eigenlijk heel logisch in een democratie. Vooral journalisten maken veel gebruik van de WOB en dat leidt regelmatig tot discussies over de interpretaties van de uitzonderingen.

Die dezelfde WOB-verzoeken bij de ministeries vorige week waren afkomstig van de Telegraaf. Hun redactie bedacht naar aanleiding van de Britse bonnetjesaffaire dat het wel een leuk idee was om alle bonnetjes van de Nederlandse ministers op te vragen. En dat leidde op alle ministeries tot een hoop gedoe. Die bonnetjes konden ze nog wel vinden, dat was het probleem niet. Maar de meeste uitgaven doen de ministers met een creditcard. Dus als de Telegraaf vraagt om de bonnetjes, hoeft het kabinet juridisch gezien niet gelijk ook de creditcardrekeningen openbaar te maken. Dat je op je klompen kan aanvoelen dat de Telegraaf dat als eerstvolgende gaat wobben, heeft het kabinet er kennelijk niet toe doen besluiten die gelijk ook maar te geven.

Een ander probleem is in hoeverre een minister recht heeft op bescherming van zijn of haar persoonlijke levenssfeer? Op restaurantbonnetjes staat vaak precies wat daar is gegeten en gedronken. Ik kan me best voorstellen je het privé vindt dat je bijvoorbeeld glutenvrij moet eten of dat je er het liefst drie glazen bier bij drinkt. Maar ondertussen doet een minister dat wel op kosten van de belastingbetaler. Dat zorgt toch voor een spanningsveld en daarmee tot discussies tussen juristen op de ministeries.

De Telegraaf heeft de bonnetjes inmiddels gekregen, de creditcardrekeningen echter niet. De restaurantbonnetjes zijn grotendeels onleesbaar gemaakt. Ze blijken geen dingen vinden te kunnen vinden die konden tippen aan de declaraties in het Verenigd Koninkrijk. Ja, Wouter Bos declareerde een gestolen zonnebril, maar dat kan hij prima uitleggen. Je kan ook op alle slakken zout leggen. Reken trouwens maar dat het WOB-verzoek van de Telegraaf heel wat meer aan ambtenarensalarissen heeft gekost dan die zonnebril. Over netjes omgaan met het geld van de belastingbetaler gesproken.

Rondje ministeries

2009-06-22T11:10:00.004+02:00

In mijn vorige berichtje vertelde ik verheugd dat ik de Academie voor overheidsjuristen mag gaan doen. Dat betekent dat ik anderhalve dag per week trainingen en cursussen ga volgen om een nog betere jurist te worden.

De andere drieënhalve dag van mijn werkweek zal bestaan uit echt werk. Waarin ik het geleerde gelijk weer kan toepassen. En omdat mijn klasgenoten en ik allemaal een andere plaats krijgen binnen de rijksoverheid, kunnen we onze ervaringen ook gaan uitwisselen. Een leerzame wisselwerking dus.

De afgelopen week hebben we dan ook een rondje ministeries gedaan. Om te kijken waar je zelf het liefst terecht zou komen, maar ook om een indruk te krijgen van de plaatsen van anderen. En zo vond ik mezelf in een zaal in het ministerie van Onderwijs met uitzicht over heel Den Haag en omstreken. Of in een zaaltje in de krochten van het ministerie van VROM. Leerde ik dat Herman Heinsbroek zijn sporen heeft nagelaten in het ministerie van Economische Zaken en dat dat zichtbaar is door de paarse vloerbedekking op de eerste verdieping.

Vooroordelen werden bevestigd (bij onderwijs lopen ambtenaren in een spijkerbroek, bij EZ zijn die misschien met een vergrootglas te vinden) en weerlegd (financiën is niet saai). En elk ministerie probeerde zich van zijn beste kant te laten zien. Waar ik geplaatst zal worden krijg ik deze week te horen.

Goede dingen komen in tweeën

2009-06-05T13:23:00.007+02:00

Woensdag was ik samen met M. nog de vliegende flyerbrigade. Ik heb nog nooit zoveel flyers op één dag uitgedeeld en zoveel positieve reacties gehad. Dat gaf reden tot optimisme!
(foto met dank aan Peter van Corler)

's Avonds was ik bij het lijsttrekkersdebat, alwaar ik het zowaar voor mekaar kreeg om iedereen in dezelfde shirtjes te krijgen. Dat is heel wat met GroenLinksers, die meestal te recalcitrant zijn om zich zoiets te laten aanleunen.

Al het flyeren en harde werken werd gisteren beloond. Overdag was het nogal zenuwslopend; je kan niet veel meer doen dan afwachten. En voor mij was het dubbel spannend, want ik verwachtte ook nog een telefoontje over een nieuwe baan. Uit de eerste exit polls bleek al dat we in elk geval hadden gewonnen, ook al bleven we steken op twee zetels. Reden voor een feestje!

En toen bleek dat net op dat moment mijn voicemail was ingesproken...die nieuwe baan heb ik! Ik ga de Academie voor overheidsjuristen doen. Een nieuwe uitdaging en een prachtige kans! Een tweede reden voor een feestje!

Ergens na middernacht bereikte ons het nieuws dat de derde zetel er ook nog wel eens in kon zitten. Net las ik dat we hem ook echt hebben, dus Judith, Bas en Marije, gefeliciteerd! Europa wordt weer een stukje groener. En ik ga maar eens welverdiend vakantie houden, net als mijn collegae.

Denk groot, stem groen!

2009-05-31T21:38:00.003+02:00

Na een maand toch maar weer eens een berichtje op dit blog plaatsen. Mijn hoofd loopt een beetje over van "campagne, campagne, campagne..." Ik hoop natuurlijk dat jullie ook op GroenLinks gaan stemmen. Waarom? Kijk op http://www.groenlinks.nl/ of bekijk dit filmpje!

Verhuisvirus

2009-05-01T22:44:00.003+02:00

Het lijkt wel alsof in mijn vriendenkring het verhuisvirus rondwaart. (Ja, dat is nog eens wat anders dan varkens- ik bedoel- mexicaanse griep. Mag ik het eigenlijk zieliger vinden voor de mexicanen dan voor de "varkensindustrie"?)

De één na de ander gaat verhuizen; de één gaat van tijdelijke kamer naar tijdelijke kamer, de ander naar een grotere, stelletjes gaan samenwonen en een enkeling koopt zelfs zelf een huis of een etage.

Ikzelf ben ook besmet met dit virus. Na iets meer dan een jaar uit een tas te hebben geleefd heb ik vanaf vandaag weer een vaste stek. Het langst dat ik dit jaar achter elkaar in hetzelfde bed heb geslapen was bij mijn gastgezin in Ghana, toch wel een eindje hiervandaan.

Maar eigenlijk heb ik helemaal geen tijd om aan dit virus te lijden. De verkiezingscampagne, solliciteren, mijn sociale leven: mijn verhuizing moet overal een beetje tussendoor. Sterker nog, terwijl vandaag mijn spulletjes in mijn nieuwe huisje werden gezet, zat ik in een andere stad voor een sollicitatie. Ik hoop dat ik voorlopig nog even in mijn nieuwe optrekje kan blijven. Zo'n virus geeft toch een aardige chaos.

Stemwijzer en kieskompas

2009-04-25T15:45:00.003+02:00

Zowel bij de stemwijzer als bij het kieskompas kom ik het dichtst bij GroenLinks uit. Volgens het kieskompas ben ik iets linkser en iets eurofieler. Bij beide is de op een na meest overeenstemmende keuze D66. Dat komt vooral doordat ik nogal eurofiel ben. En nogal liberaal. Op economisch terrein sta ik vrij ver van D66 af.

Het vreemdst vind ik dat ik het volgens de stemwijzer met D66 eens schijn te zijn over kernenergie. Stelling 15 luidt: "De opslag van kernafval is veilig genoeg om de bouw van kerncentrales in de EU te stimuleren." Uit het verkiezingsprogramma van D66: “D66 sluit kernenergie niet bij voorbaat uit, aangezien deze vorm van energieopwekking een minimale schadelijke uitstoot heeft en daarmee een goede transitiebrandstof kan zijn. Een verantwoorde opslag van radioactief afval is voor D66 echter een voorwaarde voor uitbreiding van het aantal kerncentrales.” Dat ze net als ik het oneens zijn met de stelling, verrast me dan ook een beetje. Ze zetten immers de deur wel een beetje open.

Kijk, als we een oplossing vinden voor het afval, voor de gevaren, dan kan kernenergie een optie zijn. Maar de gedachte dat we het afvalprobleem binnen nu en vijf jaar oplossen vind ik getuigen van een naief geloof in technologische vooruitgang. Als, als, als…. Zolang dat niet het geval is, leidt die discussie echt alleen maar af van het feit dat we nou eens echt flink moeten gaan investeren in werkelijk duurzame, hernieuwbare (uranium raakt op) energie zoals zon en wind.

Kies dus voor een Green Deal en teken de petitie! En ik zal niet stemmen op D66…

Het goede leven in Italië

2009-04-13T22:46:00.007+02:00

Wat is er nou een beter excuus om naar Milaan te gaan dan een vriendin, die daar een aantal maanden is gaan wonen en werken, bezoeken?

Vier dagen Milaan, dat is:
- die vriendin, die vloeiend Italiaans spreekt, de taxichauffeur de les laten lezen over de Italiaanse regels omdat hij je probeert af te zetten (financieel bedoel ik)
- pizza eten in een klein straatje
- goedkoop cappuccino drinken aan de bar
- lunchen op een terrasje in de zon
- mensen spotten met enorme zonnebrillen (zonder zonnebril hoor je er niet bij)
- kleren kopen
- mooie kerken bekijken
- heerlijke ijsjes eten
- in de zon zitten op een bankje in het park
- vrouwen voorbij zien lopen op onmogelijke hakken
- schoenen kopen (zonder onmogelijke hakken)
- veel Italiaanse wijn drinken
- nog meer schoenen kopen ("wilt u de bijbehorende tas erbij?")
- teleurgesteld zijn omdat je minstens twee maanden van tevoren blijkt te moeten reserveren om het laatste avondmaal van Da Vinci te bekijken
- een duur aperitief drinken met gratis hapjes
- nog meer schoenen kopen (gelukkig niet allemaal voor mij)
- je vergapen aan alle soorten kaas, olijven en andere lekkernijen in de winkels
- hopen dat al die kleren en schoenen in je tas passen
- hopen dat je na al dat lekkere eten en drinken nog in je kleren past...

Het monnikenwerk van Simon

2009-04-05T17:53:00.007+02:00

Anderhalve week geleden schreef ik een blogje over Wilders die wegliep uit een kamerdebat. Voor het schrijven van dat stukje heb ik nog geprobeerd om een overzicht te vinden van stemmingen over moties en amendementen die ingediend zijn door de PVV. En wat ik eigenlijk wel wist: dat is onvindbaar. Tenzij je zin hebt om monnikenwerk te gaan doen; namelijk alle kamerverslagen uitpluizen.

Leuk vond ik het dan ook om mijn beeld bevestigd te zien in de Volkskrant. Ik had het eigenlijk moeten kunnen raden: het monnikenwerk wordt gedaan door Simon. Gelukkig wel met een beetje digitale hulp.

Overigens heeft het Europees Parlement net zo'n slecht doorzoekbaar systeem als de Tweede Kamer. Maar het is altijd nog stukken beter dan in Ghana. Een collega-vrijwilliger moest bij een parlementariër zelf langs om een allang ingediend en uitgebreid bediscussieerd wetsvoorstel te krijgen. Daarvoor bestaat namelijk in Ghana helemaal geen register.

Dus nu denk ik als ik weer eens wanhopig op zoek ben in de onmogelijke registers van het Europees Parlement, de Commissie of de Raad: die registers mogen dan slecht doorzoekbaar zijn, ze zijn er tenminste wel!

Adrenaline en kippenvel

2009-04-02T22:36:00.008+02:00

Vandaag was zo'n dag waarop ik me gezegend voel met een fascinerende baan.

Gistermiddag zat ik met een hoop collega's in een klein kantoortje naar het debat over het rapport van Kathalijne Buitenweg te kijken. Dat rapport gaat over de nieuwe antidiscriminatierichtlijn, die eindelijk het beschermingsniveau van de gronden religie, seksuele oriëntatie, leeftijd en handicap gelijktrekt met dat van ras en sekse. Geen nieuw beleidsterrein dus, maar reparatiewetgeving. Tijdens dat debat bleken de christendemocraten niet bereid om voor het lang bediscussieerde compromis te stemmen.

Vandaag konden we dan ook slechts duimen tijdens de stemming. Gelukkig liep die goed af, waardoor ik de rest van de middag een beetje liep te stuiteren van de adrenaline. En dan heb ik de politieke strijd om deze nieuwe regels nog maar iets meer dan een jaar van dichtbij mogen bekijken. Kathalijne Buitenweg strijdt er al tien jaar voor.

Prachtig was dan ook de bijdrage over haar van Michael Cashman, een sociaal-democraat en voorvechter van homorechten, aan de persconferentie:

"You will have changed peoples lives for the better, to have achieved that in one's life is to lead the world in a very different and better place."

Kippenvel. Kijk zelf maar:

(Sjips, krijg telkens foutmeldingen als ik het filmpje hieronder wil plaatsen en begrijp niet waarom, daarom maar een linkje. Hulp en tips zijn welkom...)

http://europa.groenlinks.nl/node/21691#VideoPlayback

Inspirerende campagnestart

2009-03-30T19:16:00.004+02:00

Think big, vote green!
Denk groot, stem groen!

Afgelopen vrijdag en zaterdag was ik bij het EGP-congres. Een inspirerende bijeenkomst met zoveel nationaliteiten. Niet alleen mensen uit alle landen van de Europese Unie en kandidaat-lidstaten, maar ook uit Australië, Canada en Brazilië. Het gaf mij het gevoel niet alleen lid te zijn van GroenLinks, maar ook van de Europese en mondiale groene beweging. Daniel Cohn-Bendit maakte in zijn speech nog even duidelijk dat hoewel hij vorige keer bij de Duitse groenen op de lijst stond en ditmaal de Franse groene lijst trekt, hij niet voor de Duitsers dan wel de Fransen in het Europees Parlement zit. Hij zit er immers voor alle Europeanen. Dat is nog eens wat anders dan het mantra van sommige Nederlandse lijsttrekkers dat ze er zitten voor "de Nederlander".

En na een campagne-aftrap met alle 27 lijsttrekkers en een feestje dat, dankzij de tweede band, toch nog heel leuk en laat werd, kon ik zondag nog op weg naar Rotterdam. Daar werd immers ook gecongresseerd, maar dan door DWARS. Daar kon ik nog net het staartje van meepikken en zien dat er nieuwe bestuursleden werden verkozen. Altijd leuk om te zien dat er nieuw politiek talent rondloopt! Overigens vond het congres plaats in het prachtige Poortgebouw. Een prachtig monumentaal gelegaliseerd kraakpand dat dankzij de krakers niet is afgebroken voor de zoveelste dertien-in-een-dozijn-kantoortoren. Waardoor je je toch weer realiseert waarom dat kraakverbod er niet moet komen. Teken hier!

Vier juni zijn in Nederland de verkiezingen voor het Europees Parlement. Na dit weekend ben ik nu echt in de campagne-stemming!

Wilders had hier geen recht van spreken

2009-03-26T20:41:00.006+01:00

Maar wel de vrijheid om zijn punt te maken

Ergens begrijp ik Michel wel, als hij zegt dat Wilders terecht is weggelopen uit het debat vandaag. Van Geel is ook onuitstaanbaar als hij eigenlijk zegt dat de Kamer er voor spek en bonen bij zit.

Maar eerlijk gezegd heeft Wilders hier helemaal geen recht van spreken (of van weglopen...). Waar GroenLinks alternatieven biedt in een Green Deal en Femke Halsema in Pauw en Witteman probeerde een meerderheid te creëren voor het afschaffen van de 'aanrechtsubsidie' (of het in elk geval de PvdA erg lastig maakt), is de politiek van de PVV meestal niet gericht op daadwerkelijke resultaten. Wilders polariseert en beledigt en weet daarmee misschien wel iedereen op de kast te jagen, maar niet achter zijn voorstellen te krijgen.

Ik moest dan ook denken aan het interview met Fleur Agema in de Volkskrant op 31 mei 2008 (toen ze al 549 dagen in de Tweede Kamer zat namens de PVV): "Tot nu toe zijn al mijn moties verworpen. Wat niet wil zeggen dat iedereen het altijd met me oneens is. Ze vinden alleen mijn toon zo hard. Nou ja, in spoeddebatten heb je maar een paar minuten spreektijd. Dan moet het hard, klats, bam."

Als je op die manier het debat voert, weet je ook wel zeker dat de coalitiepartijen de rijen zullen sluiten. Wilders had dus best kunnen blijven om als 'circuspaard' zijn stokpaardjes te berijden. De PVV dient immers geen moties in om ze aangenomen te krijgen, maar om hun punt te maken. Van Geel had hem daarin niet kunnen tegenhouden.

Ecoboetes op echtscheidingen

2009-03-25T13:48:00.004+01:00

Dat stellen Diederik Boomsma en Jonathan Price voor in de Volkskrant. Al die scheidingen en singles zijn immers zo slecht voor het milieu, want dan moet iedereen een eigen koelkast. Gemiddeld gezien gaat dat wel op. Ware het niet dat het over het algemeen getrouwde stellen kinderen krijgen. En die hebben ook een ecologische voetafdruk.

Overigens heeft Simon een uitgebreidere analyse gemaakt waarom GroenLinks echt groene politiek bedrijft door niet uit te gaan van het kostwinnersmodel.

Terug in Brussel

2009-03-23T19:14:00.003+01:00

Vandaag begon "het echte leven" weer. Ik ben weer aan het werk in het Europees Parlement in Brussel. Leuk om collega´s weer te zien en om onder andere een oude bekende als nieuwe collega te kunnen begroeten. Deze week is Straatsburg-week, dus het parlementsgebouw is bijna leeg, op een paar medewerkers na. Zonde, maar het hele maandelijkse verhuiscircus is natuurlijk idioot.

Iedereen begint hier al lekker in campagnesfeer te komen. Dankzij onze extra campagnemedewerkers doen we de komende weken een stoelendans met werkplekken. Debataanvragen stromen binnen. Er wordt nagedacht over campagnegadgets, gebouwd aan websites en vragen van de pers moeten worden beantwoord. En ondertussen vergadert het parlement in Straatsburg gewoon door. Ik voel me alweer helemaal thuis!

Weer thuis!

2009-03-18T13:15:00.003+01:00

Gistermiddag ben ik weer in Nederland geland. Iets later dan de bedoeling was dankzij een vliegtuigdeur die niet helemaal dicht wou, waardoor ik mijn aansluiting in Londen miste. En waardoor mijn ouders urenlang op Schiphol hebben staan wachten. Zonder dat ik ze kon laten weten ik in het volgende vliegtuig zat, omdat mijn Ghanese telefoon niet in Londen en niet in Nederland werkt. Ben gisteren dan ook onmiddellijk naar de winkel gefietst om een nieuwe telefoon te kopen, zodat ik weer verbonden ben met de rest van de wereld.

Wat is Nederland toch plat en volgebouwd. En koud. En wat hebben we veel goede wegen en treinen en wat rijdt (bijna) iedereen toch beschaafd. En wat heerlijk dat ik weer water uit de kraan kan drinken en een warme douche kan nemen. En kan internetten zonder dat ik tien minuten hoef te wachten op het laden van een pagina. Lekker om weer dropjes te eten en bruine boterhammen met kaas. En om weer eens goede rode wijn en een cappuccino te drinken. Ghana was interessant en ik heb er een leuke tijd gehad, maar het is fijn om weer thuis te zijn!

Backpackersparadijs

2009-03-15T12:29:00.003+01:00

Iemand (ik kan me niet meer herinneren wie) noemde Green Turtle Lodge het backpackersparadijs. Dat is het ook. Een verzameling hutten, alleen te bereiken over een hobbelige zandweg van een kilometer of acht, waar je alleen bij die ene palmboom een beetje bereik hebt met je telefoon en je verder volledig verstoken bent van enige communicatie met de wereld.

Een stil zandstrand met een ruwe zee (niet te diep in gaan, je wordt er namelijk helemaal in gezogen door de onderstroming). Een hele hoop palmbomen met hangmatten. Een restaurant dat geweldige goedkope maaltijden serveert, inclusief hier wat exotische dingen als broodjes met kaas en aubergine. Een bar met een cocktailmenu waar je u tegen zegt. Maar eerlijk gezegd moet je vooral de pina colada drinken: gemaakt van kokosmelk uit een vers op het strand geplukte kokosnoot, met vers ananassap. Thuis zou ik daarvan over mijn nek gaan, maar hier kon ik dat prima hebben.

De moeilijkste beslissing die je er moet nemen is wat je wil eten. Verder heb ik lekker op het strand of in een hangmat gelegen, een boek gelezen, gekletst met andere reizigers, in de zee met de golven gespeeld of kaartspelletjes gedaan. Ik kon wel begrijpen dat twee Nederlanders die helemaal met de auto van Nederland naar Zuid-Afrika willen rijden, hier een dag of tien zijn blijven steken.

Het was jammer dat ik gisteren alweer terug naar Accra moest. Maar op zondag een trotro vinden in dit afgelegen gebied was waarschijnlijk een onmogelijke opgave geworden. En ik heb nog wat tijd nodig om al mijn spullen in mijn backpack te laten passen en afscheid te nemen van mijn gastgezin. Morgenavond vertrekt mijn vliegtuig.

Bijna naar huis, maar nog even niet!

2009-03-08T18:28:00.004+01:00

Vandaag een heel rustige dag aan het zwembad. Afscheid genomen van nog meer vrijwilligers. Sommigen vertrekken deze week, anderen zijn er niet als ik volgende week nog even in Accra ben. Morgenochtend vroeg vertrekt mijn bus naar Takoradi, vanwaar ik via twee verschillende trotro's bij Green Turtle Lodge hoop te belanden. Waar ik mijn reisgenote ontmoet. Ik vermoed dat ik daar niet kan bloggen, dus update volgt volgende week.

Ik ben al behoorlijk bruin geworden van de tropische zon, en dankzij factor dertig slechts �n keer verbrand, komende week zal daar nog wel wat kleur bijkomen. Om die vervolgens in rap tempo in ons koude kikkerlandje weer kwijt te raken. Want ja, over acht dagen ga ik al naar huis.

Wat ik ga missen aan Ghana:
- de zon
- het eten: de plantain, fanice, verse kokosnoten, mango's en ander fruit en water drinken uit plastic zakjes
- "Obruni": het zal wennen zijn niet meer het middelpunt van de belangstelling te zijn op straat
- de trotro's: hoewel soms gevaarlijk en oncomfortabel is het een fascinerend systeem
- de kleuren van de kleding hier

Waarom het leuk is om weer naar Nederland te gaan:
- eindelijk een keer niet plakkerig van het zweet kunnen zijn
- eindelijk weer kaas en drop eten en koffie en melk drinken
- weer lekker met de trein en de fiets overal naartoe
- terug naar mijn leuke baan in het Europees Parlement, met een spannende verkiezingscampagne voor de deur (ik heb net de GroenLinkslijst bekeken en die ziet er prachtig uit)

en natuurlijk mijn familie en vrienden weer zien!

Fietsen en cacao

2009-03-07T17:44:00.006+01:00

Vandaag voor het eerst in twee maanden weer gefietst, ik bleek het niet verleerd. We (zes andere vrijwilligers en ik) zouden een fietstocht van een uur doen in de heuvels ten noorden van Accra, maar het werd twee uur en dat was alleen maar omdat we voortijdig omkeerden. Maar goed, het was leuk om te doen en de omgeving was mooi.

Daarna op bezoek bij de eerste cacaoplantage van Ghana. Ghana is de op �n na grootste cacaoproducent ter wereld en de Ghanezen zijn er trots op dat hun cacao de allerbeste kwaliteit heeft. In de negentiende eeuw werd cacao naar Ghana gebracht door de man die deze plantage daarmee begon. De eerste twee bomen staan er nog steeds. We kregen te zien hoe de bonen worden geoogst en gedroogd, voordat ze worden ge�xporteerd, of worden vervoerd naar de chocoladefabriek in Ghana.

En ondertussen mis ik vandaag mijn moeders verjaardag en het groenlinkscongres. Achja, je kan niet alles hebben. En over tien dagen ben ik alweer thuis...

In Accra

2009-03-06T15:55:00.003+01:00

Vandaag eindelijk een beetje tijd om wat dingen te regelen; een kaartje gereserveerd voor de bus van maandag naar de westkust, mijn was gedaan (helaas mam, desondanks neem ik het meeste toch vies mee terug...) en nu voor het eerst weer internetten sinds een week. Dus natuurlijk mijn blog even bijwerken.

Toch wel gek hoe vertrouwd het voelt om weer in Accra te zijn, waar ik de belangrijkste wegen ken, de tro-tro gebaren begrijp, mijn favoriete internetcafé heb en waar alles hectisch en lawaaiig is. Straks ga ik die vieze, lawaaiige stinkstad nog missen!

Hele dag taxi's en bussen

2009-03-06T15:49:00.002+01:00

5 maart 2009

Dat was een hoop gereis. De taxichauffeur van gisteren bracht ons terug naar Techiman, zodat we vandaar een bus konden nemen. Helaas ging er geen rechtstreeks naar Accra (behalve om acht uur 's avonds, maar we wilden geen tien uur wachten). Dus we namen eerst een bus naar Kumasi. Tro's hebben we even genoeg van.

In Kumasi moesten we overstappen en dat houdt in dat je met een taxi naar een ander station moet. Alle bussen van en naar het noorden vertrekken in het noorden van de stad en hetzelfde geldt voor het zuiden; dat betekende lang stilstaan in de verkeerschaos van Kumasi. De bus bleek gelukkig veel te laat te vertrekken, waardoor wij nog mooi op tijd waren. Helaas deed hij er wel meer dan zes uur over, dus waren we pas in het donker in Accra.

Daar scheidde ik van mijn reisgenootjes om naar een hostel in Osu te gaan. Erg goedkoop en een prima lokatie, vlakbij allerlei eetgelegenheden, bars, een supermarkt en een goed internetcafé.

Halverwege op de terugweg naar Accra

2009-03-06T15:34:00.003+01:00

4 maart 2009

Nog vroeger opgestaan dan maandag, namelijk om half vier, om de enige bus van Mole naar Tamale te kunnen halen. Dat lukte, en om acht uur waren we al op het station van Tamale. Omdat we niet helemaal naar Kumasi zouden gaan en geen zin hadden om het volle pond te moeten betalen voor een busticket, besloten we een tro tro te nemen. Dat was een domme beslissing.

De eerste drie uur in die tro waren misschien wel de minst comfortabele van mijn leven. We zaten helemaal achterin en hadden daardoor zeer weinig beenruimte. Of eigenlijk gewoonweg te weinig beenruimte; mijn knieën maakten een hoek van minder dan negentig graden en zaten klem tussen mijn stoel en de stoel voor me. Bovendien waren de stoelen niet gemaakt op het hebben van heupen, dus we zaten links en rechts ook nog klem. Net toen ik dacht dat de bloedtoevoer naar mijn tenen volledig afgeknepen moest zijn, stapten er gelukkig een paar mensen uit. Kon ik de laatste twee uur op een stoel met iets meer (het was nog steeds niet veel en de stoelen waren nog steeds te smal) beenruimte zitten. Helaas had ik vanaf die stoel wel iets beter zicht op de rijstijl van onze chauffeur en die was tamelijk maniakaal. Maar goed, we kwamen levend en stijf uit de tro in Techiman.

Vanaf daar namen een taxi naar het dorpje Buoyem om naar de vleermuisgrotten te gaan. Dat bleek vandaag niet meer te kunnen omdat het te lang zou duren en ook nog een dure taxi te kosten. We zijn wel gaan wandelen naar de "Africa Rock" (een stuk rots in de vorm van Afrika, spontaan zo afgebroken) en naar de Bobiri watervallen. Op zich mooi, maar niet zo indrukwekkend als die in Wli. Het was in elk geval fijn om even onze benen te strekken en het is hier prachtig groen en rustig.

Onderweg kwamen we ook nog de "breeding farm" tegen. Ze fokken hier kameleons, slangen, schildpadden en krokodillen. Ik moest drie keer vragen waarom ze dat dan deden en uiteindelijk kwam er aarzelend uit onze gids dat het de bedoeling was dat toeristen ernaar zouden komen kijken. Ware het niet dat de krokodillen, kameleons en slangen (op eentje na) allemaal verscholen zaten onder rotsen, zodat we ze helemaal niet konden zien! En bovendien zou ik nooit naar Buoyem gaan om dit soort dieren in gevangenschap te zien, maar goed, dat ik heb ik die arme gids maar niet verteld.

Het guesthouse waarin we in dit dorpje logeren is erg goedkoop, maar schoon en we zijn de enige gasten. Een van de vrouwen in het dorp is nu eten voor ons aan het koken, red-red (gebakken plantain en bonen in rode saus).

Wandelsafari's

2009-03-06T13:41:00.004+01:00

3 maart 2009

Gisteravond hebben we een wandelsafari gedaan van ongeveer twee uur. Dike, onze gewapende ranger, wist ons heel wat te laten zien: krokodillen, apen, wrattenzwijnen (pumba's), hertachtigen en een olifant. Het was werkelijk prachtig, er zijn hier zoveel dieren en vogels en het enige dat je hier hoort zijn die vogels, insecten en je eigen voetstappen.

Vanochtend zijn we om zeven uur nog een wandeling gaan maken door het park. Ditmaal hadden we nog wat meer geluk. Vrijwel gelijk zagen we twee olifanten en een hoop andere dieren. Toen we tussendoor even uitrustten op een platformpje dat over het water uitkijkt, zagen we twee olifanten aan komen lopen om te drinken.

Overigens is het ook mogelijk om met een jeep het park in te gaan, maar het is vrij ingewikkeld om het te regelen en kost nogal wat geld. En gezien ons geluk met het wandelen, leek ons dat veel gedoe voor weinig extra's.

Het is gelukt, we zijn in Mole!

2009-03-06T13:25:00.004+01:00

2 maart 2009

Vanochten moesten we om kwart voor vier opstaan (ja kwart-voor-vier, dat is zelfs voor Ghaneze standaarden vroeg). Om met de bus naar Larabanga en dan naar Mole te gaan. Die bus bleek niet te rijden toen we aankwamen bij het station. Maar, wat een geluk, er was wel een andere bus rond die tijd waarmee we ook naar Larabanga konden. Daarin kwam ik drie Nederlandse vrijwilligers tegen, die doorreisden naar Wa. Het was gek om weer eens Nederlands te kunnen praten, dat heb ik de afgelopen weken alleen door de telefoon gedaan.

De weg naar Larabanga was ongelooflijk slecht en stoffig, dus we kwamen niet alleen door elkaar geschud, maar ook ongelooflijk smerig uit de bus. Net als onze rugzakken. In Larabanga werden we onmiddellijk omringd door allerlei jongemannen die ons wilden rondleiden (en die waarschijnlijk niet de kennis hadden om dat te doen, maar wel graag veel geld wilden). Daarvoor waren we al gewaarschuwd in onze reisgids en door de Nederlandse vrijwilligers. Wij liepen daarom linea recta door naar het guesthouse van de Salia brothers, die een goede gids en een auto voor ons naar Mole konden regelen.

Een van de neefjes van de broers leidde ons rond, naar de moskee van Larabanga. Dat is waarschijnlijk het oudste gebouw in Ghana (de bewoners zeggen uit 1421, maar niemand weet het eigenlijk zeker). De binnenkant kregen we helaas niet te zien, de moskee is namelijk nog in gebruik. Een van de Salia-broers bracht ons vervolgens in een zeer afgeragde stationwagon, via zijn schoolklas (hij is leraar) naar Mole. Onderweg kwamen we bavianen tegen.

Het Mole motel is prachtig. Het motel is op een heuvel gebouwd, zodat je een deel van het park kan zien, waar twee waterpoelen zijn waar allerlei dieren komen drinken. Terwijl we een duik namen in het zwembad, zagen we olifanten.

Het noorden van Ghana is anders

2009-03-06T13:15:00.002+01:00

1 maart 2009

Mijn reisgenootjes en ik zijn in Tamale, de grootste stad in het noorden van Ghana. Een aantal dingen hier vallen onmiddellijk op: het is hier veel droger en veel warmer. De begroeiing is dan ook meer savanne-achtig en niet zo groen. Ook de manier waarop mensen zich kleden is anders, veel meer vrouwen dragen hier hoofddoeken en zijn gemiddeld meer bedekt dan in Accra. Dat komt doordat er hier veel meer moslims zijn, vandaar dat je hier ook niet op elke hoek een kerk ziet, maar een moskee. Ook de namen van de Ghanezen hier zijn meer Arabisch getint, zoals Hassan en Farouk.

De hoofdstad van de Ashanti

2009-03-06T12:59:00.003+01:00

28 februari 2009

's Ochtends maar heel rustig aan gedaan. 's Middags Kumasi verkent met mijn twee reisgenootjes, een Brits (of eigenlijk Welsh) en een Duits meisje. Het is fijn dat Kumasi iets kleiner is dan Accra, zodat we alles te voet kunnen doen. Maar hier en daar is het hier net zo hectisch. Vooral bij de Kejetia markt, de grootste van West-Afrika. En reken maar dat die groot is! Vanaf een kant had je een goed uitzicht over de markt, dat was indrukwekkend.

Daar in de buurt is het oude paleis van de koning van de Ashanti. Het is nu ingericht als museum over de koningen. De huidige koning woont daar vlakbij in een ander paleis. Hij wordt gezien als de op een na belangrijkste politieke figuur in Ghana (de president is de belangrijkste), hoewel hij geen officiële status heeft.

Voordat de Europeanen hier kwamen, hadden de Ashanti een rijk veroverd dat ongeveer zo groot was als het huidige Ghana. De Ashanti was dan ook een van de weinige stammen die enige vorm van weerstand wisten te bieden tegen de Europeanen (ook al moesten ook zij uiteindelijk zich overgeven). Het paleis bevatte naast traditionele kleding en een hele hoop stoelen (als de koning erop heeft gezeten mag niemand anders ze meer gebruiken) een oude televisie (de eerste in Kumasi), een stokoude koelkast en een platenspeler (de laatste was een cadeautje van Philips, geen idee waarom).

Interessant aan de Ashanti is verder dat vrouwen er erg belangrijk zijn. Iedereen behoort tot een van de families die allemaal afstammen van een van de zeven "oermoeders". Verder is de koningin-moeder ongeveer even belangrijk als de koning. Zij benoemt de opvolger van de koning (het koningschap is niet overerfbaar, maar blijft vaak wel in dezelfde familie). De koning benoemt op zijn beurt haar opvolger als ze sterft.

Terug in het hotel wilde ik douchen, maar omdat er geen electriciteit was, was er ook geen water. Gelukkig kon iemand wel een emmer water naar boven brengen, dus moest ik het maar doen met een bucket-shower. Werd ik ook best schoon van.

Veel afscheid nemen

2009-03-06T12:46:00.003+01:00

27 februari 2009

Al mijn spullen voor twee weken in mijn rugzak gestopt, de rest bij mijn gastmoeder achtergelaten. Afscheid genomen van mijn kamergenootjes, die zal ik misschien volgende week nog zien, maar dat weet ik niet zeker. Maar ik mag mijn laatste nacht in Ghana weer bij mijn gastgezin slapen, dus dan kan ik rustig afscheid nemen en al mijn spullen inpakken en duimen dat al mijn souvenirs erin passen...

Het was een lange busrit naar Kumasi. We zouden om 15.00 uur vertrekken (en moesten ons om 14.30 melden om onze bagage te wegen, je betaalt daarvoor per kilo), maar we vertrokken uiteindelijk pas om 16.00 uur uit Accra. Pas na half elf waren we in Kumasi, de tweede stad van Ghana, waar we gelukkig verblijven om de hoek bij het busstation. Dat was lekker makkelijk.

Daar ontmoetten we nog vier andere vrijwilligers, waarvan er twee morgenochtend vroeg vertrekken om hun vliegtuig naar huis te halen (veel vrijwilligers waar ik mee ben begonnen gaan nu weg, dus ik neem aan de lopende band afscheid). Het hostel is nogal aftands (kakkerlakken zijn gespot en de lakens zien er niet heel schoon uit, maar goed het is niet duur en heeft een goede lokatie (en ik heb een eigen schone lakenzak)).

Laatste dag in Accra

2009-02-26T13:04:00.003+01:00

Vandaag is de laatste dag op mijn werk hier. Ik heb net mijn laatste onderzoekspaper afgemaakt, over wat wel en niet mag bij verhoren door mensen van de veiligheidsdiensten.

Het is ook de laatste dag bij mijn gastgezin. Dat ga ik waarschijnlijk veel meer missen dan mijn werk eerlijk gezegd. Het is toch fijn om altijd weer thuis te kunnen komen op een vertrouwde, schone, redelijk rustige plek met stromend water en goed eten. En niet te vergeten, aardige mensen.

Morgen vertrek ik met twee andere vrijwilligers naar Kumasi, de tweede stad van Ghana. Daar verblijven we dit weekend en dan reizen we door, naar het noorden, Tamale en ons doel; Mole National Park. Het moet er erg mooi zijn en erg stoffig. En nu maar duimen dat we olifanten zien!

Voorlopig zou dit dan ook wel eens mijn laatste berichtje kunnen zijn, ik weet namelijk niet of ik in de gelegenheid ben om te internetten. Mocht dat niet het geval zijn, dan volgt er als het goed is een update op zondag de achtste, want dan ben ik even terug in Accra. Daarna vertrek ik nog voor mijn laatste week naar de westkust, waar mij een paradijselijk strand met schildpadden is beloofd. Ik heb er zin in!

De eerste scholen in Ghana

2009-02-24T15:34:00.003+01:00

22 februari 2009

Om half negen waren we wel klaar in Kakum, net op tijd om te zien dat er inmiddels drommen mensen binnen kwamen stromen; onze privé-kruinwandeling was waarschijnlijk veel indrukwekkender dan met zijn tientallen gelijk. Is weinig slapen toch nog ergens goed voor.

Met taxi's zijn we vervolgens naar Elmina gegaan, om ook daar het fort te bekijken. Dit was lange tijd het domein van de Nederlanders (van 1637 tot eind 19de eeuw). Vanuit hier werden vooral ook veel slaven naar Nederlandse kolonien vervoerd. Pas nadat de slavernij is afgeschaft heeft Nederland het fort verkocht aan de Britten.

Ook in de dit fort was een mannen- en een vrouwenkerker en een cel voor opstandige slaven. Daarnaasst was er een balkon op de binnenplaats bij de vrouwenkerker. De gouverneur kon alle vrouwen op de binnenplaats laten roepen en er eentje uitzoeken om te verkrachten (de Europeanen, in dit geval de Portugezen en later de Nederlanders, namen hun vrouwen niet mee naar Ghana vanwege malaria). Als een slavin later zwanger bleek te zijn, werd ze vrijgelaten. Na vier jaar moest ze haar kind terugbrengen naar het fort, zodat het daar naar school kon gaan. De eerste scholen van Ghana waren in de slavenforten.

Na afloop van de tour bracht een taxi ons met zijn zevenen (dat dat paste!) naar een tro die ons naar Accra bracht. Rond vier uur waren we weer thuis, erg vies en moe. Maar voldaan van een gezellig en interessant weekend.

Cape Coast en Kakum

2009-02-23T17:25:00.002+01:00

21 en 22 februari 2009

Zaterdag om acht uur ontbeten met een omelet met ... kaas. Wat een geweldig hotel!

Daarna op pad, naar het kasteel. Cape Coast Castle was een van de forten waar vanuit de slaven werden verhandeld. Het fort zien liggen is prachtig, blauwe zee, wit strand en een hagelwit fort op de punt (foto's kan ik momenteel niet uploaden vanwege tien jaar oude computer). Binnen werden we rondgeleid door een gids. We zagen de kerkers waarin honderden slaven wekenlang moesten verblijven, totdat ze zouden worden verscheept naar andere continenten. Het was er stikdonker, met weinig ventilatie en reken maar dat er geen fatsoenlijk toilet was. En dat was dan altijd nog beter dan de straf die de slaven te wachten stond als ze probeerden zich vrij te vechten. In een cel, zonder licht of ventilatie, zonder water of eten. Die slaven stierven dan ook binnen 72 uur. Indrukwekkend om het allemaal eens van dichtbij te zien.

Na de rondleiding zijn we wat uitgebreider gaan lunchen, omdat 's avonds in Kakum het restaurant gesloten zou zijn. Zoals eigenlijk altijd hier het geval is, duurde het meer dan een uur voordat we ons eten kregen, maar het was verder prima. Dat betekende wel dat het erg haasten zou worden om nog naar Elmina te gaan, dus besloten we de rest van de middag op het strand te gaan zitten.

Het vinden van een tro naar Kakum ging vrij vlot, maar toen we bij het park aankwamen (rond half vijf) was het officieel al dicht. Vandaar dat de man die ons de weg wees naar de kampeerplatforms daar helemaal geen zin in had. De platforms waren niet veel meer dan een houten bodem met daarop een matras en een afdakje. We hoorden een muskietennet te krijgen, maar die van ons had gaten, dus besloten mijn kampeergenote en ik twee een-persoonsnetten half over elkaar heen te hangen. Wonder boven wonder zijn we niet gestoken. Ook de ons beloofde zaklampen hebben we nooit gezien. De mijne is stuk (ik heb hier geen geluk met electronica). Aangezien het natuurlijk pikkedonker is in het regenwoud, was ik enorm blij met de zaklamp van mijn kampeergenote.

Met zijn achten hebben we gepicknickt op een van de platforms met brood, bananen, kokosnoot, plantainchips en biscuitjes. Omdat het hier al vroeg donker is (half zeven) en we moe waren, zijn we al rond acht uur gaan slapen. Nou ja, slapen... Ik moet eerlijk gezegd bekennen dat ik vrij lang wakker heb gelegen (net als de anderen overigens). Overal hoor je insecten, vogels en apen. Vooral het roepen van de apen vond ik bijzonder: het waren duidelijk verschillende soorten en je hoorde ze dichterbij komen of verder weg gaan. En zo nu en dan hoorden we wat geritsel in de buurt van ons platform. Toch wel een beetje eng, niet zozeer vanwege de dieren, maar omdat iemand zomaar al onze spullen zou kunnnen jatten in het donker. (Hoewel we misschien ook best bang mochten zijn voor de pythons en andere slangen die in het woud leven.)

Maar goed, om half zes ging de wekker zodat we als een van de eersten het woud in zouden kunnen met een gids. Na een hoop gesteggel omdat we geen negen cedi per persoon wilden betalen voor een nacht kamperen met kapotte netten en zonder zaklamp, gingen we dan toch het woud in terwijl de zon opkwam.

Als eerste deden we de canopy-walk (kruinen-wandeling?); een touwbrug van meer dan driehonderd meter lang die op sommige plaatsen meer dan veertig meter boven de grond hangt. Hij is gespannen tussen zeven sterke, hoge bomen. Hij is dus niet voor mensen met hoogtevrees, maar het uitzicht was prachtig. Boomtoppen zover je kon kijken, ontzettend veel vogelgeluiden. Eenmaal weer op de grond hebben we een wandeling van een uur gemaakt met de gids, die ons vertelde over de verschillende soorten bomen en waarvoor ze worden gebruikt (tegen astma, hoofdpijn, als spoorrails, eten of voor hun geur...werkelijk van alles). Ik moet zeggen dat ik ook heb genoten van de enorm schone lucht daar, wat een verschil met de smog in Accra!

Warme douche en taart

2009-02-23T17:18:00.002+01:00

20 februari 2009

Wauw, mijn eerste warme douche gehad in zeven weken! Ik ben nu namelijk in een hotel in Cape Coast met zeven andere vrijwilligers. Vanmiddag zijn we met een luxe tro, met airco en redelijk veel ruimte, van Accra naar Cape Coast gereden. Morgen gaan we naar de kastelen van Cape Coast en Elmina en het naar het regenwoud; Kakum national park.

Gistermiddag was trouwens gezellig. Op kantoor kregen we een enorme taart bezorgd, waarop stond: "Thanks, Claire, Mieke & Nadine!". Claire had gisteren haar laatste werkdag en Nadine en ik hebben komende week al onze laatste week. Ik heb nog nooit zo'n grote taart gehad met mijn naam erop. En reken maar dat ie lekker was!

Meer avonturen in het verkeer

2009-02-23T17:10:00.003+01:00

19 februari 2009

Mijn nieuwe huisgenootje (nou ja, ze is hier inmiddels alweer een week) en ik gingen vanochten samen naar kantoor. We hadden geluk: de eerte de beste lijntaxi naar Circle had nog twee plekken vrij. Maar ons geluk keerde: we kregen een lekke band toen we halverwege waren. De reserveband was ook lek dus het enige dat we konden doen was een ander voertuig zoeken. Daar hadden we dan weer wel geluk mee: binnen vijf minuten zaten we in een andere taxi.

Voor mijn huisgenootje was het de tweede keer in twee dagen dat haar vervoermiddel stuk ging. Gisteren zat ze in een tro die plotseling van binnen enorm begon te roken. Dat is ook geen wonder, want over veel auto's hier verbaas ik me dat ze uberhaupt nog rijden.

Mijn andere huisgenootje is trouwens Deens en ik vind haar helemaal geweldig; ze heeft namelijk een voorraad drop bij zich!

Nederlander is goed van vertrouwen

2009-02-18T16:36:00.002+01:00

En zo hoort het natuurlijk ook. Nederlanders gaan er bijna allemaal vanuit dat onze persoonsgegevens correct en veilig worden opgeslagen door al die organisaties die daarin geïnteresseerd zijn. Zo nu en dan ben ik alleen bang dat het een beetje naief is. Informatie is immers macht.

Gevangen zonder proces

2009-02-18T16:25:00.003+01:00

17 februari 2009

Vanmiddag kwam er een man langs bij ons op kantoor (waar de stroom weer eens uitgevallen was...). Hij heeft een film gemaakt over de tijd dat hij opgesloten heeft gezeten zonder dat er een rechter aan te pas was gekomen. Hij is nu zeventig jaar, dit speelde meer dan vijftig jaar geleden hier in Accra.

Op de dag voor kerst, toen hij vijftien jaar was, werd hij zomaar opgepakt en voor vijf jaar gevangen gezet. Zonder dat daarvoor een reden werd gegeven. Die vijf jaar werden er uiteindelijk zes, omdat de toenmalige president Nkumrah op het moment dat hij en de drieduizend anderen vrij zouden komen, er nog vijf jaar aan toevoegde. Alleen omdat de CIA en de Britse regering een handje hielpen bij een staatsgreep, is hij na zes jaar toen vrij gekomen. Nu woont hij al tientallen jaren in Engeland.

Hij vertelde dat ze soms drie dagen geen eten kregen. Dat het eten dat ze wel kregen niet behoorlijk was klaargemaakt. Dat hij zijn tanden zes jaar niet kon poetsen. Dat ze op de grond moesten slapen, ook de bejaarden. Dat zieken geen medicijnen kregen. Dat hij elke dat mensen zag sterven. Dat hij zelf ook liever dood wilde.

Een indrukwekkend verhaal, dat hij nu overal probeert te vertellen als een van de laatste overlevenden. Om mensen bewust te maken van foute regimes. In de hoop te kunnen voorkomen dat volgende generaties dezelfde dingen doen. Ik hoop dat deze moedige man een verschil kan maken.

Overstrominkje

2009-02-17T16:39:00.002+01:00

15 februari 2009

Oeps, ik heb geloof ik een overstrominkje veroorzaakt in mijn huis hier. Zo nu en dan hebben we geen stromend water en dat was vanmorgen het geval. Ik draaide de kraan open en wist vervolgens niet meer zeker welke kant ik op moest draaien om hem dicht te doen (ja, ik weet het, dat klinkt dom en dat is het ook). En ik vermoed dat ik de verkeerde kant op heb gegokt, want toen we thuiskwamen na het zwemmen, bleek de halve bovenverdieping overstroomd te zijn geweest. Gelukkig was de huishoudster er nog enigszins op tijd bij om de boel op te dweilen.

Het doet me een beetje denken aan hoe ik, toen ik er pas twee weken woonde, de badkamer en gang van ons Brusselse appartement blank zette doordat de slang van de wasmachine uit het bad was gesprongen...oeps.

Wel leuk: ik heb voor eerst in zes weken weer een film gezien.

Opdringerigheid en een Ghanees museum

2009-02-17T16:27:00.002+01:00

14 februari 2009

Vanochtend uitgeslapen en toen met mijn huisgenootjes met een trotro naar het Arts Centre gegaan. Daarbinnen werden we wel erg opdringerig lastiggevallen door de verkopers, die wilden allemaal dat we hun winkel kwamen bekijken (en natuurlijk wat kwamen kopen). Wat wel grappig was, was dat ze allemaal exact dezelfde schilderijen verkopen en allemaal beweren dat ze ze zelf hebben geschilderd. Maar goed, ze hadden ook veel prachtige beelden en maskers die helaas te groot zijn om mee in het vliegtuig te nemen. Iets kleiners kopen vergde veel geduld en afdingen, aangezien ze met belachelijk hoge prijzen begonnen te onderhandelen. Gelukkig krijg ik daar iets meer handigheid in, mede dankzij alle taxi's waarvoor je ook moet onderhandelen, dus ik heb niet het gevoel dat ik ben afgezet.

's Middags gingen we naar het nationaal museum. Ik geloof dat dat het enige museum in Accra is. Het is niet groot, er was duidelijk niet veel geld om het in te richten en de samenhang tussen de tentoongestelde dingen was soms ver te zoeken. Maar het was toch wel interessant, vanwege de uitleg over de betekenis van sommige beeldjes die je hier veel ziet en over de verschillende soorten dansen. En ook omdat het me deed realiseren dat het voor mij heel vanzelfsprekend is om naar musea te gaan en dat dat voor mensen hier natuurlijk helemaal niet het geval is (tenzij ze zoals mijn gastmoeder veel hebben gereisd, maar zij is geen gemiddelde Ghanees).

Nooit te vervelen

2009-02-13T18:14:00.004+01:00

En terwijl ik me vorige week nog veel verveelde, is deze week voorbij gevlogen. Wat helpt is dat ik leuke opdrachten heb gekregen om aan te werken; homorechten in Ghana en een overzicht van wetgeving over marteling en inhumane behandeling, inclusief jurisprudentie, om een soort training voor mensen van de inlichtingendienst hier te organiseren. Wat ook helpt is dat ik twee nieuwe huisgenootjes heb, dat maakt het toch iets gezelliger en gemakkelijker om 's avonds uit te gaan.

Verder heb ik met net zitten verbazen over dit bericht, een bankoverval in het Europees Parlement. Gelukkig lees ik hier dat al mijn collegae ongedeerd zijn. Dat is toch wel even schrikken. Het bewijst maar weer dat je je in het Europees Parlement nooit hoeft te vervelen. Maar ik hoop toch niet dat ze nu de bodyscans uit de kelder gaan halen.

De rechten van trotro-chauffeurs

2009-02-12T17:04:00.004+01:00

Iets meer dan een week geleden, werd de chauffeur van de tro waarin ik zat om naar mijn werk te gaan, aangehouden door een politieagent. De agent haalde de sleutels uit het busje en vroeg om zijn rijbewijs. Na twintig minuten kreeg de chauffeur de sleutel terug en mochten we verder rijden, maar irritant was het natuurlijk wel. Ik weet niet precies waarom de agent de sleutels teruggaf, misschien omdat hij hem een bekeuring had gegeven en nu klaar was, maar het is niet onwaarschijnlijk dat de chauffeur hem heeft gedasht...

Hoe toepasselijk was het dan ook dat de CHRI vandaag een workshop organiseerde voor trotro- en taxi-chauffeurs. Ze schijnen gemiddeld een keer per week aangehouden te worden door de politie, maar in het centrum van Accra is dat veel vaker, tot één keer per dag.

De meeste trotro-chauffeurs hebben geen idee wat hun rechten zijn en wat de politie wel en niet mag doen. Vandaar dat we dat vandaag aan honderdvijftig chauffeurs probeerden uit te leggen. Bijvoorbeeld dat ze na arrestatie recht hebben op een advocaat, of dat de politie niet zelf hun vergunning om de tro te rijden in kan trekken. De workshop vond plaats in Kasoa, een plaatsje vlakbij Accra. Met de andere vrijwilligers deed ik rollenspellen om uit te beelden waar we het over hadden. Vooral de echte politieuniformen die sommigen daarvoor hadden aangetrokken leidden tot hilariteit.

Daarnaast gaf de directeur van onze organisatie een uitgebreidere uitleg in Twi, dus dat kon ik niet verstaan. Net zoals de politiecommandant van Kasoa, die ook een verhaal hield en vragen beantwoordde van de chauffeurs. Voor de vrijwilligers was het jammer dat we het niet allemaal konden volgen, maar ik vermoed dat de trotro-chauffeurs er wel wat aan hebben gehad. En daar gaat het natuurlijk om.

Kokosnoten, broodjes ei en nog meer plantain

2009-02-12T16:51:00.003+01:00

11 februari 2009

De straat is hier één grote openluchtsupermarkt. En ik doe mijn best om alle vegetarische Ghanese etenswaren te proberen die ze daar verkopen, hoewel ik me niet meer waag aan dingen die vergelijkbaar zijn met muffins of pasteitjes. (Waarom?)

Overal kom je mannen tegen met een kruiwagen vol kokosnoten en een enorm mes. Voor iets van 30 eurocent maken ze een gat een in de kokosnoot, zodat je het vocht eruit kan drinken. Verfrissend. Als het op is hakken ze het vruchvlees er voor je uit en gven je dat in een plastic zakje. (wat anders?) Het smaakt niet naar de kokos die wij kennen, maar veel nootachtiger.

Verder kom je om de haverklap vrouwen tegen achter een tafeltje vol met brood en eieren en een koekenpan. Die maken een sandwich met gebakken eieren voor je als je dat vraagt; erg smakelijk.

Eerder vertelde ik al over de gebakken plantain en de plantainchips. Er bestaat nog een manier waarop hier deze groene stevige banaan wordt klaargemaakt; op de barbecue. Gloeiend heet, maar niet zo vet als de andere varianten.

Zo zie je maar weer, ik eet hier bijna geen tomaat-pesto-mozzarella sandwiches. Hoewel die ook lekker zijn natuurlijk.

Ghanese homo's bestaan niet

2009-02-10T17:02:00.003+01:00

Onderzoek doen naar homorechten in Ghana is nog niet zo gemakkelijk (homo zijn trouwens al helemaal niet). Homoseksualiteit, of eigenlijk technisch gezien sodomie, is hier strafbaar. Dus ik wil zaken vinden van homo's die zijn vervolgd vanwege hun geaardheid. Maar als ik op zoek ga in de boeken, of het vraag aan de bibliothecaris van het Supreme Court, blijken die zaken niet te bestaan.

Althans, niet op papier dan. Aangezien ik verschillende krantenartikelen heb gelezen waarin wel wordt verwezen naar dit soort zaken, vermoed ik toch dat die er wel moeten zijn. Maar waarschijnlijk "dashen" de beschuldigden de politieagenten (zoals ik ook heb gedaan om aangifte te kunnen doen). Of de zaken komen misschien soms wel voor, maar worden niet opgenomen in de boeken.

Homoseksualiteit bestaat namelijk niet in Ghana. Ja, misschien zijn een paar mensen besmet door dit "westerse virus", maar dat moet dan maar zo snel mogelijk de kop worden ingedrukt. Het is niet Ghanees. Gek genoeg stamt de strafbepaling betreffende sodomie uit de koloniale tijd, hij is nog van de Britten. Die strafbepaling is dus niet westers, maar typisch Ghanees? Ik vind het wel een beetje verwarrend...

Dagje parlement

2009-02-09T17:15:00.003+01:00

Vandaag moest ik nog vroeger opstaan dan ik hier normaal al doe, om om zeven uur op kantoor te zijn. Het plan was namelijk om heel vroeg al naar het Ghanese parlement te gaan, om goede plaatsen te hebben tijdens de hoorzitting voor het aanstellen van de nieuwe attorney-general hier.

Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat het natuurlijk nog tot negen uur duurde voordat we aanstalten konden gaan maken om erheen te gaan. We kregen allemaal t-shirts met teksten over "freedom of information bill" (vergelijkbaar met onze Wet Openbaarheid van Bestuur, oftewel WOB) om aan te trekken.

De parlementariërs zouden de vrouw die kandidaat was voor attorney general namelijk vragen wat ze van dat wetsvoorstel vindt. Hier in Ghana kennen namelijk nog helemaal geen regels over welke documenten wel en niet openbaar zijn. En de attorney general is een van de belangrijkste adviseurs (zo niet de belangrijkste) van de president over wetsvoorstellen. De bedoeling was om wat publicitaire druk te creëren om ervoor te zorgen dat ze zich positief over het voorstel uit zou laten.

In theorie heel interessant, vooral omdat ik normaal als beleidsmedewerker juist belobbyd wordt door mensenrechtenorganisaties en ik het nu eens van de andere kant bekijk. In de praktijk was het enorm saai. We mochten de zaal niet in, omdat het te druk was en de zaal te klein. Het duurde tot twee uur voordat de hoorzitting met de attorney general eindelijk aan de beurt was. Toen mochten we wel op het balkon meekijken met de regie van het televisiestation dat het uitzond en konden er nog wel iets van zien. Maar ik moet zeggen dat ik op dat moment vooral erg trek had, omdat ik sinds zes uur 's ochtends niks meer had gegeten. Wat was ik blij toen we om drie uur met een taxi terug naar kantoor konden en ik iets te eten kon gaan zoeken.

Maar goed, ik geloof dat we wel wat publiciteit krijgen, dus in die zin is deze dag toch nog een beetje een succes te noemen.

Verantwoorde souvenirs

2009-02-09T16:59:00.003+01:00

8 februari 2009

Eerder schreef ik al over "fan ice" en "pure water". Beide zijn verpakt in plastic zakjes. In Ghana maakt dat een groot deel uit van de afvalberg (overigens wordt overal te pas en te onpas hier een plastic zakje bij gegeven, zelfs als je een pakje biscuitjes koopt, ik blijf stug weigeren).

Veel van het plastic wordt op straat of in de open riolen gegooid. Veel Ghanezen zijn zich er niet van bewust dat het jaren duurt voordat het plastic begint af te breken. Het helpt ook niet echt dat het aantal prullenbakken hier erg klein is; op straat kom ik ze heel zelden tegen, dus ik spaar mijn afval op in mijn tas totdat ik het hier thuis kan weggooien.

Blij verrast was ik dan ook toen ik de winkel van Global Mama's binnenkwam. Een winkel die alleen producten verkoopt die handgemaakt zijn door Afrikaanse vrouwen en hen daar een eerlijke prijs voor geeft, een fair trade shop dus. En wat zag ik daar liggen: tassen en etuis in allerlei soorten en maten, gemaakt van de "pure water" en "fan ice" verpakkingen. Die worden grondig gereinigd en vervolgens aan elkaar genaaid. Dat resulteert in eerlijke en milieuvriendelijke gebruiksvoorwerpen. Het spreekt vanzelf dat ik er wat heb gekocht!

P.S. Ik moet nog even kwijt dat ik waarschijnlijk de enige plaats in Ghana (vermoed ik althans) heb gevonden waar je tomaat-pesto-mozzarella sandwiches kan eten. Lekker!

Het gevaarlijkst hier is...

2009-02-07T14:55:00.004+01:00

Het gevaarlijkste aan Ghana is niet dat je malaria kan krijgen.
Ook is niet gele koorts, tetanus, of hepatitus; daar ben ik tegen ingeënt.
Het is ook niet de criminaliteit (die is hier best laag) of de wilde dieren.

Het is...het verkeer. De enige verkeersregel die hier van toepassing lijkt is: wie het hardst en het langst toetert heeft voorrang. Over het algemeen willen auto's nog wel stoppen voor een verkeerslicht of een verkeersagent, maar verder is het hier voornamelijk een grote chaos op de weg.

Gisteravond, na een drankje in een bar, gingen mijn nieuwe kamergenote en ik met een taxi naar huis. Meters kennen ze hier niet, dus je moet altijd flink onderhandelen over de prijs, zeker omdat iedereen denkt dat je veel geld hebt als je blank bent. We vonden er een die ons voor een redelijke prijs naar huis zou brengen, stapten in en wilden na vijf minuten liever weer uitstappen.

De chauffeur was dronken, stoned of high, dat weet ik niet precies, maar zijn rijgedrag was verschikkelijk. Hij reed vele malen sneller dan verantwoord, slingerde en veroorzaakte twee keer in korte tijd bijna een ongeluk. Ondanks herhaalde verzoeken van mijn kamergenote en mij weigerde hij vaart te minderen. Halverwege de rit besloten we dan ook maar uit te stappen en verder te gaan met een andere taxi, waarmee we gelukkig heelhuids thuis kwamen.

Het verkeer is hier al gevaarlijk genoeg als je een nuchtere chauffeur hebt. Wat een idioot. Misschien moet ik de volgende keer de chauffeur eerst over een rechte lijn laten lopen...

Een gemiddelde dag in Accra

2009-02-06T17:30:00.002+01:00

6.30 : Zo vroeg gaat mijn wekker hier, niet echt fijn voor een avondmens. Ik sprint naar de douche, trek mijn werkkleding aan (zwart en wit wordt hier als het meest formeel beschouwt en blote schouders kunnen echt niet) en ga naar de eetkamer. Daar staat mijn ontbijt al klaar; witbrood met veel te veel suiker erin, pindakaas, thee en fruit. Ik haal nog wat gefilterd drinkwater uit de koelkast om mee naar mijn werk te nemen en loop naar de kruising waar de tro-halte is.

7.00: Ik probeer een tro of gedeelde taxi te vinden naar �Circle�. Soms makkelijk, soms duurt het even omdat ze allemaal al vol zijn. En na een maand herken ik gelukkig wel alle mogelijke handgebaren en terminologie om aan te duiden waar ze heen gaan, maar ik ga niet met tien Ghanezen dringen om een plekje. Al ik eenmaal in een tro of taxi zit, rijden we onmiddellijk, al dan niet via een sluiproute, de file in.

7.45: Of soms pas een half uur later, dat hangt af van het verkeer. Ik stap uit en loop tien minuten naar kantoor. Onderweg koop ik ergens crackers of biscuitjes omdat ik van het witte brood al weer na een uur of twee honger krijg.

8.00/8.15: Ik ben op kantoor. Ik schrijf een rapport, doe onderzoek op het advocatenkantoor van Nana�s man, oefen rollenspellen, klets met de andere vrijwilligers. En als ik niets te doen heb, en ik niet om nieuw werk kan vragen omdat Nana er niet is, zoals nu, typ ik een blogje.

12.00: Lunchen met de andere vrijwilligers aan de overkant van de straat bij Gina�s. Ik neem meestal pasta, coleslaw en een gekookt ei. En natuurlijk veel water!

13.00: Nog even doorwerken op kantoor.

16.00: Ik loop terug naar de tro-halte om een tro naar Teshie-Nungua te vinden. Of ik neem er eentje naar het Internetcaf� dat op de route ligt en ga daar mail beantwoorden, het Nederlandse nieuws lezen en bloggen. Onderweg in de file koop ik kauwgom, plantainchips of fan-ice. Ergens tussen 17.15 en 18.30 ben ik meestal wel thuis, hoewel de reis langer duurt naarmate ik later vertrek.

Ongeveer 18.30: Mijn gastmoeder zorgt ervoor dat het eten klaarstaat nadat ik een koude douche heb genomen en me heb omgekleed. Als ik een kamergenoot heb, eet ik samen met haar.
Na het eten blijf ik ofwel thuis, klets met mijn gastgezin en kamergenote, kijk televisie met hen of lees een boek. En ik ga enorm vroeg naar bed, tussen 21.00 en 21.30, om de volgende dag weer vroeg op te kunnen.

Of ik ga ergens iets drinken met andere vrijwilligers in Accra. En dat kan wat later worden.

Leermoment

2009-02-05T17:42:00.001+01:00

Eerlijk gezegd verveel ik me hier een beetje. Ik schreef eerder al dat het werk inhoudelijk niet echt uitdagend is en vooral praktisch lastig is door het gebrek aan middelen hier. Verder heb ik twee vage onderzoeksopdrachten gekregen, die op zich best interessant zijn, maar het is voor mij niet duidelijk wel doel ze dienen. De communicatie verloopt hier wel vaker niet zo soepel. Problematisch is namelijk dat onze directeur veel weg is en zij de enige is die dit soort dingen weet. Oja, en er vechten ook nog eens zo'n vijftien vrijwilligers om haar aandacht.

En nu is mijn werk dus op: ik heb mijn opdrachten af. Het feit dat ik me hier verveel doet me realiseren hoe leuk mijn baan in het Europees Parlement wel niet is. Leuke collega’s en leuk werk. Ik denk daar wel eens: “Vandaag wordt een rustige dag.” En dan pakt het soms helemaal anders uit omdat iemand van de Europese Commissie iets controversieels heeft gezegd, een voorstel is uitgelekt of er iets anders onverwachts gebeurd waardoor ik plotseling drie dingen tegelijk moet doen. Het is moeilijk om je in het Europees Parlement te vervelen...

En het is een stuk spannender dan hier onderzoeksrapporten schrijven waarvan ik niet weet waarvoor ze dienen. Kortom, ik ben blij dat dit maar voor twee maanden is en ik dan weer terug kan naar Brussel!

Een kat in het nauw maakt rare sprongen

2009-02-04T16:45:00.006+01:00

Die lijkt me wel van toepassing op Balkenende en zijn voorstel voor een onderzoekscommissie over Irak. Kennelijk is hij toch bang dat het besluit om de oorlog in Irak te steunen eeuwig aan hem blijft kleven als ongefundeerd en schimmig. De PvdA zit nu duidelijk in een lastig pakket. Maar goed, ik ga er maar vanuit dat het kabinet niet wordt opgeblazen terwijl ik mij in Ghana bevind.

Het is al erg genoeg dat GroenLinks een nieuwe Europese lijsttrekker kiest terwijl ik er niet ben. Volgens mij is het een spannende strijd en ik durf dan ook echt geen enkele voorspelling te doen over de mogelijke winnaar (anderen overigens wel). Hopelijk doet het internet het hier zaterdag, zodat ik de uitslag kan zien.

Homoseksualiteit in Ghana

2009-02-03T13:57:00.003+01:00

Homo zijn in Ghana is niet eenvoudig. Officieel is het illegaal om als man seks te hebben met een andere man. Deze bepaling wordt niet streng gehandhaafd, maar maakt wel deel uit van een voedingsbodem voor homofobie. Op dit moment doe ik onderzoek naar hoe het staat met de rechten van homo's en lesbiennes in Ghana en ik vrees dat het niet best is.

Wat ik me nooit had gerealiseerd, maar eigenlijk misschien best logisch is, is dat homo's hier vaak niet weten dat ze door seks te hebben met andere mannen HIV/aids kunnen krijgen. Omdat het taboe op homoseksualiteit hier heel groot is, praat of schrijft niemand erover. Alle voorlichtingscampagnes over HIV/aids zijn gericht op heteroseksuele koppels. Daardoor zijn mannen eerder geneigd een condoom te gebruiken als ze het doen met een vrouw dan als ze het doen met een man. Terwijl de grootte van de kans om HIV/aids te krijgen dan eigenlijk juist iets kleiner is. Er zijn geen cijfers over de hoeveelheid geïnfecteerde homo's hier, wederom omdat iedereen doet alsof homoseksualiteit in Ghana niet bestaat. Andere cijfers zijn er wel: geschat wordt dat ongeveer 3 procent van de volwassenen hier is geïnfecteerd. Dat is veel, maar weinig in verhouding tot andere Afrikaanse landen, waar het percentage kan oplopen tot meer dan 35 procent.

Een positieve noot is dat de General Assembly van de Verenigde Naties in december een verklaring heeft aangenomen die oproept om dit soort belachelijke verbodsbepalingen af te schaffen. Dat was een grote doorbraak in VN-verband. Wie weet kunnen we daarmee hier in elk geval een debat starten. Hoewel het best wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn om je mond hier open te doen en het op te nemen voor gelijke rechten.

Een maand in Ghana

2009-02-02T18:25:00.004+01:00

Vandaag ben ik precies een maand in Ghana, een goed moment om eens wat dingen op een rij te zetten.

Wat ik hier erg mis:
- natuurlijk met stip op één mijn familie en vrienden
- kaas en drop (ik heb nog een beetje drop, maar dat is dus op rantsoen)
- dingen kunnen plannen
- hete douches
- in plaats van een praktische, een meer inhoudelijke uitdaging in mijn werk (ik heb het gevoel dat ik vooral aan het vechten ben tegen een gebrek aan middelen hier, waardoor inhoudelijke dingen doen moeilijk is, maar die dingen zijn inhoudelijk niet moeilijk...)

Wat hier geweldig is:
- de natuur
- de kleding
- de straatverkopers
- het fruit

Wat hier vreselijk is:
- het verkeer en de wegen
- de snelheid van het internet
- de koffie (ik denk dat ik nu echt ben afgekickt van de cafeïne)
- de armoede

Leukste ervaring tot nu toe: de klim naar de watervallen en het voeren van de apen.
Slechtste ervaring tot nu toe: de inauguratie van de president.

Aapjes kijken 2

2009-02-02T18:08:00.003+01:00

(maar nu échte aapjes)

1 februari 2009

De eigenaar van ons prima hotel bij de watervallen heeft voor ons geregeld dat om acht uur 's ochtends een tro ons komt ophalen, ons naar de monkey sanctuary rijdt, daar op ons wacht, en ons dan naar Accra brengt. Het kost maar een paar cedi's extra en het is met veertien personen wel zo handig! Dus om stipt acht uur (hoe on-Ghanees!) zaten we allemaal in de tro, met een mate en chauffeur en vertrokken we naar Tafi Atome monkey sanctuary.

We waren niet al te vroeg (de apen zijn meestal heel vroeg of heel laat te zien), maar we hebben toch een flinke groep van dichtbij kunnen bekijken. Ze zijn gewend aan mensen, dus komen ze zelfs bananen uit je hand eten (de foto van dat ze dat bij mij doen is helaas mislukt). De apen die wij hebben gezien zijn zogenaamde Mona-apen (ik weet niet of het Nederlands hetzelfde is).

Tweehonderd jaar geleden vestigden zich de voorouders van de huidige bewoners van Tafi Atome in dit gebied. Ze kwamen uit een ander deel van Ghana, waar ook dit soort apen waren. Ze brachten hun lokale god mee en richten een altaar voor hem op in het bos. Pas daarna zagen ze de apen en zo dachten ze dat die hen die honderden kilometers hadden gevolgd. Het moesten wel boodschappers van hun god zijn. Vandaar dat de dorpsbewoners de apen en het bos altijd beschermd hebben tegen de jacht en de kap. Tot in de jaren tachtig het Christendom naar deze streek kwam en de dorpsbewoners niet langer geloofden dat de apen heilig waren. Hun aantal nam sterk af en het bos werd steeds kleiner.

Totdat een Canadees begin jaren negentig hoorde over de apen. Hij stimuleerde de dorpsgemeenschap om de apen en het bos weer te gaan beschermen om er uiteindelijk een eco-toerisme project van te maken. Dankzij de opbrengsten heeft het dorp nu electriciteit en telt de apenpopulatie nu meer dan 350 apen. Een prachtig project en een win-win-win-situatie; behoud van natuur en biodiversiteit, inkomsten voor het dorp en een heel leuk uitstapje voor toeristen.

Na Tafi Atome zijn we ook nog naar Tafi Abuipe gegaan. Een dorpje daar vlakbij (de Tafi-dorpjes hebben allemaal dezelfde Chief), dat volledig bestaat uit Kente-wevers. We waren de eerste toeristen daar sinds een maand, zo afgelegen is het kennelijk. Maar het was interessant om te zien hoe vaardig de mensen daar zijn in het weven en om wat te horen over de verschillende betekenissen van de patronen. Kinderen beginnen vanaf zeven jaar al met weven, maar gaan wel gewoon naar school (mijns inziens nog veel te jong, maar ja, het is in elk geval geen vissen). Het dorp probeert nu te regelen dat ze hun stoffen kunnen exporteren voor een eerlijke prijs.

Kortom, het was een geslaagd weekend!

Een heftige klim

2009-02-02T18:00:00.002+01:00

31 januari 2009

De tro-rit gistermiddag was nogal hobbelig, het voelde zo nu en dan meer als een achtbaan dan als een busrit dankzij de slechte vering. Maar we pasten met veertien vrijwilligers in één tro en onze tweede bracht ons zelfs naar het hek van ons hotel, dus dat was erg gemakkelijk. En voor het eerst in vier weken regende het!

Het is hier prachtig, in Wli, een klein dorpje vlakbij de watervallen. Je kan hier alleen komen over een zandweg, je hoort alleen maar vogels en insecten om je heen en de lucht is schoon (Accra heeft helaas volgens mij nog meer smog dan Brussel).

Vanochtend vertrokken we om een uur of tien naar de watervallen. We kregen een gids mee en omdat we besloten om naar de hoger gelegen waterval te wandelen, de tip om een hoop water mee te nemen. Dat hadden we wel nodig. Ik was erg blij met mijn bergschoenen, want de klim bleek erg steil te zijn. Na tweeënhalf uur klimmen (het moet een paar honderd meter omhoog geweest zijn) kwamen we aan bij een werkelijk prachtige idyllische waterval. Omdat we allemaal flink bezweet en erg stoffig waren, namen we een heerlijk koele duik in de poel eronder. Onderweg zijn we overigens vier mensen tegengekomen, tientallen vlinders, honderden vleermuizen en de bomen en planten waren werkelijk prachtig.

Terugweg was een beetje heftig, weer bijna twee uur dalen. Aan het eind stond iedereen te trillen op zijn of haar benen, maar het geeft een enorm voldaan gevoel dat iedereen het heeft gehaald! Gelukkig bleken we nog terecht te kunnen in hetzelfde hotel, dus blijven we daar nog een nacht. Want toen we om vijf uur daar terug kwamen waren we allemaal moe, vies en hongerig en dit hotel is schoon en serveert prima eten.

Veel gereis

2009-02-02T17:56:00.000+01:00

30 januari 2009

Gisteren heb ik weer de hele dag in de bus doorgebracht. We vertrokken direct na het ontbijt, om half acht, en om half acht 's avonds was ik thuis. Mijn gastmoeder had het eten al klaar staan, eindelijk weer een goede maaltijd, een lekker koude douche en op tijd naar bed.

Vanmiddag vertrek ik namelijk weer naar de Volta-regio, maar niet zo ver als Kete Krachi. Het plan is om naar de Wli-watervallen (de hoogste van West-Afrika) te gaan en om apen te gaan zien in de monkey-sanctuary (is dat apen-heiligdom in het Nederlands?).

Kinderarbeid en kinderhandel

2009-02-02T17:38:00.006+01:00

Hartbrekende taferelen

29 januari 2009

Vanochtend om zes uur de deur uit om te gaan ontbijten, dachten wij. Maar dingen gaan hier nooit zoals je verwacht of plant, dus zaten we om zeven uur 's ochtends cola te drinken bij de Chief Magistrate van Kete Krachi (het is onbeleefd om het niet aan te nemen...). Vlak daarvoor waren we al op bezoek geweest bij de Chief Executive (soort van burgemeester, of als je wil het ouderwetse stamhoofd).

Allebei zijn ze erg begaan met de strijd tegen kinderarbeid en -handel en inhumane weduwerituelen. Ze heettten ons dan ook van harte welkom in hun woonplaats en in hun huis. Pas na deze bezoekjes kregen we eindelijk een ontbijt, waarna we in feite een kwartier te laat waren voor onze eigen workshop. Maarja, die begon uiteindelijk eerder om tien uur dan om half negen, mensen kwamen toch pas vanaf negen uur binnengedruppeld...zoals dat nou eenmaal gaat in Ghana.

Ik vermoed dat er wel bijna 200 mensen aanwezig waren in de zaal van de districtsraad. Wij voerden de toneelstukjes op die we eerder hadden ingestudeerd en waaraan ik heb helpen schrijven. Verder hield een van de medewerkers van de CHRI een verhaal over vrouwenrechten, vertelde iemand van pacodep over het werk dat zij doen en was er ruimte voor vragen. Het grootste gedeelte van het programma kon ik helaas niet volgen, omdat het in Ewe, de lokale taal, was. Maar natuurlijk ging dit alles gepaard met zang, dans en drummen, zoals iedere gelegenheid hier, dus ik heb me prima vermaakt.

Na de lunch gingen we met mensen van pacodep en de Ghanese politie met een boot het Voltameer op. Om met eigen ogen de kinderen te zien waar het die ochtend over was gegaan. Op het Voltameer wordt veel gevist en omdat de kleine handen van kinderen handig zijn om de vis uit de netten te halen, worden voor het vissen veel kinderen gebruikt. Ze worden ook geacht tot vijftig meter diep te duiken (en nee ze hebben geen duikmateriaal) om de netten die vast zijn geraakt op de bodem los te maken. Zeer gevaarlijk werk dus, veel jongetjes (het zijn meestal jongens) verdrinken. Sommige vissers laten hun eigen kinderen dit werk doen, anderen kopen kinderen om dat te doen.

Wij zagen zelf twee boten waarop kinderen aan het werk waren. We voeren verder naar een eiland waar zo'n vijfhonderd mensen leven in hutjes. Alle kinderen van het dorp kwamen uitgelopen om te zien wat al die Obruni's kwamen doen. We vonden in daar in elk geval drie jongetjes van tussen de acht en tien jaar die uit Tema kwamen, in de buurt van Accra. De werknemers van CHRI konden dan ook met ze praten, omdat ze Twi spraken en geen Ewe, wat rond het Voltameer gesproken wordt. Ze bleken een aantal maanden geleden door hun ouders te zijn verkocht aan vissers. Ze krijgen twee keer per dag te eten en gaan niet naar school.

Het was vreselijk confronterend om de kinderen te zien en niet in staat te zijn om er iets aan te doen; de mensen van pacodep gaan waarschijnlijk wel terug om te onderhandelen met de vissers en de kinderen te bevrijden. Ik hoop dat dat lukt. Het is hier lastig om erachter te komen waar de kinderen werkelijk vandaan komen, wie hun ouders zijn en of ze naar school gaan. Zonder bewijzen kan je de kinderen daar niet zomaar weghalen, maar in dit land wordt lang niet alles geregistreerd. Erg frustrerend.

De meeste kinderen in het dorp hadden bolle buikjes door ondervoeding en de school was een grote ravage. Ik kan me niet voorstellen dat daarin serieus les gegeven wordt. Dit was duidelijk het armste dorp dat ik hier tot nu toe heb gezien en het doet me realiseren dat ook hier de welvaart enorm ongelijk verdeeld is. Ik woon in een groot huis met stromend water en electriciteit en zelfs twee badkamers. In dit dorp hebben de kinderen niet genoeg te eten. Een enorm contrast.

Aapjes kijken 1

2009-02-02T17:25:00.001+01:00

28 januari 2009

Op dit moment bevind ik me in een van de moeilijkst te bereiken gebieden van Ghana; Kete Krachi. In totaal zijn we, alle vrijwilligers en een aantal werknemers van de CHRI, gisteren dertien uur onderweg geweest om hier te komen. Al om kwart over vijf zat ik in een taxi die ons naar de bus zou brengen. Een luxe bus voor Ghanese begrippen, met airco en redelijk comfortabele stoelen. We moesten zo vroeg vertrekken omdat we 's middags de boot over het Voltameer moesten halen.

In het begin reden we nog over asfaltwegen, weliswaar niet altijd van geweldige kwaliteit, maar een stuk beter dan de hobbelige zandwegen waarover we later reden. Aan ons voorbij trok het Afrika van de televisie. Kleine dorpjes bestaand uit hutjes, zonder electriciteit of stromend water, scholen in de buitenlucht waarin kinderen in uniformen les krijgen, eindeloos veel groen, stof en opmerkelijk veel fietsen.

Omdat dit duidelijk geen toeristisch gebied is, zijn vijftien blanken hier een bezienswaardigheid. Alle kinderen van het dorp beginnen te zwaaien als ze onze bus langs zien rijden (ik voel me hier soms net de koningin) en toen we uit de bus stapten om op de boot te gaan, stonden er in no time dertig kinderen en heel wat volwassenen om ons heen. Dit leidt tot een soort wederzijds "aapjes kijken"; zij vinden ons een rartiteit, wij willen graag de mensen met prachtige kleren, of enorme hoeveelheden spullen op hun hoofd dragend, op de foto zetten. Omdat de nieuwsgierigheid wederzijds is, voel ik me daarover iets minder ongemakkelijk.

's Avonds arriveerden we in Kete Krachi, waar we een generale repetitie hielden voor onze toneelstukjes en we te eten kregen (voor mij helaas alleen rijst omdat iemand was vergeten door te geven dat ik vegetariër ben). Omdat iedereen moe was van het vroege opstaan en de lange reis, lagen we allemaal netjes om tien uur al in bed. Vandaag gaan we namelijk doen waarvoor we hier gekomen zijn; de workshop over kinderarbeid en -handel en over weduwerituelen die vrouwen schaden.

Een Ghanese, Indiase en Nederlandse bakken een pizza

2009-01-26T18:27:00.003+01:00

Mijn gastmoeder houdt erg van koken, maar hoe je pizza maakt wist ze niet. Daarom besloten mijn kamergenote en ik om dat gisteravond voor haar te doen. Het was een zeer internationale pizza en niet alleen omdat hij gemaakt was door een Ghanese, een Indiase en een Nederlandse. Maar ook omdat de kaas uit Londen kwam, de basilicum en tomaten uit Zuid-Afrika en het recept natuurlijk uit Italië. Als toetje hadden we mango's, die zijn hier nog veel lekkerder dan thuis!

In Ghana naar de Chinees

2009-01-26T18:16:00.004+01:00

25 januari 2009

Gisteravond zijn mijn kamergenoten en ik een Chinees restaurant gaan eten. Zoals ik eerder al schreef is Ghanees eten lekker (en is mijn maag ook weer beter), maar een beetje afwisseling is ook wel eens leuk. We zochten eigenlijk een Indiaas restaurant, maar konden dat dankzij een gebrek aan bewegwijzering en straatverlichting niet vinden. Zoals ik eerder al vertelde is alles hier een speurtocht.

Het was een beetje surrealistisch om in dat restaurant te eten; het interieur is precies zo als dat van elke "Chinees om de hoek" in Nederland. Ze hebben hier zelfs ook een aquarium (hoewel ik geen vissen heb kunnen ontdekken). Ik heb tofu gegeten, een enorme zeldzaamheid hier en die was geweldig goed klaargemaakt.

Maar toch typisch dat je ook hier het nummer op je kaart moet noemen en één portie eigenlijk genoeg is voor twee of drie personen. Kennelijk maakt het daarvoor niet uit of je naar een Ghanese of naar een Nederlandse Chinees gaat...

Shop 'til you drop

2009-01-26T18:09:00.002+01:00

24 januari 2009

Reken maar dat je mensen tegenkomt in de meest prachtige gewaden op straat. Dus mijn kamergenote en ik zijn op stoffenjacht gegaan. Eerst helemaal met twee tro's naar de andere kant van Accra, om naar de markt van Kaneshie te gaan. Daar verkopen ze werkelijk alles wat je mogelijk nodig zou kunnen hebben; eten, cosmetica, huishoudelijke artikelen en dat waarvoor wij kwamen: stoffen en kralen.

Van de kralen kan je zelf ter plekke dingen laten maken, dus ik heb weer eens een nieuw paar oorhangers. Qua stoffen keek ik echt mijn ogen uit, zoveel prachtige kleuren en prints. Ik heb een aantal stoffen gekocht om wat kleren te laten maken hier, dat is helemaal niet duur. We moesten voor de stoffen alleen wel flink afdingen, maar mijn kamergenote is daar gelukkig heel bedreven in.

Uitgaan in Accra

2009-01-26T17:55:00.002+01:00

24 januari 2009

Gisteravond zijn we (mijn kamergenote, een Indiase die in Londen woont, en ik) weer uit geweest met een hoop vrijwilligers en een aantal Ghanese werknemers van de CHRI. Ik me maar afzijdig gehouden van de alcohol vanwege maag, hoewel drank hier echt spotgoedkoop is.

Na een tijdje in (nou ja, meer bij, het terras is praktisch op straat) een bar te hebben gezeten zijn we rond middernacht naar de nachtclub gegaan we eigenlijk vorige week ook heen zouden maar nooit waren beland. Het is waarschijnlijk de meest exclusieve en obscure nachtclub van heel Ghana. Je moet dan ook vijf cedi entree betalen (das 3 euro ofzo) en de drankjes zijn belachelijk duur gemeten naar Ghanese standaarden, maar nog steeds goedkoop voor Europese begrippen. Mijn mineraalwater kostte twee cedi, dat is vier keer zoveel als je hier normaal betaalt, maar nog steeds minder dan een flesje water kopen bij de AH.

Het publiek was een interessante mix van veel Indiërs en Libanezen (die zie je nooit op straat, maar schijnen wel veel van ondernemingen hier te bezitten) en rijke Ghanezen. Het was wel duidelijk dat iedereen daar veel geld had voor Ghanese begrippen. Het dansen was leuk, maar het cliché is wel waar; mensen hebben hier een beter ritmegevoel dan wij. En toen de hoeveelheid opdringerige mannen wel erg groot werd, hebben we een taxi naar huis genomen. Het was een leuk avondje uit.

Het fileprobleem

2009-01-23T17:58:00.003+01:00

Hier in Ghana woon ik in prachtig huis, in een plaatsje net buiten Accra. Elke ochtend moet ik om zeven uur vertrekken om tussen acht uur en kwart over acht op mijn werk te kunnen zijn (en soms ben ik dan toch nog te laat). Dat komt niet doordat mijn huis en werk zo ver van elkaar vandaan zijn, maar door de file.

Gemiddeld sta ik elke dag heen en elke dag terug zeker een half uur stil in een tro-tro of een taxi (dat is dus een uur per dag). In Nederland klaagt iedereen over het fileprobleem, maar eerlijk gezegd heb ik nog nooit zoveel in de file gestaan als hier!

Dat komt vooral omdat er ook geen alternatief is. Fietsen hier is levensgevaarlijk vanwege het verkeer en de slechte wegen. Metro's of trams kennen ze hier niet. Treinen rijden een keer per dag en alleen op drie spoorbanen die het land rijk is tussen drie grote plaatsen; voor kleine afstanden zijn ze ongeschikt. Dus ik zal hier helaas nog heel wat uren in auto's en bussen doorbrengen.

Ik heb een hekel aan in auto's zitten. Ze stinken en ik word gegarandeerd wagenziek als ik niet naar buiten kijk (zeker op dit soort hobbelwegen en met deze rijstijl), dus iets lezen terwijl ik stilzit zit er ook niet in. Zodra ik weer terug ben ga ik gewoon weer fietsen en treinen. Veel fijner.

Oja, wat hier de file wel nog een beetje opvrolijkt zijn alle straatverkopers. Vrouwen, mannen en helaas ook kinderen die met allerlei handelswaar op hun hoofd langs de auto's lopen. Je kan allerlei etenswaren kopen, maar ook Obamaposters, schoonmaakmiddelen en ik zag zelfs iemand met tuinstoelen zeulen.

Even rustig aan

2009-01-22T17:27:00.002+01:00

Vandaag ben ik voor het eerst weer aan het werk geweest. De hele dag slapen en lezen gaat toch vervelen. Ik kan niet zo goed stil zitten. Voorlopig doe ik nog maar even rustig aan, op een dieet van heel veel water, cola, rijst, bananen, zoute crackers en brood. Dus vandaar dat dit stukje niet lang is...

Nog steeds in de lappenmand

2009-01-22T17:02:00.002+01:00

20 januari 2009

Maar rasoptimist als ik ben; het is in elk geval leuk dat ik nu wel de kans had om naar de inauguratie van Obama te kijken op televisie. Voor mij geen inauguraties in levende lijve meer!

Obama is hier nog populairder dan in Europa. Ik heb hier al heel wat posters van hem gezien en Ghanese liedjes over hem gehoord.

Peel it, Boil it, Cook it or Forget it

2009-01-22T16:58:00.002+01:00

19 januari 2009

Schrijf nooit op je weblog dat je lichaam het eten wel aan lijkt te kunnen; je wordt er spontaan ziek van. Waarschijnlijk heb ik iets te enthousiast een soort muffin-achtig iets geprobeerd gisteren. Dat was dus de laatste keer dat ik hier iets at dat niet heet of verpakt is. Ik kan maar beter de stelregel hierboven volgen.

Vandaag heb ik maar veel geslapen en veel water (en cola, je moet suikers hebben) gedronken. Daar valt niet zoveel over te vertellen.

Luieren in luxe met schuldgevoel

2009-01-18T17:05:00.005+01:00

Gisteren was een heerlijke dag. Eerst uitgeslapen (Vrijdagnacht tot drie uur uit geweest met andere vrijwilligers. En als je denkt dat het uitgaansleven in Nederland laat begint: wij kregen sterk de indruk dat het hier toen pas echt begon.)

Eindelijk heb ik mijn tas laten maken, waar iemand op Independence Square een klein gaatje in had gesneden. De tassenmaker was heel aardig en dit leidde wederom tot een huwelijksaanzoek. Toen ik hem vertelde over mijn (uit mijn duim gezogen) vriendje in Nederland vond hij het raar dat ik niet ook een Ghanese vriend wilde. Maar goed, kon ik anders niet een witte vriendin voor hem regelen? Mannen hier kennen echt geen schaamte en zeggen ronduit dat ze met je willen trouwen om je huidskleur. Mocht je altijd al met een zwarte man hebben willen trouwen, grijp je kans en reageer hieronder! ;-)

Rond het middaguur ben ik naar het La Palm Beach Hotel gegaan, waar ik de hele dag met een hoop andere vrijwilligers bij het zwembad heb gelegen (de zee is hier vrij gevaarlijk om in te zwemmen). Dat hotel is het duurste hotel van heel Ghana en het zwembad was werkelijk fantastisch (kostte ook 10 cedi, dat is 6 euro, maar dan heb je ook een ligstoel, handdoek, doorspoelende toiletten en douches). Natuurlijk zaten er voornamelijk blanken bij het zwembad. Ik moet zeggen dat ik me dan ook een beetje schuldig voelde. omdat de meeste Ghanezen zich zo'n uitstapje nooit zouden kunnen veroorloven. Het gemiddelde inkomen is hier vierhonderd cedi per jaar.

Een van mijn favoriete onderwerpen: eten!

2009-01-18T16:49:00.003+01:00

17 januari 2009

Eindelijk maar eens een stukje over het eten hier. Mijn maag is er gelukkig nog niet overstuur van geraakt. Reken namelijk maar dat het eten hier anders is dan in Europa.
Ik ben gezegend met een gastmoeder die uitstekend vegetarisch kan koken. Ze maakt voor mij spaghetti met een Ghanees tintje dankzij de peper en de kool en ze maakt ook meer traditionele gerechten zonder vlees of vis klaar.

Mijn favoriet (tot nu toe) is Red-Red. Dat is gebakken plantain (een soort groene banaan, iets steviger en iets minder zoet dan onze gele) met precies de goede hoeveelheid zout en peper om lekker te contrasteren. Daarbij horen bonen in een soort tomatensaus. Ook een aanrader vind ik de palavasaus, gemaakt van spinazie-achtige yambladeren (je moet alleen uitkijken dat je er geen vlees in krijgt). Van de meer massieve gerechten waarvan je met je handen een balletje moet draaien en die je dan in pittige saus moet dopen, heb ik alleen banku geprobeerd. Ik vond het niet echt lekker, vooral heel plakkerig en zuur. Verder eten ze hier veel rijst en is alles een beetje scherp, maar wat mij betreft niet t�.

Ook heel interessant (ik ga alle vegetarische proberen) zijn de snacks die je hier overal op straat kan kopen. Plantainchips (iets dikker en zoeter dan onze eigen aardappelschips). Chocola, gemaakt van lokale Ghanese cacao, die niet smelt! Heel handig in dit klimaat. En afgezien van het niet smelten en de daardoor iets andere textuur, smaakt hij precies als de melkchocola die wij in Europa in de supermarkt kopen. Heel apart. Fan-ice is ook iets wat ik nog nooit eerder had geizen. Jongens die dat hier verkopen hebben fietsjes met een grote bak voorop die het bevroren houdt. Het ijs lijkt op het ijs dat wij eten op een stokje, maar er zit geen stokje in; je bijt de hoek van het zakje en zuigt het ijs eruit. Net zoals je hier doet met water overigens.

Voor vegetari�rs is het hier nog niet zo makkelijk om aan eiwitten te komen. Melkkoeien hebben ze hier niet, dus als kaasliefhebber kom ik hier niet echt aan mijn trekken. Soja heb ik hier ook nog niet gespot. Maar eieren zijn overal in overvloed, dankzij de enorme hoeveelheid kippen hier. Die lopen op straat en op het terras van de "chop bar" (beste vertaling is eetcaf� waar ik meestal lunch. Ik moest wel twee keer kijken toen ik voor het eerst een vrouw met een schaal hardgekookte eieren op haar hoofd zag lopen om te verkopen. Toch een raar gezicht. Ik geloof dat ik hier gemiddeld �n a twee eieren per dag eet. Als ik thuis kom kan ik ben ik bang geen eieren meer zien...

Een Ghanese begrafenis is een feestje

2009-01-16T17:13:00.003+01:00

Vandaag verliep weer eens heel anders dan ik van tevoren had gedacht. Want toen ik op kantoor aankwam, bleek dat we vanmiddag naar een begrafenis zouden gaan. Een familielid van Nana, onze directeur, was namelijk overleden.

Nou zijn Ghanese begrafenissen een beetje anders dan bij ons. Ten eerste moesten we ons allemaal verkleden, of eigenlijk alleen de vrouwen. Dus werden we door vriendinnen van Nana allemaal aangekleed in mooie Afrikaanse stoffen en met Afrikaanse sieraden die zij hadden meegebracht. Erg leuk! Ik hoop dat ik de foto erop krijg...

De Ghanese kleuren voor rouwkleding zijn zwart en rood, maar mensen dragen ook andere kleuren. Er zaten al heel veel mooi aangeklede mensen klaar toen wij binnenkwamen, nou ja binnen, het was buiten onder een hoop tenten voor de schaduw.

Er was een hoop gedans en gezang en getrommel. We kregen drinken en eten (vlees, dus dat was voor mij niet zo handig). Op een gegeven moesten wij naar voren komen om onze geschenken aan te bieden aan de familie van de overledene. Die bestonden uit frisdrank, bier, kleding, geld enz. De drank werd gelijk weer uitgedeeld onder de mensen die er waren. We zijn nog een tijdje gebleven om naar het gedans, gezang en de muziek te kijken en te luisteren. Na een uurtje of twee zijn we terug naar kantoor gegaan, maar we hadden nog heel lang kunnen blijven.

Ik geloof dat wij nu op het grote feest ter ere van het leven zijn geweest en dat Ghanezen normaal gesproken ook nog een kleinere ingetogenere plechtigheid houden. Bijzonder was het in elk geval wel!

Ik blijf me hier verwonderen!

2009-01-15T17:40:00.003+01:00

Vandaag hebben we verder gewerkt aan de korte stukjes over kinderarbeid, kinderhandel en weduwe-rituelen. Daarvoor hadden we bepaalde Ghanese wetgeving nodig, zoals het Ghanese wetboek van strafrecht en de kinderwet.

Op de CHRI hebben ze geen systeem om regelgeving op te zoeken. Dus moesten we naar het advocatenkantoor van de man van Nana Oye Lithur, onze directeur. Dat was weer een heel avontuur.

Een van de werknemers van CHRI heeft de taxichauffeur helemaal verteld hoe hij erheen zou moeten rijden (wij weten de weg namelijk niet en de taxichauffeur wist die ook niet). Zitten we tien minuten in de auto, draait hij om; "even vragen aan een voorbijganger hoor..." Die wist het natuurlijk ook niet, dus toen besloot de chauffeur ons terug te brengen naar de CHRI en daar nogmaals aan de medewerker de weg te vragen. Die is uiteindelijk maar meegereden om hem te wijzen.

Tja, wat wil je ook in een land waar ze geen tomtoms hebben, geen straatnamen en geen fatsoenlijke kaarten. Je moet alles onthouden aan de hand van herkenningspunten, dat zijn bijvoorbeeld bepaalde gebouwen, winkels of reclameborden.

En toen op zoek naar de juiste wetgeving... Alles is hier een speurtocht en je doorzettingsvermogen en geduld worden aardig op de proef gesteld als de eerste computer die je wil gebruiken schijnbaar is gecrasht en de tweede geen internetverbinding heeft. De derde was gelukkig raak, dus we konden verder met ons werk.

Driemaal jippie

2009-01-14T18:09:00.009+01:00

Jippie, mijn laptop is gefikst door de computerman van CHRI zonder dat ik met hem hoefde te trouwen!

Jippie, ik heb een hele leuke opdracht gekregen. Ik mag samen met twee andere vrijwilligers een soort toneelstukjes bedenken om uit te beelden wat de gevolgen, kosten en oplossingen zijn voor kinderarbeid, kinderhandel en zogenaamde weduwe-rituelen.

Er vinden bij sommige stammen gruwelijke praktijken plaats als een vrouw weduwe wordt, waarbij de vagina wordt gewassen met Ghanese peper, de vrouw het water moet drinken waarmee het lijk van haar overleden man is gewassen en ze met een onbekende man onbeschermde seks moet hebben en dan heb ik nog niet eens alle nare dingen opgenoemd.

Kinderarbeid en kinderhandel komen hier ook regelmatig voor. Ik heb al heel wat kinderen die eigenlijk op school hadden moeten zitten langs de kant van de weg "pure water" (zuiver drinkwater uit een zakje) zien verkopen. Gelukkig zie ik 's ochtends ook heel veel kinderen in hun schooluniform lopen, ook in de armere buurten.

Over twee weken gaan we namelijk naar een klein dorpje in de Volta-regio (ten noordoosten van Accra) om mensen daarover voor te lichten. Zij spreken (vrijwel) geen Engels en wij geen Ewe, de lokale taal, dus moeten we alles proberen uit te beelden. Ik ben heel erg benieuwd of het lukt om de boodschap over te brengen!

Jippie, ik zie net dat Kathalijne Buitenweg zich ondertussen met succes heeft verzet tegen het nemen van vingerafdrukken van alle kinderen in Europa. Nu nog de nationale vingerafdrukkendatabank tegenhouden...

Frustraties over het werk hier

2009-01-14T17:58:00.002+01:00

Ik weet het, ik ben verwend

13 januari 2009

Gisteren heb ik letterlijk de hele dag niks kunnen doen. Doodzonde, zoveel tijd verspillen waarin ik zoveel had kunnen doen als:
-mijn laptop niet kapot was;
-de internetverbinding honder keer sneller was (een documentje downloaden of een internetpagina laden duurt rustig tien minuten)
-we toegang zouden hebben tot juridische tijdschriften (die is heel beperkt).

Goed, ik weet het, ik ben verwend met de Nijmeegse universiteitsbibliotheek en de bibliotheek van het Europees Parlement (die laatste kan ik in sommige gevallen zelfs dingen laten opzoeken, helemaal handig). Ik mag natuurlijk niet verwachten dat in een ontwikkelingsland de stroom en het internet het altijd (goed) doen, dat er geld is voor informatiebronnen en goede virusscanners op computers. Maar irritant is het wel...

Gelukkig konden we vandaag wel wat gedaan krijgen en hebben we ons research paper over de Ghanese kiesraad ingeleverd. Het is niet zo goed als het had kunnen zijn met de juiste middelen, maar het volstaat hopelijk wel.

Weekendje toch niet helemaal weg

2009-01-14T17:47:00.003+01:00

12 januari 2009

Het weekend is trouwens iets anders verlopen dan de bedoeling was: we hebben geen wilde dieren gezien. Zaterdag moest ik een hoop regelen voor mijn telefoon en camera enzo, maar mijn huisgenootje zelfs nog meer. Zij vertrekt namelijk vandaag voor een maand naar Nepal en moest daarvoor spullen hebben die hier niet verkopen, zoals een slaapzak (wie heeft er nou een slaapzak nodig in Ghana?). We hadden daarom pas om zes uur 's avonds afgesproken.

Op dat moment kwamen we er echter pas achter dat we om die tijd helemaal niet meer in de buurt van het reservaat zouden kunnen komen. Dus toen we bij het Tema-tro-station waren, zijn mijn huisgenootje, het andere meisje dat vlakbij ons woont en ik weer omgekeerd en maar wat gaan drinken in de bar bij ons om de hoek. Een leuk tropisch ding onder mooie bomen.

Zondag zijn we met zijn drieën naar Aburi gegaan, een plaatsje iets ten noorden van Accra in de heuvels. Daar is een mooie botanische tuin. Toen we uit de tro kwamen, vroegen we een vrouw de weg daarnaartoe (les één in Ghana, wil je iets weten, vraag het, het staat nergens aangegeven!). Ze zou het ons wel even laten zien. Uiteindelijk liep ze helemaal met ons mee naar een restaurantje waar we konden lunchen.

Mijn huisgenootje ging even naar het toilet en werd toen aangesproken door het personeel. Of het klopte dat we voor de rijst en kip van die dame zouden betalen? Ongelofelijk, zo brutaal! De rest van de middag was leuk, lekker door de tuin gewandeld en aan het eind van de middag een tro terug naar Accra genomen.

Terwijl mijn huisgenootje 's avonds haar spullen in begon te pakken, kwam ik erachter dat mijn computer is gecrasht. Hij start niet meer op. Echt balen.

Will you marry me?

2009-01-12T18:17:00.007+01:00

Goed, ik krijg hier dus redelijk veel huwelijksaanzoeken (gemiddeld minstens eentje per dag). Het wordt wel een beetje vermoeiend om de hele tijd tegen iedereen vriendelijk gedag te blijven zeggen, terug te lachen en je niet teveel te ergeren als de zoveelste Ghanees wil weten waar je vandaan komt.

Dat is best lastig als je er gisteravond achterkomt dat je computer gecrasht is. Even een overzicht van de electronica die ik had meegenomen:
- telefoon; gestolen (maar heb inmiddels een nieuwe die ongelofelijk goedkoop was)
- fototoestel; kapot (maar is inmiddels voor een flink bedrag gemaakt door Erik de cameraman die ook al met me wil trouwen)
- computer; gecrasht dankzij een virus op het kantoor van de CHRI

Ik ben blij dat ik mijn ipod thuis heb gelaten. Dus ik ben nu niet in zo'n vrolijke bui als je hier eigenlijk continu zou moeten hebben. Hopelijk kan de computerman van CHRI mijn laptop fiksen zonder dat ik met hem hoef te trouwen...

Eindelijk even internetten!

2009-01-10T13:24:00.000+01:00

10 januari 2009

Tja, internet is hier niet zo vanzelfsprekend als dat in Nederland is. Op het kantoor waar ik werk hebben we wel internet, maar dat deed het de afgelopen anderhalve dag niet. Net zoals de stroom het soms plotseling een tijdje niet doet. Het maakt bloggen in elk geval niet makkelijk. Vandaar dat ik een hoop berichten had opgespaard op mijn usb stick en ze nu in een keer heb geplaatst. Ik hoop dat jullie het geduld kunnen opbrengen om er wat van te lezen.

Ik vind het in elk geval erg leuk om zoveel reacties te krijgen! Ik hoor dat er nog geen Elfstedentocht is gepland, maar dat er wel eindelijk weer eens een toertocht door de Biesbosch mogelijk was geweest, echt heel jammer dat ik nu niet kan schaatsen.

Ik heb trouwen een hele goedkope telefoon gekocht en gezorgd dat ik mijn Ghanese nummer houd, dus dat is fijn. Mijn camera is bij iemand die camera's repareert, nu maar hopen dat dat een beetje vlot gaat. Jullie moeten nog even verstoken blijven van de prachtige plaatjes die je hier kan schieten...

Aangifte doen in Ghana...

2009-01-10T12:48:00.000+01:00

9 januari 2009

Gisteren was een interessante dag. ´s Ochtends heb ik een hoop dingen op kunnen zoeken en een echte opzet kunnen maken voor het onderzoeksrapportje dat ik samen met een andere vrijwilliger aan het schrijven ben. Het gaat over de manier waarop en de voorwaarden waaronder de Ghanese kiesraad wordt benoemd. Hoe zorg je ervoor dat de kiesraad zo onafhankelijk mogelijk is? We vergelijken daarvoor Ghana met een aantal andere landen.

Aan de overkant van de straat kunnen we lunchen voor ongeveer 1 cedi (iets van 70 eurocent) met pasta, rijst, spinazie, plantain (een soort groene banaan), eieren enz. Helaas hadden we ´s middags geen internet meer, dat schijnt net als de stroom regelmatig langdurig uit te vallen. Dat beperkte onze zoekmogelijkheden natuurlijk, dus aan het eind van de dag hadden we niks meer te doen.

Een Ghanese werknemer van de organisatie waarmee ik deze reis heb geregeld, kwam me ophalen om naar het politiebureau in de buurt van Independence Square te gaan, om aangifte te doen van het stelen van mijn telefoon. Dus gingen we met een taxi naar het politiebureau, waar ik eerst alvast alle gegevens die ze nodig zouden kunnen hebben op een briefje moest schrijven.

Binnen leek het politiebureau op een politiebureau uit een film. Links achter de balie was een cel, echt zo´n ding met tralies, waar een hoop mannen die kennelijk waren gearresteerd vlak bij elkaar stonden. Het zag er naar uit. Vervolgens kostte het een hele hoop gepraat en overtuigingskracht en vijf cedi om het voor elkaar te krijgen dat ze een rapport zouden maken. Dus heb ik nu een netjes uitgeschreven rapport, met allemaal officiële stempels erop (computers hebben ze niet op het politiebureau).

Die vijf cedi moet je natuurlijk niet zien als omkoping, het is gewoon “dashen” (fooi geven in Ghanees Engels) en een echte “Ghanese traditie”. Nou ja, we waren tenminste in een uur klaar en dat is erg snel voor Ghanese begrippen.

Naar huis ging ik met een tro die, je zou in Nederland echt heel raar opkijken als de bus dat deed, ging tanken onderweg!

´s Avonds ben ik met drie anderen naar een bar geweest om te overleggen over ons weekendtripje. Zaterdagmiddag gaan we ongeveer een uurtje naar het noorden met een tro, om zondag in alle vroegte naar een wildlife reserve te gaan om apen, antilopes en dergelijke te zien. Ik ben benieuwd!

Nelson Mandela

2009-01-10T12:47:00.001+01:00

8 januari 2009

Had ik al verteld dat ik bij iemand in huis woon die Nelson Mandela kent, sterker nog, familie van hem is? Echt ongelofelijk!

Pechdag

2009-01-10T12:45:00.000+01:00

8 januari 2009

Wat een gedoe zeg, nou blijkt mijn tas ook nog opengesneden, het is maar een kleine snee, maar toch. Hopelijk kan de schoenmaker om de hoek hem voor een paar pesewa maken.

Vervelender is dat mijn fototoestel het ook heeft opgegeven. Ik was zo blij dat die niet was gestolen (ik moest hem losrukken uit iemands hand) maar nou blijkt dat hij dat waarschijnlijk niet heeft overleeft. Ik had nog niet veel foto’s gemaakt, maar om nou zonder foto’s thuis te komen is ook zo wat, dus ik moet morgen maar naar het westerse winkelcentrum hier om hem te laten repareren of een nieuwe te kopen. Wat een enorme pechdag gisteren. Hopelijk heb ik nu de grootste narigheid van de reis gehad...

Wat dan wel weer leuk is, is dat ik dinsdagavond naar de vrijwilligersavond ben geweest. Eerst deden we een quiz, waarbij ik nogal gehandicapt was doordat Engels niet mijn moedertaal is. Ik kon maar niet bedenken wat kraanvogel in het Engels is (Crane). Na de quiz zijn we nog in een bar wat gaan drinken met een stuk of tien mensen. Toen mijn kamergenoot en ik om kwart voor 12 werden afgezet door de taxi, was ik heel erg moe. Ik moet elke ochtend om half zeven opstaan om op tijd op kantoor te zijn en het kost veel energie om te wennen aan de totaal andere omgeving. Gisteravond kon ik gelukkig heel vroeg naar bed gaan.

Een beetje te spannende inauguratie

2009-01-10T12:44:00.001+01:00

7 januari 2008

Mijn derde dag op mijn werk verliep een beetje anders dan ik had gedacht. We hadden gisteren al het nieuws gehoord dat we kaartjes hadden om naar de inauguratie van de nieuwe president, John Atta Mills, te gaan. Daar keken alle vrijwilligers bij de CHRI erg naar uit.

De directeur, Nana Oye Lithur, zei ons dat we op tijd moesten gaan (het zou beginnen om 12 uur), dus we vertrokken om iets over tien al met een taxi naar Independence square. Ik zat met drie andere vrijwilligers in een taxi en naar mate we dichter bij het plein kwamen, werd het steeds drukker. Er liepen overal mensen over straat in de kleuren van de NDC, de partij van de toen nog president-elect.

Toen we er bijna waren, besloten we maar uit te stappen, omdat lopen veel sneller zou gaan dan de taxi. We liepen het plein op, maar konden niet zien waar we heen moesten om bij de stoelen te komen die voor ons zouden zijn gereserveerd. We konden de andere vrijwilligers en de werknemer van de CHRI niet meer vinden.

Op een gegeven moment werden we in een richting gewezen en ik volgde de anderen. Maar hoe verder we liepen, hoe drukker het werd. Uiteindelijk kwamen we in een mensenmassa terecht die zo druk was, dat iedereen aan me begon te trekken en duwen. Mijn telefoon zat in mijn zak en werd gejat. Gelukkig had ik mijn rugzak op mijn buik gehangen en is daar niks uit gestolen en werden we op het moment dat het echt heel naar begon te worden gered door een aantal aardige mensen die een stalletje langs de kant van de weg hadden. Daar konden we even achter schuilen. Al na een paar minuten kwam een politieagent ons halen om ons door de menigte heen te loodsen.

En toen stonden we op het gedeelte van het plein waar je een uitnodiging voor moest hebben. Alleen, wij hadden geen uitnodiging bij ons, want die had de werknemer van CHRI. Een van de andere vrijwilligers, waarmee we gelukkig wel samen hadden kunnen blijven, had wel een ID die ze kon laten zien zodat we door konden lopen. We mochten ergens gaan zitten onder een tent, in de schaduw.

Daar vonden we ook een aantal van de anderen, die op de een of andere manier zich een weg hadden weten te banen door de menigte. Zitten en wachten was het vervolgens geblazen. We zagen mensen in prachtige gewaden, er werd veel muziek gemaakt dus dat was leuk.

Totdat bleek dat de Ghanese politie de mensenmenigte niet helemaal onder controle had. Mensen braken door over de hekken en langs de politie. Ze kwamen het plein opgerend, tot in de tenten. Dat was het moment waarop ik vreesde dat het echt onmogelijk zou worden om er uberhaupt nog uit te komen.

En gezien het feit dat de vrijwilligers en ik blank zijn en vrijwel alle andere mensen zwart, was dat redelijk vragen om problemen en je kan je huid nou eenmaal niet verbergen. We bleven maar rustig zitten en hopen dat ze vanzelf weer weg zouden gaan.

Er kwam een moment waarop het plotseling een stuk rustiger leek te worden. Toen we omkeken zag het niet meer zwart van de mensen. We besloten met zijn allen weg te gaan, omdat het erop leek dat het niet meer zo´n menigte was. Terwijl we dwars over het plein liepen om zo snel mogelijk bij de hoofdweg te komen om een taxi te nemen, hoorde ik John Atta Mills trouw zweren aan de grondwet. Een beetje een vreemd moment om weg te gaan, maar gelukkig kwam iedereen ongeschonden weer op kantoor.

Morgen moet ik naar het politiebureau om aangifte te doen van het stelen van mijn telefoon, iemand van de organisatie via wie ik deze reis geregeld heb gaat met me mee. Dat is een prettig idee. En ik heb me voorgenomen om niet meer naar dingen te gaan met zulke mensenmassa´s (nou zullen die waarschijnlijk ook niet meer voorkomen in de tijd dat ik hier ben).

Vergeet ik helemaal te zeggen dat het natuurlijk geweldig is dat voor de tweede keer de macht van partij is gewisseld op democratische wijze en dat dat (op wat slagen na om de menigte achter de hekken te houden, dat was vreselijk) na geweldloos is gebeurd. Een enorme prestatie voor een Afrikaans land.

Mijn eerste dag op mijn werk

2009-01-10T12:42:00.001+01:00

En ik weet de weg naar huis!

5 januari 2009

Vandaag was mijn eerste dag op mijn werk hier. Al om kwart over zeven werd ik opgehaald door Amanda. Zij begeleidt de vrijwilligers die werken bij de Commonwealth Human Rights Initiative (Mocht je verward zijn over de naam, ik was dat ook. Maar wat blijkt: de organisatie krijgt zeer binnenkort een nieuw kantoor en een nieuwe naam, the Human Rights Advocacy Centre).

We namen een lijntaxi oftewel een soort deeltaxi ernaartoe, maar normaal gesproken zal ik met een tro-tro gaan. Dat zijn bestelbusjes (vaak volkswagens) die in Nederland niet door de APK-keuring zouden komen. Toch passen er verrassend veel mensen in zo�n busje en ze gaan werkelijk overal naartoe. Ik moet de tro naar �circle� nemen, dat roept de �mate� (het maatje van de chauffeur) heel hard uit het raam als ze stoppen om mensen mee te nemen. Bij hem moet je ook betalen, de prijs hangt af van de lengte van de rit, maar het is altijd heel goedkoop.

Momenteel werken er geloof ik wel tien vrijwilligers uit alle windstreken (Australi� UK, Denemarken enz. ) bij de CHRI. Amanda vertelde een andere (toevallig Nederlandse) vrijwilliger en mij over wat ze er allemaal doen. Een hele waslijst. Een groot deel van de dag heb ik besteed aan het lezen van dingen die ze in het verleden hebben gedaan en waar ze nog mee bezig zijn.

Verder heb ik Nana Oye Lithur ontmoet, de directeur van de organisatie. Zij geniet redelijke bekendheid in Ghana. Ze staat regelmatig in de krant en is zo nu en dan te zien op de Ghanese televisie. Ze vertelde dat we nu vooral bezig gaan met de verkiezingen en de overgang naar een nieuwe president en een nieuw parlement. Ze probeert te regelen dat woensdag alle vrijwilligers mee kunnen naar de installatie van de nieuwe president. Ik hoop dat het lukt!

Terug ben ik wel met een tro gegaan, voor het eerst in mijn eentje! En ik heb zowaar het huis teruggevonden waar ik de komende twee maanden woon. Een hele overwinning zo zonder fatsoenlijke kaarten of straatnaambordjes! Ik woon in de straat met het grote cyberworld-reclamebord...

Blanke mensen zijn niet gebouwd op de tropen

2009-01-06T14:59:00.001+01:00

4 januari 2009

De meeste mensen die dit lezen weten wel dat ik van warmte houdt. Op vakantie naar Griekenland of Zuid-Italië in de zomer vind ik geen probleem. Aan de benauwde vochtige hitte hier moet ik echter erg wennen. Ook ´s nachts is het hier tegen de dertig graden. Mijn slaapkamer heeft weliswaar een ventilator, maar het blijft warm om te slapen.
Het is voor mij bijzonder om geen koude voeten of handen te hebben. Nu zijn ze echter opgezwollen, hoewel dat nu al wat lijkt weg te trekken.
Het leven is hier gelukkig een stuk langzamer. Iedereen loopt hier echt op zijn dooie akkertje op straat. Dat tempo neem ik maar over. En ik wist ook niet dat ik vier liter water per dag kon drinken, maar hier krijg ik dat makkelijk weg omdat ik continu dorst heb.
De Ghanezen hoeven dat niet te doen en hebben ook geen last van gezwollen handen of voeten of van verbranden als je even de zon in gaat zonder bescherming. Zij zijn gebouwd op de tropen, blanken zijn dat niet.

Waarom ik per se een jurk aan moest

2009-01-06T14:58:00.000+01:00

4 januari 2009

Vandaag ben ik met mijn gastgezin mee naar de kerk geweest. Dat wil zeggen, met mijn gastmoeder (of oma, ze is gepensioneerd en niet meer zo jong), haar zoon, haar zus en daar de zoon van. Ze gaat altijd naar een methodistische kerk in de wijk met alle ministeries in Accra. Daar wordt Engels gesproken, dus ik kon de dienst goed volgen. Het was duidelijk een kerk vol hoogopgeleide mensen. Er zat ook een redelijk aantal blanken in de kerk, waarschijnlijk diplomaten. Mijn gastmoeder heeft zeven jaar op de Ghanese ambassade in Duitsland gewerkt en kent zodoende Amsterdam en Brussel goed.

Maar goed, even een klein rijtje verschillen en overeenkomsten tussen een kerkdienst hier en in Nederland.
Verschillen:
- Mensen zien er hier echt uit op hun “sunday best”. Daarom moest ik van mijn gastmoeder een jurk aan! Onderweg zag ik vanuit de auto al allerlei prachtig ogende mensen en in de kerk zelf keek ik helemaal mijn ogen uit: prachtige kleuren en stoffen en verschillende soorten gewaden. De meeste mensen droegen wit om het nieuwe jaar te vieren en dat steekt prachtig af tegen hun donkere huid.
- De dienst duurt lang: normaal is ongeveer twee uur (ook al lang), maar vanwege het nieuwe jaar en het ter communie gaan vandaag 3 uur.
- De mensen dansen soms terwijl ze zingen. (In de kerk waar ik geweest ben niet altijd.)
- Bij de communie krijg je wijn uit een plastic 1-sloksbekertje in plaats van een grote beker waar iedereen uit drinkt. Wel hygiënisch, maar ook een beetje jammer. Samen uit één beker drinken drukt nou juist de verbondenheid van de kerkgemeenschap uit. Dat is een Joodse traditie. Joodse bruidsparen delen een beker wanneer ze trouwen om te laten zien dat ze bij elkaar horen.
- De dominee had het over een soort “u vraagt, wij draaien”-God. Als je je goed gedraagd zal hij je gebeden verhoren, dus vraag vooral om meer kinderen of een groter huis.
- Iedereen applaudiseert voor van alles, de preek, gebeden, voor de bruidsparen die voorin de kerk zitten en voor mensen die er voor het eerst zijn, zoals ik.

Overeenkomsten:
- Er is een gemeenschapsgevoel. Iedereen groet elkaar.
- Er is een orde van dienst. Die niet altijd helemaal strikt gevolgd wordt, maar toch.
- Er zijn kerkbanken en liedboeken.
- Er wordt gezongen, gebeden, uit de bijbel gelezen, er is een preek en communie.

“Motherfucker”

2009-01-06T14:56:00.001+01:00

3 januari 2009

Had ik al verteld over mijn vlucht van Londen naar Accra? Ik geloof van niet, maar het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat ik in dat vliegtuig zat.
Het was een prima vlucht, het was meer mijn buurman die het bijzonder maakte. Natuurlijk zat ik weer eens naast de meest luidruchtige en bemoeizuchtige man van het hele vliegtuig, maar dat was ook wel weer gezellig.
Hij bleek van oorsprong Ghanees te zijn, maar nu in Londen bij de politie te werken. Vandaar dat hij het waarschijnlijk nodig vond om andere passagiers terecht te wijzen over plaatsnummers en dergelijke. En dat zijn favoriete woord “motherfucker” leek te zijn. Zijn vader was vroeger piloot en ik moest vooral letten op de landing straks; veel soepeler dan in Europa of de VS. Dit omdat de piloot veel beter moet opletten, omdat het vliegtuig anders een woonwijk invliegt of –rijdt. En omdat er geen functionerende ambulancedienst is.
Ondertussen vond hij het verbazingwekkend dat ik voor het eerst naar Ghana ga, in mijn eentje. En zo lang! Maar fantastisch dat ik bij een mensenrechtenorganisatie vrijwilligerswerk ga doen. Ik moest vooral enorm uitkijken, voorzichtig zijn en als er iets gebeurd zijn zus bellen.
De landing ging minder soepel dan mijn landing daarvoor op Heathrow, maar we zijn niet op huizen terechtgekomen en hebben geen mensen geraakt.

Presidentsverkiezingen

2009-01-03T17:46:00.003+01:00

Vergeet ik nog bijna om iets te schrijven over de presidentsverkiezingen: eindelijk is bekend geworden dat de oppositieleider hier nipt de verkiezingen heeft gewonnen. Daarom zijn hier allerlei mensen op straat aan het dansen, nog meer auto's aan het toeteren dan normaal, staan en zitten daar mensen bovenop, rijden mensen met zijn drieën op een scooter en zwaaien ze met vlaggen en lopen te juichen. Je zou bijna denken dat ze hebben gewonnen met voetbal...

Obruni, obruni!

2009-01-03T17:30:00.004+01:00

Gisteravond kwam mijn vliegtuig redelijk op tijd aan in Accra en Nyame van de vrijwilligersorganisatie stond netjes met een bordje op mij te wachten. Vervolgens bleven we nog even wachten op het volgende vliegtuig, om in een keer met vier vrijwilligers in een taxi naar onze verschillende gastgezinnen te worden gebracht.

Ik moet zeggen dat het hier zo anders is dan in Nederland dat ik haast niet weet waar ik mee moet beginnen om over te schrijven. Vandaag heb ik met twee andere meisjes een rondleiding gehad door Accra, om wat praktische dingen te weten, zoals waar het internetcafé is waar ik nu zit te typen.

Het is een vreemde gewaarwording om te worden nagestaard door kinderen en "obruni" (witte) naar je geroepen te krijgen. In het vliegtuig waren blanke mensen al in de minderheid, maar ik heb hier op straat geloof ik nog maar twee andere blanke mensen gezien (even afgezien van de andere vrijwilligers en de drie blanken die ik nu zie in het internetcafé). Dat terwijl ik toch ook in het meest verwesterde deel van heel Ghana ben geweest.

Een goede manier om als het echt irritant wordt van het geroep af te geraken is zachtjes "obibini" (zwarte) terug zeggen. Dat vinden ze over het algemeen wel grappig.

Wat ga ik nou in Ghana uitspoken?

2008-12-30T19:31:00.002+01:00

Nog drie nachtjes slapen en dan vertrek ik naar Accra, de hoofdstad van Ghana. In Accra ga ik twee maanden bij een kleine mensenrechtenorganisatie, genaamd The Human Rights Advocacy Centre, werken als vrijwilliger. Wat ik daar precies ga doen, weet ik nog niet, maar dit is de beschrijving van mijn project:

During your first week of work you will be given the chance to become orientated and familiar with the office premises and procedures. Following this, you will be given projects which include research and report writing. The Human Rights Advocacy Center will have the interns work primarily on three main areas:
1. Research and Development for Walk-In cases of human rights violations.
2. Reproductive health - Women, children, genital mutilation, HIV AIDS awareness etc.
3. Human Rights Advocacy - Grass Roots Exposure and work (Excursions, fact finding missions etc.)
As a volunteer your main duties will include conducting independent research, writing articles for newspapers, helping to raise awareness on certain issues and possibly attending court.

Klinkt allemaal interessant en toen ik het de eerste keer las dacht ik dat het typisch iets voor mij was. Nu maar hopen dat dat ook echt zo is!

Eén en een kwart koe en vijf varkens (en nog wat kippen)

2008-12-28T19:05:00.011+01:00

Vanmiddag wilde ik even snel een brief posten. Dat ging helaas niet zo snel, de brievenbus die het dichtst bij is, is namelijk alvast vuurwerkproof gemaakt. Dus moest ik een stuk omfietsen. Ik snap het wel van de tnt-post, ik hoor ze nu alweer knallen. En flink hard ook, als ze de prullenbak bij het bushokje of het bushokje zelf opblazen. Maar het is wel irritant als je een brief wil posten. (of in de regen op de bus staat te wachten) Ik ben niet zo van de verboden, maar hier zie ik wel wat in.

Het jaar loopt duidelijk ten einde. Dat betekent dat ik op 1 januari al tien jaar vegetariër ben. Toen ik tien jaar geleden tegen mijn ouders zei dat ik geen vlees meer wilde eten, dacht mijn vader geloof ik dat het een bevlieging zou zijn. Mijn moeder zei: "Toen je vijf was dacht ik al dat je vegetariër zou worden, maar wel eentje die wel kip eet, want dat vind je zo lekker." Die bevlieging duurt wel wat lang en kip heb ik al tien jaar niet gegeten (wel een keer per ongeluk een stukje ham dat op een pizza verstopt zat onder kaas, groenten en tomatensaus).

Een gemiddeld Nederlands gezin van twee volwassenen en twee kinderen eet een halve koe en twee varkens per jaar. En dan eten ze natuurlijk ook nog kippen, schapen, geiten, paarden en andere exotische dieren. Als je er vanuit gaat dat iemand dan ongeveer een vierde van die hoeveelheid eet, dan heb ik mooi één en een kwart koe en vijf varkens gespaard. Nog even afgezien van de kippen, daar heb ik geen cijfers over kunnen vinden. Andere dieren (behalve vissen dan) at ik toch al niet, veel te zielig.

Huisje, Boompje, Beestje, Baby, Bugaboo...

2008-12-20T14:46:00.006+01:00

Mijn generatie is saai!

Vrijdag op de voorpagina van de Volkskrant: "Twintiger van nu: beetje truttig, geen wereldbestormer" Nieuws dat voor mij geen nieuws was. Wel een bevestiging van mijn beeld. Mijn generatie zet zich af tegen zijn ouders door zich niet af te zetten. En daar worden die twintigers burgerlijk van; hun grootste ideaal is huisje, boompje, beestje, baby, bugaboo. Bah.

Idealistisch zijn ze dus niet echt, op 1 procent na dan. Ik geloof dat ik daar dan bij hoor. En veel van mijn vrienden gelukkig ook, de meesten van hen komen (nog) niet verder dan een studentenkamer, een enkeling weet een kamerplant in leven te houden (mag ook wel als je plantkunde studeert). Gelukkig maar. Burgerlijkheid is saai.

De huidige twintigers schijnen bovendien massaal aan een quarterlife-crisis te lijden. Alles kan, alles mag, maar wat willen we nou eigenlijk? Ik weet gelukkig wel wat ik wil: niet truttig zijn en de wereld bestormen!

De Europese bubbel

2008-12-17T18:53:00.013+01:00

Vandaag was alweer mijn laatste werkdag, het kerstreces begint. Voor mij natuurlijk een heel lang reces, want ik hoef pas eind maart weer te beginnen met werken.

Toen ik vorige week aan een Vlaamse collega vertelde dat ik er bijna drie maanden vandoor ga, vond hij dat een goed idee: "Het is heel gezond om even uit ´the European bubble´ te zijn."

En hij heeft misschien wel gelijk. Brussel, het Europees Parlement, het gaat onder je vel zitten. Ik weet beter waar het Europees Parlement vandaag over heeft gepraat, dan wat er in Nederland is gebeurd. Ik kom de hele dag Belgen, Duitsers, Engelsen, Denen enzovoorts tegen. Maar het zijn allemaal mensen die zich vooral heel erg Europeaan voelen. Dat is leuk, maar als ik in Nederland ben realiseer ik me toch dat het daar niet helemaal normaal is.

Iedereen voelt zich Europeaan en tegelijkertijd ontheemd in Brussel en in Straatsburg. Dat leidt tot een eigen subcultuur. In de buurt van het Parlement zijn cafés waar je met Vlaams niet hoeft aan te komen zetten, bij sommige serveersters zelfs niet eens met Frans. Iedereen praat steenkolenengels. In het weekend zijn die kroegen leeg. Op doordeweekse avonden zijn ze afgeladen vol met parlementariërs, assistenten, ambtenaren en journalisten.

Den Haag mag dan een kaasstolp zijn, Europa is een bubbel.

Het eerste bericht...

2008-12-12T19:24:00.001+01:00

Nou, dit wordt dan het eerste berichtje. Ik hoop dat ik het vol zal houden om dit blog bij te houden. Ik ga in elk geval een poging wagen om jullie op de hoogte te houden van mijn reis naar Ghana.

Vandaag heb ik malariatabletten, deet en andere bemoedigende dingen gehaald voor mijn reis naar Ghana. (Als ik het stuk lees over gezondheid in mijn reisgids ga ik denken dat ik gek ben. Malaria, hepatitis, hersenvliesontsteking, gelukkig heb ik een berg inentingen gehad.) Want al duurt het nog drie weken voordat ik vertrek, ik ben toch bang dat die sneller om zullen zijn dan ik denk. Stiekem heb ik ook nog een nieuw bloesje gekocht. Niet bedoeld voor Ghana, maar vertel dat maar niet verder.