Think big, vote green!
Denk groot, stem groen!
Afgelopen vrijdag en zaterdag was ik bij het EGP-congres. Een inspirerende bijeenkomst met zoveel nationaliteiten. Niet alleen mensen uit alle landen van de Europese Unie en kandidaat-lidstaten, maar ook uit Australië, Canada en Brazilië. Het gaf mij het gevoel niet alleen lid te zijn van GroenLinks, maar ook van de Europese en mondiale groene beweging. Daniel Cohn-Bendit maakte in zijn speech nog even duidelijk dat hoewel hij vorige keer bij de Duitse groenen op de lijst stond en ditmaal de Franse groene lijst trekt, hij niet voor de Duitsers dan wel de Fransen in het Europees Parlement zit. Hij zit er immers voor alle Europeanen. Dat is nog eens wat anders dan het mantra van sommige Nederlandse lijsttrekkers dat ze er zitten voor "de Nederlander".
En na een campagne-aftrap met alle 27 lijsttrekkers en een feestje dat, dankzij de tweede band, toch nog heel leuk en laat werd, kon ik zondag nog op weg naar Rotterdam. Daar werd immers ook gecongresseerd, maar dan door DWARS. Daar kon ik nog net het staartje van meepikken en zien dat er nieuwe bestuursleden werden verkozen. Altijd leuk om te zien dat er nieuw politiek talent rondloopt! Overigens vond het congres plaats in het prachtige Poortgebouw. Een prachtig monumentaal gelegaliseerd kraakpand dat dankzij de krakers niet is afgebroken voor de zoveelste dertien-in-een-dozijn-kantoortoren. Waardoor je je toch weer realiseert waarom dat kraakverbod er niet moet komen. Teken hier!
Vier juni zijn in Nederland de verkiezingen voor het Europees Parlement. Na dit weekend ben ik nu echt in de campagne-stemming!
maandag 30 maart 2009
donderdag 26 maart 2009
Wilders had hier geen recht van spreken
Maar wel de vrijheid om zijn punt te maken
Ergens begrijp ik Michel wel, als hij zegt dat Wilders terecht is weggelopen uit het debat vandaag. Van Geel is ook onuitstaanbaar als hij eigenlijk zegt dat de Kamer er voor spek en bonen bij zit.
Maar eerlijk gezegd heeft Wilders hier helemaal geen recht van spreken (of van weglopen...). Waar GroenLinks alternatieven biedt in een Green Deal en Femke Halsema in Pauw en Witteman probeerde een meerderheid te creëren voor het afschaffen van de 'aanrechtsubsidie' (of het in elk geval de PvdA erg lastig maakt), is de politiek van de PVV meestal niet gericht op daadwerkelijke resultaten. Wilders polariseert en beledigt en weet daarmee misschien wel iedereen op de kast te jagen, maar niet achter zijn voorstellen te krijgen.
Ik moest dan ook denken aan het interview met Fleur Agema in de Volkskrant op 31 mei 2008 (toen ze al 549 dagen in de Tweede Kamer zat namens de PVV): "Tot nu toe zijn al mijn moties verworpen. Wat niet wil zeggen dat iedereen het altijd met me oneens is. Ze vinden alleen mijn toon zo hard. Nou ja, in spoeddebatten heb je maar een paar minuten spreektijd. Dan moet het hard, klats, bam."
Als je op die manier het debat voert, weet je ook wel zeker dat de coalitiepartijen de rijen zullen sluiten. Wilders had dus best kunnen blijven om als 'circuspaard' zijn stokpaardjes te berijden. De PVV dient immers geen moties in om ze aangenomen te krijgen, maar om hun punt te maken. Van Geel had hem daarin niet kunnen tegenhouden.
Ergens begrijp ik Michel wel, als hij zegt dat Wilders terecht is weggelopen uit het debat vandaag. Van Geel is ook onuitstaanbaar als hij eigenlijk zegt dat de Kamer er voor spek en bonen bij zit.
Maar eerlijk gezegd heeft Wilders hier helemaal geen recht van spreken (of van weglopen...). Waar GroenLinks alternatieven biedt in een Green Deal en Femke Halsema in Pauw en Witteman probeerde een meerderheid te creëren voor het afschaffen van de 'aanrechtsubsidie' (of het in elk geval de PvdA erg lastig maakt), is de politiek van de PVV meestal niet gericht op daadwerkelijke resultaten. Wilders polariseert en beledigt en weet daarmee misschien wel iedereen op de kast te jagen, maar niet achter zijn voorstellen te krijgen.
Ik moest dan ook denken aan het interview met Fleur Agema in de Volkskrant op 31 mei 2008 (toen ze al 549 dagen in de Tweede Kamer zat namens de PVV): "Tot nu toe zijn al mijn moties verworpen. Wat niet wil zeggen dat iedereen het altijd met me oneens is. Ze vinden alleen mijn toon zo hard. Nou ja, in spoeddebatten heb je maar een paar minuten spreektijd. Dan moet het hard, klats, bam."
Als je op die manier het debat voert, weet je ook wel zeker dat de coalitiepartijen de rijen zullen sluiten. Wilders had dus best kunnen blijven om als 'circuspaard' zijn stokpaardjes te berijden. De PVV dient immers geen moties in om ze aangenomen te krijgen, maar om hun punt te maken. Van Geel had hem daarin niet kunnen tegenhouden.
woensdag 25 maart 2009
Ecoboetes op echtscheidingen
Dat stellen Diederik Boomsma en Jonathan Price voor in de Volkskrant. Al die scheidingen en singles zijn immers zo slecht voor het milieu, want dan moet iedereen een eigen koelkast. Gemiddeld gezien gaat dat wel op. Ware het niet dat het over het algemeen getrouwde stellen kinderen krijgen. En die hebben ook een ecologische voetafdruk.
Overigens heeft Simon een uitgebreidere analyse gemaakt waarom GroenLinks echt groene politiek bedrijft door niet uit te gaan van het kostwinnersmodel.
Overigens heeft Simon een uitgebreidere analyse gemaakt waarom GroenLinks echt groene politiek bedrijft door niet uit te gaan van het kostwinnersmodel.
maandag 23 maart 2009
Terug in Brussel
Vandaag begon "het echte leven" weer. Ik ben weer aan het werk in het Europees Parlement in Brussel. Leuk om collega´s weer te zien en om onder andere een oude bekende als nieuwe collega te kunnen begroeten. Deze week is Straatsburg-week, dus het parlementsgebouw is bijna leeg, op een paar medewerkers na. Zonde, maar het hele maandelijkse verhuiscircus is natuurlijk idioot.
Iedereen begint hier al lekker in campagnesfeer te komen. Dankzij onze extra campagnemedewerkers doen we de komende weken een stoelendans met werkplekken. Debataanvragen stromen binnen. Er wordt nagedacht over campagnegadgets, gebouwd aan websites en vragen van de pers moeten worden beantwoord. En ondertussen vergadert het parlement in Straatsburg gewoon door. Ik voel me alweer helemaal thuis!
Iedereen begint hier al lekker in campagnesfeer te komen. Dankzij onze extra campagnemedewerkers doen we de komende weken een stoelendans met werkplekken. Debataanvragen stromen binnen. Er wordt nagedacht over campagnegadgets, gebouwd aan websites en vragen van de pers moeten worden beantwoord. En ondertussen vergadert het parlement in Straatsburg gewoon door. Ik voel me alweer helemaal thuis!
woensdag 18 maart 2009
Weer thuis!
Gistermiddag ben ik weer in Nederland geland. Iets later dan de bedoeling was dankzij een vliegtuigdeur die niet helemaal dicht wou, waardoor ik mijn aansluiting in Londen miste. En waardoor mijn ouders urenlang op Schiphol hebben staan wachten. Zonder dat ik ze kon laten weten ik in het volgende vliegtuig zat, omdat mijn Ghanese telefoon niet in Londen en niet in Nederland werkt. Ben gisteren dan ook onmiddellijk naar de winkel gefietst om een nieuwe telefoon te kopen, zodat ik weer verbonden ben met de rest van de wereld.
Wat is Nederland toch plat en volgebouwd. En koud. En wat hebben we veel goede wegen en treinen en wat rijdt (bijna) iedereen toch beschaafd. En wat heerlijk dat ik weer water uit de kraan kan drinken en een warme douche kan nemen. En kan internetten zonder dat ik tien minuten hoef te wachten op het laden van een pagina. Lekker om weer dropjes te eten en bruine boterhammen met kaas. En om weer eens goede rode wijn en een cappuccino te drinken. Ghana was interessant en ik heb er een leuke tijd gehad, maar het is fijn om weer thuis te zijn!
Wat is Nederland toch plat en volgebouwd. En koud. En wat hebben we veel goede wegen en treinen en wat rijdt (bijna) iedereen toch beschaafd. En wat heerlijk dat ik weer water uit de kraan kan drinken en een warme douche kan nemen. En kan internetten zonder dat ik tien minuten hoef te wachten op het laden van een pagina. Lekker om weer dropjes te eten en bruine boterhammen met kaas. En om weer eens goede rode wijn en een cappuccino te drinken. Ghana was interessant en ik heb er een leuke tijd gehad, maar het is fijn om weer thuis te zijn!
zondag 15 maart 2009
Backpackersparadijs
Iemand (ik kan me niet meer herinneren wie) noemde Green Turtle Lodge het backpackersparadijs. Dat is het ook. Een verzameling hutten, alleen te bereiken over een hobbelige zandweg van een kilometer of acht, waar je alleen bij die ene palmboom een beetje bereik hebt met je telefoon en je verder volledig verstoken bent van enige communicatie met de wereld.
Een stil zandstrand met een ruwe zee (niet te diep in gaan, je wordt er namelijk helemaal in gezogen door de onderstroming). Een hele hoop palmbomen met hangmatten. Een restaurant dat geweldige goedkope maaltijden serveert, inclusief hier wat exotische dingen als broodjes met kaas en aubergine. Een bar met een cocktailmenu waar je u tegen zegt. Maar eerlijk gezegd moet je vooral de pina colada drinken: gemaakt van kokosmelk uit een vers op het strand geplukte kokosnoot, met vers ananassap. Thuis zou ik daarvan over mijn nek gaan, maar hier kon ik dat prima hebben.
De moeilijkste beslissing die je er moet nemen is wat je wil eten. Verder heb ik lekker op het strand of in een hangmat gelegen, een boek gelezen, gekletst met andere reizigers, in de zee met de golven gespeeld of kaartspelletjes gedaan. Ik kon wel begrijpen dat twee Nederlanders die helemaal met de auto van Nederland naar Zuid-Afrika willen rijden, hier een dag of tien zijn blijven steken.
Het was jammer dat ik gisteren alweer terug naar Accra moest. Maar op zondag een trotro vinden in dit afgelegen gebied was waarschijnlijk een onmogelijke opgave geworden. En ik heb nog wat tijd nodig om al mijn spullen in mijn backpack te laten passen en afscheid te nemen van mijn gastgezin. Morgenavond vertrekt mijn vliegtuig.
Een stil zandstrand met een ruwe zee (niet te diep in gaan, je wordt er namelijk helemaal in gezogen door de onderstroming). Een hele hoop palmbomen met hangmatten. Een restaurant dat geweldige goedkope maaltijden serveert, inclusief hier wat exotische dingen als broodjes met kaas en aubergine. Een bar met een cocktailmenu waar je u tegen zegt. Maar eerlijk gezegd moet je vooral de pina colada drinken: gemaakt van kokosmelk uit een vers op het strand geplukte kokosnoot, met vers ananassap. Thuis zou ik daarvan over mijn nek gaan, maar hier kon ik dat prima hebben.
De moeilijkste beslissing die je er moet nemen is wat je wil eten. Verder heb ik lekker op het strand of in een hangmat gelegen, een boek gelezen, gekletst met andere reizigers, in de zee met de golven gespeeld of kaartspelletjes gedaan. Ik kon wel begrijpen dat twee Nederlanders die helemaal met de auto van Nederland naar Zuid-Afrika willen rijden, hier een dag of tien zijn blijven steken.
Het was jammer dat ik gisteren alweer terug naar Accra moest. Maar op zondag een trotro vinden in dit afgelegen gebied was waarschijnlijk een onmogelijke opgave geworden. En ik heb nog wat tijd nodig om al mijn spullen in mijn backpack te laten passen en afscheid te nemen van mijn gastgezin. Morgenavond vertrekt mijn vliegtuig.
zondag 8 maart 2009
Bijna naar huis, maar nog even niet!
Vandaag een heel rustige dag aan het zwembad. Afscheid genomen van nog meer vrijwilligers. Sommigen vertrekken deze week, anderen zijn er niet als ik volgende week nog even in Accra ben. Morgenochtend vroeg vertrekt mijn bus naar Takoradi, vanwaar ik via twee verschillende trotro's bij Green Turtle Lodge hoop te belanden. Waar ik mijn reisgenote ontmoet. Ik vermoed dat ik daar niet kan bloggen, dus update volgt volgende week.
Ik ben al behoorlijk bruin geworden van de tropische zon, en dankzij factor dertig slechts �n keer verbrand, komende week zal daar nog wel wat kleur bijkomen. Om die vervolgens in rap tempo in ons koude kikkerlandje weer kwijt te raken. Want ja, over acht dagen ga ik al naar huis.
Wat ik ga missen aan Ghana:
- de zon
- het eten: de plantain, fanice, verse kokosnoten, mango's en ander fruit en water drinken uit plastic zakjes
- "Obruni": het zal wennen zijn niet meer het middelpunt van de belangstelling te zijn op straat
- de trotro's: hoewel soms gevaarlijk en oncomfortabel is het een fascinerend systeem
- de kleuren van de kleding hier
Waarom het leuk is om weer naar Nederland te gaan:
- eindelijk een keer niet plakkerig van het zweet kunnen zijn
- eindelijk weer kaas en drop eten en koffie en melk drinken
- weer lekker met de trein en de fiets overal naartoe
- terug naar mijn leuke baan in het Europees Parlement, met een spannende verkiezingscampagne voor de deur (ik heb net de GroenLinkslijst bekeken en die ziet er prachtig uit)
en natuurlijk mijn familie en vrienden weer zien!
Ik ben al behoorlijk bruin geworden van de tropische zon, en dankzij factor dertig slechts �n keer verbrand, komende week zal daar nog wel wat kleur bijkomen. Om die vervolgens in rap tempo in ons koude kikkerlandje weer kwijt te raken. Want ja, over acht dagen ga ik al naar huis.
Wat ik ga missen aan Ghana:
- de zon
- het eten: de plantain, fanice, verse kokosnoten, mango's en ander fruit en water drinken uit plastic zakjes
- "Obruni": het zal wennen zijn niet meer het middelpunt van de belangstelling te zijn op straat
- de trotro's: hoewel soms gevaarlijk en oncomfortabel is het een fascinerend systeem
- de kleuren van de kleding hier
Waarom het leuk is om weer naar Nederland te gaan:
- eindelijk een keer niet plakkerig van het zweet kunnen zijn
- eindelijk weer kaas en drop eten en koffie en melk drinken
- weer lekker met de trein en de fiets overal naartoe
- terug naar mijn leuke baan in het Europees Parlement, met een spannende verkiezingscampagne voor de deur (ik heb net de GroenLinkslijst bekeken en die ziet er prachtig uit)
en natuurlijk mijn familie en vrienden weer zien!
Abonneren op:
Posts (Atom)
.jpg)
