Posts tonen met het label Europa. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Europa. Alle posts tonen

vrijdag 23 juli 2010

Foto's


Vorige week was ik nog in Istanbul, nu ben ik alweer een week aan het werk. Maar gelukkig hebben we de foto's nog! ;-)

Links van de berichten heb ik er een aantal toegevoegd van onder andere Plitvice, Ohrid en Istanbul. En die rechts van deze tekst, dat ben ik dus op een minaret in Mostar.

vrijdag 16 juli 2010

Bestemming bereikt

Op dit moment ben ik alweer een paar dagen in Istanbul. De nachtbus van Skopje naar hier reed wel door Bulgarije, maar daar heb ik niet echt iets van gezien. Uiteindelijk ben ik een paar dagen in Macedonië gebleven en heb ik daar genoten van mijn verblijf in Ohrid, een prachtig oud stadje aan een meer. Ik wou dat ik daar wat langer had kunnen blijven, maar Istanbul riep (en daarna mijn werk thuis...).

Veel mensen vinden Istanbul de eerste dagen overweldigend, vertellen ze me. Ik niet, ik voelde me hier eigenlijk gelijk thuis. Ik verblijf drie minuten lopen van de belangrijkste winkel- en uitgaansstraat. Net ver genoeg om niet de hele nacht door last van herrie te hebben.

Elke dag steek ik de Galata-brug over (jeweetwel, die brug waar Geert Mak over heeft geschreven) om moskeeën en paleizen te bekijken, naar de markt te gaan enz. Ik ben mijn gebit aan het ruïneren met Turks fruit en baklava, heb een deel van mijn kleurtje laten wegscrubben in de hamam, drink Ayran (iets ziltige yoghurt) om mijn maag niet van streek te laten raken, drink raki met een Turk en een Duitser, ontbijt met onder andere olijven en heb zelfs een broodje vis uit de Bosporus gegeten. Nog even en ik wil nooit meer naar huis.

Ik houd erg van steden die zo levendig zijn als Istanbul, die zo bruisen van bedrijvigheid. Op elke hoek een straatverkoper. Mensen die thee drinken en triktrak spelen. Vrouwen met een hoofddoek, vrouwen in een zomerjurkje. Het meest negatieve hier dat ik kan bedenken is dat ik mijn schouders bedek omdat ik anders nog meer gedoe krijg met mannen. Ze zijn allemaal erg aardig, maar ik wil ook wel eens honderd meter ongestoord door kunnen lopen.

Misschien heb ik echter wel een enorm vertekend beeld van deze stad. Ik zit in een hippe buurt en ga naar de toeristische attracties. Hoe is het voor die andere twintig miljoen mensen die hier ergens in een buitenwijk wonen en waarvan een groot deel nooit in het centrum komt? Welk verhaal gaat er schuil achter die man die op de hoek van de straat flesjes water verkoopt? En is het waar dat er elk jaar meer vrouwen gesluierd over straat gaan, zoals andere reizigers me hier vertellen?

Tja, wat zie je nou eigenlijk als "domme toerist"?

woensdag 7 juli 2010

Oeps, ik ben in Skopje...

Gisterochtend vroeg stapte ik in Belgrado op de trein naar Sofia, Bulgarije. Een ongeveer 9 uur durende treinreis. Terwijl ik een dutje deed en mijn boek uitlas, gleed het Servische platteland aan me voorbij. Hoe verder we van Belgrado verwijderd raakten, hoe armer de dorpjes en slechter onderhouden de stations. Ik zag steeds minder (oude) tractors en steeds meer mensen met de hand het land bewerken.

Het duurde naar mijn idee wel erg lang voordat we de Servisch-Bulgaarse grens passeerden en ik vroeg me af of ik op tijd in Sofia zou zijn voor het voetbal. Omdat de meeste passagiers geen spraken, vroeg ik aan een andere backpacker of hij wist hoe laat we in Sofia zouden moeten zijn: hij had geen idee, want hij ging zelfs naar Skopje, Macedonië. Staande in het gangpad constateerde ik dat het achterste deel van de trein was verdwenen. Nu begon ik me toch wat zorgen te maken. Toen de conducteur de kaartjes kwam controleren en zag dat ik Sofia als bestemming had ingevuld op mijn interrailkaart begon hij hevig te gebaren en Skopje (en andere niet verstaanbare dingen) te zeggen. Ik bleek niet de Servisch-Bulgaarse, maar de Servisch-Macedonische grens te zijn gepasseerd! Oeps! Kennelijk reed alleen het achterste deel van de trein naar Sofia...ik voelde me iets minder dom toen een andere toerist dezelfde fout bleek te hebben gemaakt.

Dus nu ben ik per ongeluk in Skopje en blij dat mijn Lonely Planet ook Macedonië beslaat. Skopje bestaat uit veel lelijke communistische betonnen (flat)gebouwen, maar het centrum stamt nog uit de Ottomaanse tijd en doet erg Turks aan. Ik heb een kerk bezocht die half onder de grond is gebouwd omdat hij niet hoger mocht zijn dan de moskeeën. Er is een markt met groente, fruit, noten, kruiden, baklava en een heel dood schaap dat aan een plafond hing. Ik zag Turkse barbiers, kleermakers, schoenpoetsers, juweliers, kebabzaken. Kortom een voorproefje op Istanbul.

Als (vrouwelijke) toerist alleen ben ik hier een bezienswaardigheid. Het fort hier bovenop de heuvel is zo'n beetje de grootste toeristische attractie en de enige toeristen die ik daar tegenkwam waren... twee Nederlanders. Overigens heb ik dankzij het leuke hostel waar ik verblijf het voetbal toch nog kunnen zien!

maandag 5 juli 2010

Sarajevo

Toen ik een jaar of 9 was zag ik op het Jeugdjournaal een reportage over kinderen in Sarajevo die op straat moesten rennen voor hun leven vanwege de sluipschutters. Ze konden niet naar school en moesten water halen uit een rivier. Ik vroeg me af hoe dat kon, zo dichtbij.

Eergisteren heb ik met mijn ogen de straten gezien waar dit gebeurde. Het Holiday Inn-hotel waar alle journalisten veilig zaten weggestopt is nog geen honderd meter bij de Sniper Alley vandaan. Al was eigenlijk de hele stad één grote gevarenzone. Sarajevo was tijdens de drie jaar durende belegering volledig afgesloten van de buitenwereld, op een 800 meter lange tunnel van 1,60 bij 1 meter na. De mensen bij wie deze tunnel in de achtertuin uitkwam hebben van hun huis een museum gemaakt waar je door de 25 meter die nog rest van de tunnel kan lopen. De regering is hier kennelijk nog steeds niet in staat om dit soort belangrijke plaatsen te beschermen om van te leren.

Wat me vooral opviel aan Sarajevo was niet zozeer dat veel gebouwen vol met kogelgaten zitten of in de steigers staan. Dat viel me eigenlijk nog wel mee. Het is juist opvallend hoe rustig en veilig alles is. Hoe mooi sommige stukken van de stad zijn opgeknapt. Hoe de minaretten van de moskeeën hier naast de kerktorens staan.

Hoe oostelijker ik kom, hoe meer Turkse invloeden ik zie. Vijfenzeventig procent van de inwoners van Sarajevo is moslim, al zijn ze niet allemaal even praktiserend. Het oudste gedeelte van de stad is het Turkse deel met kleine steegjes. Waar plekken zijn waar je shisha kan roken en Bosnische koffie kan drinken (lijkt op Turkse koffie). Het Oostenrijks-Hongaarse deel van de stad doet meer aan Budapest denken. Er is daarnaast ook een groot communistisch deel van de stad, maar dat is niet erg inspirerend.

Sarajevo is in alle opzichten een stad als andere Europese hoofdsteden met veel winkels, restaurants, cafés en nachtclubs. Slechts één ding ontbreekt door de overvloed aan cevapi en börek standjes: McDonalds. En daar mogen de inwoners van Sarajevo best trots op zijn.

Mostar 2: Bata's Crazy Tour

In Mostar verbleef ik bij Majdas, een hostel dat is opgezet door de Bosnische Bata nadat hij terugkeerde uit Zweden begin deze eeuw. Bata runt het hostel met zijn zus en zijn 71-jarige moeder die het niet na kan laten hun gasten te verwennen met heerlijke zelfgemaakte ontbijtjes. Bata is beroemd onder backpackers in de Balkan: hij wordt zelfs bij naam genoemd in de Lonely Planet. Dat is niet alleen omdat z'n hostel een fijne plek is om te zijn, maar vooral vanwege zijn tour.

Ik ben afgelopen week meegeweest op zijn 14 uur durende tour door de omgeving van Mostar. Als je tijdens de 14 uur in slaap weet te vallen, krijg je je geld terug, maar dat schijnt nog nooit te zijn gebeurd. Bata liet ons zien hoe Mostar verdeeld was tijdens de oorlog en hoeveel er sindsdien in de omgeving is gerenoveerd en gebouwd.

Hij nam ons mee om traditionele Bosnische gerechten te eten (beetje veel vlees voor een vegetariër, maar de spinazie börek is heerlijk) en Bosnische koffie te drinken. Hij nam ons mee naar prachtige watervallen waarin we lekker konden afkoelen.

Maar dat niet alleen. Ondertussen wist Bata ook nog aan de hand van plaatsjes waar we heengingen te vertellen over de historie en de huidige situatie in de streek. Het grotendeels Kroatische katholieke bedevaartsoord Medzurgoje is zeer goed georganiseerd en moet wel veel geld opbrengen. Gemiddeld zijn de Kroaten hier beter georganiseerd dan de moslims.

In Blagaj nam hij ons mee naar een 600 jaar oud Derwisj-huis bij een enorme grot en een waterbron. Ook als niet-moslims mochten we daar naar binnen. In Mostar mocht ik zelfs in mijn zomerjurkje een moskee betreden en de minaret beklimmen voor het uitzicht. De moslims hier zijn zeer open en eraan gewend dat ze naast de katholieke Kroaten wonen. Al vertelde Bata ook dat kinderen helaas tegenwoordig in gescheiden klassen naar school gaan: er bestaat een grote segregatie.

Bata toonde ons ook nog een bijzonder mooi ottomaans dorpje met fort. Ik heb me verbaasd over hoe weinig toeristen we overal tegenkwamen. Hercegovina heeft prachtige natuur, de cultuur is zeer interessant en zolang je niet van de gebaande paden afwijkt zijn landmijnen geen probleem. Ik kan het iedereen aanraden om een bezoek aan Mostar te brengen.

zaterdag 3 juli 2010

Mostar: sporen van de oorlog

Op dit moment ben ik in Sarajevo, maar de afgelopen dagen was ik in Mostar (in Hercegovina). Mostar is beroemd vanwege de 16de eeuwse "oude brug" die kapot is geschoten in 1993 door de Kroaten. Niet alleen die brug, maar ook alle andere bruggen in Mostar zijn tijdens de oorlog vernietigd.

Waar je ook loopt in Mostar, overal zie je sporen van de oorlog. De eigenaar van het hostel waar ik verbleef vertelde dat de frontlinie midden door Mostar liep. De ene kant was de Kroatische, de andere de Bosnische kant van de stad. De laatste werd doorkruist door de rivier.

Nog maar 5 of 6 procent van de ruïnes die er waren door de oorlog zijn er nog, maar dat zijn nog steeds behoorlijk wat gebouwen. Je ziet bordjes hangen waarop staat dat je die gebouwen absoluut niet mag betreden omdat dat gevaarlijk kan zijn. Gebouwen die nog wel helemaal overeind staan zitten vaak vol met kogelgaten.

Een van de gebouwen waarvan niet meer dan een betonconstructie over is, is een oude bank. Het is een hoge toren aan de Kroatische kant van de stad. Tijdens de oorlog zat deze vol met sluipschutters. Ik ben in die toren geweest: een hele nare plek. Je kon nog steeds zien waarvandaan de schutters moeten hebben zitten schieten en er lagen kogelhulsen.

Die bank dreigt helaas opgekocht te worden om hem plat te gooien en er een nieuw kantoorgebouw te bouwen. Terwijl het eigenlijk een goede plek zou zijn om een museum of gedenkplek te maken over wat hier begin jaren '90 is gebeurd. Door alle gevoeligheden in de stad tot op de dag van vandaag, zal dat echter niet gebeuren.

Wel is de oude brug inmiddels volledig gereconstrueerd, op dezelfde wijze als dat hij in de 16e eeuw is gebouwd. Een prachtig gezicht. Laten we hopen dat hij minstens net zo lang staat als de vorige.

maandag 28 juni 2010

De Plitvice-meren

Eergisteren ben ik met een aantal medereizigers naar de Plitvice-meren geweest (in Kroatië, want daar ben ik inmiddels). Ze liggen zo'n tweeënhalf uur per bus van Zagreb vandaan, maar die busreis was het zeker waard. (zie ook de foto's op Wikipedia)

De meren zijn als sinds 1949 een National Park en staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Over houten loopbruggen en andere wandelpaden zijn we langs een groot deel van de zestien (!) meren gelopen. Ondanks het feit dat er heel wat andere mensen waren die hetzelfde deden, was het prachtig. Turquoise meren met ontzettend helder water waarin je vissen kon zien zwemmen, overal watervallen, alles prachtig groen. Er schijnen onder meer beren te leven, al zijn we die niet tegengekomen.

Kroatië is een rijk land met zulke prachtige natuur. Inmiddels ben ik aan de kust en ook hier is het water blauw en schijnt de zon. Daar ga ik maar eens verder van genieten.

dinsdag 22 juni 2010

Budapest 2

Zondag ben ik naar de Joodse wijk hier geweest. Daar heb ik de grote synagoge bezocht (er passen 3200 mensen in!). Bijzonder om te zien dat ze een orgel hebben terwijl ze dat helemaal niet gebruiken. De Thorarol dwaaruit wordt gelezen is eeuwenoud. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is die op het platteland verborgen door een katholieke priester, al weet nog steeds niemand wie dat was.

In het Joodse museum zag ik wat ermee had kunnen gebeuren: een Thorarol als trommelvlies. Een heleboel foto´s van de deportaties naar Auschwitz. Het is bijna niet voor te stellen dat er voor de oorlog in Hongarije steden waren waar 85% van de inwoners Joods was en erna niemand meer. Foto´s van het leven en vooral ook de dood in het ghetto in Budapest. Naast de synagoge zijn de massagraven.

Daar is ook de memorial garden met monument in de vorm van een treurwilg. Op (bijna) elk blad staat een naam van iemand die in de oorlog is overleden. Indrukwekkend. Daarachter lijsten met namen van hen die de Joden hielpen onder te duiken of te vluchten. Raoul Wallenberg was één van die namen. Een naam die me bekend voorkwam. Terug in het hostel realiseerde ik me waarom: hij was een Zweedse diplomaat die Joden aan papieren hielp. Anna Boom, een Nederlandse vrouw, hielp hem daarbij.

Judith Koelemeijer heeft een prachtig boek over haar leven geschreven. Anna Boom moet een van de eerste écht Europese vrouwen zijn geweest. Ze reisde in haar eentje decennia geleden al heel Europa door en had haar hart op de goede plaats. Een mooi boek over een mooi rolmodel.

maandag 21 juni 2010

Budapest 1

Reizen met De Deutsch Bahn blijft geweldig. Een nachttrein waarbij ik het compartiment deelde met drie Koreaanse meisjes die amper Engels spraken maar wel Guus Hiddink kenden bleek zelfs tien minuten te vroeg te arriveren in Műnchen. Dat betekende dat ik gelijk -en dan bedoel ik ook echt overkant perron- over kon stappen naar Budapest.

Het station van Budapest daarentegen was niet zo´n feest. Een geldautomaat was nergens te vinden en de metro ook al niet. Het eindigde ermee dat ik een paar euro heb gewisseld tegen een bijzonder slechte koers om Hongaarse Forinten te bemachtigen. En ik heb een aantal Jehova-getuigen (of andere Christenen, ze wilden in elk geval iedereen bekeren) heb gevraagd waar de metro was. Elk bord bleek inderdaad te ontbreken en ook na twee dagen wandelen door deze stad blijkt dat je voor de metro gewoon op de gok ergens naar beneden moet gaan. Om er dan wel misschien achter te komen dat het gewoon een tunnel is om over te steken. Of dat de metro vanaf die kant de verkeerde kant op gaat.

Maar goed, het station overleefd hebbende (toch een beetje enge plek) bleek mijn hostel prima. En de stad is erg mooi. Overal loop je ˝per ongeluk˝ tegen prachtige gebouwen aan. Morgen meer...

vrijdag 18 juni 2010

Orient Express

Jaren geleden las ik het boek van Agatha Christie met als titel "Moord in de Orient Express". Dat boek sprak tot mijn verbeelding, niet alleen vanwege het ingewikkelde complot dat achter moord zat, maar ook vanwege de reis die erin werd gemaakt.

Inmiddels rijdt de beroemde trein niet meer, maar dat betekent niet dat je niet meer met de trein naar Istanbul kan. Ik begin niet in Parijs, maar in Utrecht. Meteen ga ik een heel eind weg, want morgen rond deze tijd zou ik in Budapest, Hongarije, moeten zijn. Over vier weken keer ik vanuit Istanbul weer terug naar Nederland. En in de tussentijd?

In de tussentijd hoop ik verslag te doen op dit weblog over mijn reis door de Balkan. Als ik tenminste tijd heb en een fatsoenlijke internetverbinding.

vrijdag 5 juni 2009

Goede dingen komen in tweeën


Woensdag was ik samen met M. nog de vliegende flyerbrigade. Ik heb nog nooit zoveel flyers op één dag uitgedeeld en zoveel positieve reacties gehad. Dat gaf reden tot optimisme!
(foto met dank aan Peter van Corler)


's Avonds was ik bij het lijsttrekkersdebat, alwaar ik het zowaar voor mekaar kreeg om iedereen in dezelfde shirtjes te krijgen. Dat is heel wat met GroenLinksers, die meestal te recalcitrant zijn om zich zoiets te laten aanleunen.
Al het flyeren en harde werken werd gisteren beloond. Overdag was het nogal zenuwslopend; je kan niet veel meer doen dan afwachten. En voor mij was het dubbel spannend, want ik verwachtte ook nog een telefoontje over een nieuwe baan. Uit de eerste exit polls bleek al dat we in elk geval hadden gewonnen, ook al bleven we steken op twee zetels. Reden voor een feestje!
En toen bleek dat net op dat moment mijn voicemail was ingesproken...die nieuwe baan heb ik! Ik ga de Academie voor overheidsjuristen doen. Een nieuwe uitdaging en een prachtige kans! Een tweede reden voor een feestje!
Ergens na middernacht bereikte ons het nieuws dat de derde zetel er ook nog wel eens in kon zitten. Net las ik dat we hem ook echt hebben, dus Judith, Bas en Marije, gefeliciteerd! Europa wordt weer een stukje groener. En ik ga maar eens welverdiend vakantie houden, net als mijn collegae.

zondag 31 mei 2009

Denk groot, stem groen!

Na een maand toch maar weer eens een berichtje op dit blog plaatsen. Mijn hoofd loopt een beetje over van "campagne, campagne, campagne..." Ik hoop natuurlijk dat jullie ook op GroenLinks gaan stemmen. Waarom? Kijk op http://www.groenlinks.nl/ of bekijk dit filmpje!

zaterdag 25 april 2009

Stemwijzer en kieskompas

Zowel bij de stemwijzer als bij het kieskompas kom ik het dichtst bij GroenLinks uit. Volgens het kieskompas ben ik iets linkser en iets eurofieler. Bij beide is de op een na meest overeenstemmende keuze D66. Dat komt vooral doordat ik nogal eurofiel ben. En nogal liberaal. Op economisch terrein sta ik vrij ver van D66 af.

Het vreemdst vind ik dat ik het volgens de stemwijzer met D66 eens schijn te zijn over kernenergie. Stelling 15 luidt: "De opslag van kernafval is veilig genoeg om de bouw van kerncentrales in de EU te stimuleren." Uit het verkiezingsprogramma van D66: “D66 sluit kernenergie niet bij voorbaat uit, aangezien deze vorm van energieopwekking een minimale schadelijke uitstoot heeft en daarmee een goede transitiebrandstof kan zijn. Een verantwoorde opslag van radioactief afval is voor D66 echter een voorwaarde voor uitbreiding van het aantal kerncentrales.” Dat ze net als ik het oneens zijn met de stelling, verrast me dan ook een beetje. Ze zetten immers de deur wel een beetje open.

Kijk, als we een oplossing vinden voor het afval, voor de gevaren, dan kan kernenergie een optie zijn. Maar de gedachte dat we het afvalprobleem binnen nu en vijf jaar oplossen vind ik getuigen van een naief geloof in technologische vooruitgang. Als, als, als…. Zolang dat niet het geval is, leidt die discussie echt alleen maar af van het feit dat we nou eens echt flink moeten gaan investeren in werkelijk duurzame, hernieuwbare (uranium raakt op) energie zoals zon en wind.

Kies dus voor een Green Deal en teken de petitie! En ik zal niet stemmen op D66…

zondag 5 april 2009

Het monnikenwerk van Simon

Anderhalve week geleden schreef ik een blogje over Wilders die wegliep uit een kamerdebat. Voor het schrijven van dat stukje heb ik nog geprobeerd om een overzicht te vinden van stemmingen over moties en amendementen die ingediend zijn door de PVV. En wat ik eigenlijk wel wist: dat is onvindbaar. Tenzij je zin hebt om monnikenwerk te gaan doen; namelijk alle kamerverslagen uitpluizen.

Leuk vond ik het dan ook om mijn beeld bevestigd te zien in de Volkskrant. Ik had het eigenlijk moeten kunnen raden: het monnikenwerk wordt gedaan door Simon. Gelukkig wel met een beetje digitale hulp.

Overigens heeft het Europees Parlement net zo'n slecht doorzoekbaar systeem als de Tweede Kamer. Maar het is altijd nog stukken beter dan in Ghana. Een collega-vrijwilliger moest bij een parlementariër zelf langs om een allang ingediend en uitgebreid bediscussieerd wetsvoorstel te krijgen. Daarvoor bestaat namelijk in Ghana helemaal geen register.

Dus nu denk ik als ik weer eens wanhopig op zoek ben in de onmogelijke registers van het Europees Parlement, de Commissie of de Raad: die registers mogen dan slecht doorzoekbaar zijn, ze zijn er tenminste wel!

donderdag 2 april 2009

Adrenaline en kippenvel

Vandaag was zo'n dag waarop ik me gezegend voel met een fascinerende baan.

Gistermiddag zat ik met een hoop collega's in een klein kantoortje naar het debat over het rapport van Kathalijne Buitenweg te kijken. Dat rapport gaat over de nieuwe antidiscriminatierichtlijn, die eindelijk het beschermingsniveau van de gronden religie, seksuele oriëntatie, leeftijd en handicap gelijktrekt met dat van ras en sekse. Geen nieuw beleidsterrein dus, maar reparatiewetgeving. Tijdens dat debat bleken de christendemocraten niet bereid om voor het lang bediscussieerde compromis te stemmen.

Vandaag konden we dan ook slechts duimen tijdens de stemming. Gelukkig liep die goed af, waardoor ik de rest van de middag een beetje liep te stuiteren van de adrenaline. En dan heb ik de politieke strijd om deze nieuwe regels nog maar iets meer dan een jaar van dichtbij mogen bekijken. Kathalijne Buitenweg strijdt er al tien jaar voor.

Prachtig was dan ook de bijdrage over haar van Michael Cashman, een sociaal-democraat en voorvechter van homorechten, aan de persconferentie:

"You will have changed peoples lives for the better, to have achieved that in one's life is to lead the world in a very different and better place."

Kippenvel. Kijk zelf maar:

(Sjips, krijg telkens foutmeldingen als ik het filmpje hieronder wil plaatsen en begrijp niet waarom, daarom maar een linkje. Hulp en tips zijn welkom...)

http://europa.groenlinks.nl/node/21691#VideoPlayback

maandag 30 maart 2009

Inspirerende campagnestart

Think big, vote green!
Denk groot, stem groen!

Afgelopen vrijdag en zaterdag was ik bij het EGP-congres. Een inspirerende bijeenkomst met zoveel nationaliteiten. Niet alleen mensen uit alle landen van de Europese Unie en kandidaat-lidstaten, maar ook uit Australië, Canada en Brazilië. Het gaf mij het gevoel niet alleen lid te zijn van GroenLinks, maar ook van de Europese en mondiale groene beweging. Daniel Cohn-Bendit maakte in zijn speech nog even duidelijk dat hoewel hij vorige keer bij de Duitse groenen op de lijst stond en ditmaal de Franse groene lijst trekt, hij niet voor de Duitsers dan wel de Fransen in het Europees Parlement zit. Hij zit er immers voor alle Europeanen. Dat is nog eens wat anders dan het mantra van sommige Nederlandse lijsttrekkers dat ze er zitten voor "de Nederlander".

En na een campagne-aftrap met alle 27 lijsttrekkers en een feestje dat, dankzij de tweede band, toch nog heel leuk en laat werd, kon ik zondag nog op weg naar Rotterdam. Daar werd immers ook gecongresseerd, maar dan door DWARS. Daar kon ik nog net het staartje van meepikken en zien dat er nieuwe bestuursleden werden verkozen. Altijd leuk om te zien dat er nieuw politiek talent rondloopt! Overigens vond het congres plaats in het prachtige Poortgebouw. Een prachtig monumentaal gelegaliseerd kraakpand dat dankzij de krakers niet is afgebroken voor de zoveelste dertien-in-een-dozijn-kantoortoren. Waardoor je je toch weer realiseert waarom dat kraakverbod er niet moet komen. Teken hier!

Vier juni zijn in Nederland de verkiezingen voor het Europees Parlement. Na dit weekend ben ik nu echt in de campagne-stemming!

maandag 23 maart 2009

Terug in Brussel

Vandaag begon "het echte leven" weer. Ik ben weer aan het werk in het Europees Parlement in Brussel. Leuk om collega´s weer te zien en om onder andere een oude bekende als nieuwe collega te kunnen begroeten. Deze week is Straatsburg-week, dus het parlementsgebouw is bijna leeg, op een paar medewerkers na. Zonde, maar het hele maandelijkse verhuiscircus is natuurlijk idioot.

Iedereen begint hier al lekker in campagnesfeer te komen. Dankzij onze extra campagnemedewerkers doen we de komende weken een stoelendans met werkplekken. Debataanvragen stromen binnen. Er wordt nagedacht over campagnegadgets, gebouwd aan websites en vragen van de pers moeten worden beantwoord. En ondertussen vergadert het parlement in Straatsburg gewoon door. Ik voel me alweer helemaal thuis!

vrijdag 13 februari 2009

Nooit te vervelen

En terwijl ik me vorige week nog veel verveelde, is deze week voorbij gevlogen. Wat helpt is dat ik leuke opdrachten heb gekregen om aan te werken; homorechten in Ghana en een overzicht van wetgeving over marteling en inhumane behandeling, inclusief jurisprudentie, om een soort training voor mensen van de inlichtingendienst hier te organiseren. Wat ook helpt is dat ik twee nieuwe huisgenootjes heb, dat maakt het toch iets gezelliger en gemakkelijker om 's avonds uit te gaan.

Verder heb ik met net zitten verbazen over dit bericht, een bankoverval in het Europees Parlement. Gelukkig lees ik hier dat al mijn collegae ongedeerd zijn. Dat is toch wel even schrikken. Het bewijst maar weer dat je je in het Europees Parlement nooit hoeft te vervelen. Maar ik hoop toch niet dat ze nu de bodyscans uit de kelder gaan halen.

donderdag 5 februari 2009

Leermoment

Eerlijk gezegd verveel ik me hier een beetje. Ik schreef eerder al dat het werk inhoudelijk niet echt uitdagend is en vooral praktisch lastig is door het gebrek aan middelen hier. Verder heb ik twee vage onderzoeksopdrachten gekregen, die op zich best interessant zijn, maar het is voor mij niet duidelijk wel doel ze dienen. De communicatie verloopt hier wel vaker niet zo soepel. Problematisch is namelijk dat onze directeur veel weg is en zij de enige is die dit soort dingen weet. Oja, en er vechten ook nog eens zo'n vijftien vrijwilligers om haar aandacht.

En nu is mijn werk dus op: ik heb mijn opdrachten af. Het feit dat ik me hier verveel doet me realiseren hoe leuk mijn baan in het Europees Parlement wel niet is. Leuke collega’s en leuk werk. Ik denk daar wel eens: “Vandaag wordt een rustige dag.” En dan pakt het soms helemaal anders uit omdat iemand van de Europese Commissie iets controversieels heeft gezegd, een voorstel is uitgelekt of er iets anders onverwachts gebeurd waardoor ik plotseling drie dingen tegelijk moet doen. Het is moeilijk om je in het Europees Parlement te vervelen...

En het is een stuk spannender dan hier onderzoeksrapporten schrijven waarvan ik niet weet waarvoor ze dienen. Kortom, ik ben blij dat dit maar voor twee maanden is en ik dan weer terug kan naar Brussel!

woensdag 4 februari 2009

Een kat in het nauw maakt rare sprongen

Die lijkt me wel van toepassing op Balkenende en zijn voorstel voor een onderzoekscommissie over Irak. Kennelijk is hij toch bang dat het besluit om de oorlog in Irak te steunen eeuwig aan hem blijft kleven als ongefundeerd en schimmig. De PvdA zit nu duidelijk in een lastig pakket. Maar goed, ik ga er maar vanuit dat het kabinet niet wordt opgeblazen terwijl ik mij in Ghana bevind.

Het is al erg genoeg dat GroenLinks een nieuwe Europese lijsttrekker kiest terwijl ik er niet ben. Volgens mij is het een spannende strijd en ik durf dan ook echt geen enkele voorspelling te doen over de mogelijke winnaar (anderen overigens wel). Hopelijk doet het internet het hier zaterdag, zodat ik de uitslag kan zien.