Posts tonen met het label nieuws. Alle posts tonen
Posts tonen met het label nieuws. Alle posts tonen

zaterdag 11 juli 2009

Obamania in Ghana


Vandaag bezoekt Barack Obama Ghana. Dus niet het land van zijn vader, Kenia, maar wel een van de weinige Afrikaanse landen met weinig corruptie en een stabiele democratie.

Ik was er toen John Atta Mills werd ingehuldigd als president en daarmee de macht overging van de ene grote politieke partij naar de andere. Zijn partij, de NDC, won met de slogan "change". Slim, want Obama was en is in Ghana onmetelijk populair. Overal op straat werden posters en boekjes verkocht met zijn naam en foto erop. Taxichauffeurs hadden zijn naam op hun ruiten geplakt. Iedereen die een tv tot zijn beschikking had, zat aan de buis gekluisterd toen zijn inauguratie in Washington plaatsvond. Obamania was dus ook in Ghana.

Obama gaat op bezoek bij het slavenfort van Cape Coast (zie foto: waar nu vissers zijn werden vroeger de slaven in de schepen "geladen"). Het grootste fort van Ghana waar vele duizenden Afrikanen opgesloten zaten in afwachting van hun verscheping naar de nieuwe wereld. Of van de dood, want velen overleefden het niet. Toen ik het fort bezocht waren er Afrikaans-Amerikaanse mensen die symbolisch de reis hadden gemaakt om het land van (wellicht) hun voorouders te zien. Als je daar staat in een van de kerkers kan je de angst, de wanhoop, het verdriet en de dood nog bijna aanraken. Het heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt.

Wat Obama niet gaat doen is in contact komen met de Ghanese burgers. Iets wat Clinton wel deed toen hij daar op bezoek ging. Die heeft geluk gehad dat hij slecht met krassen op zijn handen van de mensen die hem aanraakten uit de menigte kwam. Zijn beveiligers waren hem op een zeker moment zelfs helemaal uit het zicht verloren. Ook ik heb vastgezeten in een menigte. Ik had geluk dat ik bij de inauguratie van Atta Mills er met alleen een gestolen telefoon en een gat in mijn tas vanaf kwam. Het mag dan een stabiele democratie zijn en een prachtig land, het blijft een ontwikkelingsland. Ik denk dan ook dat het verstandig is van Obama; ik zie de Ghanese politie de mensenmassa nog niet in bedwang houden. De Obamania is te groot.

donderdag 25 juni 2009

Bonnetjes wobben


Mijn vorige bericht ging over het rondje ministeries dat ik vorige week met mijn nieuwe klasje heb gemaakt. Na een aantal ministeries onstond er een rode draad. Elke directie juridische zaken heeft namelijk een jurist die gespecialiseerd is in zogenaamde WOB-verzoeken. En elk ministerie had hetzelfde WOB-verzoek gekregen.

(Bij het Ghanese parlement hebben we gelobbyd voor een WOB met de CHRI. Hier zie je de directrice met actieshirt praten met een radioverslaggever.)

WOB staat voor de Wet Openbaarheid van Bestuur. Het uitgangspunt is dat alle overheidsstukken openbaar zijn. Tenzij er een hele goede reden is om ze geheim te houden, zoals de staatsveiligheid of iemands privacy. Eigenlijk heel logisch in een democratie. Vooral journalisten maken veel gebruik van de WOB en dat leidt regelmatig tot discussies over de interpretaties van de uitzonderingen.

Die dezelfde WOB-verzoeken bij de ministeries vorige week waren afkomstig van de Telegraaf. Hun redactie bedacht naar aanleiding van de Britse bonnetjesaffaire dat het wel een leuk idee was om alle bonnetjes van de Nederlandse ministers op te vragen. En dat leidde op alle ministeries tot een hoop gedoe. Die bonnetjes konden ze nog wel vinden, dat was het probleem niet. Maar de meeste uitgaven doen de ministers met een creditcard. Dus als de Telegraaf vraagt om de bonnetjes, hoeft het kabinet juridisch gezien niet gelijk ook de creditcardrekeningen openbaar te maken. Dat je op je klompen kan aanvoelen dat de Telegraaf dat als eerstvolgende gaat wobben, heeft het kabinet er kennelijk niet toe doen besluiten die gelijk ook maar te geven.

Een ander probleem is in hoeverre een minister recht heeft op bescherming van zijn of haar persoonlijke levenssfeer? Op restaurantbonnetjes staat vaak precies wat daar is gegeten en gedronken. Ik kan me best voorstellen je het privé vindt dat je bijvoorbeeld glutenvrij moet eten of dat je er het liefst drie glazen bier bij drinkt. Maar ondertussen doet een minister dat wel op kosten van de belastingbetaler. Dat zorgt toch voor een spanningsveld en daarmee tot discussies tussen juristen op de ministeries.

De Telegraaf heeft de bonnetjes inmiddels gekregen, de creditcardrekeningen echter niet. De restaurantbonnetjes zijn grotendeels onleesbaar gemaakt. Ze blijken geen dingen vinden te kunnen vinden die konden tippen aan de declaraties in het Verenigd Koninkrijk. Ja, Wouter Bos declareerde een gestolen zonnebril, maar dat kan hij prima uitleggen. Je kan ook op alle slakken zout leggen. Reken trouwens maar dat het WOB-verzoek van de Telegraaf heel wat meer aan ambtenarensalarissen heeft gekost dan die zonnebril. Over netjes omgaan met het geld van de belastingbetaler gesproken.

vrijdag 5 juni 2009

Goede dingen komen in tweeën


Woensdag was ik samen met M. nog de vliegende flyerbrigade. Ik heb nog nooit zoveel flyers op één dag uitgedeeld en zoveel positieve reacties gehad. Dat gaf reden tot optimisme!
(foto met dank aan Peter van Corler)


's Avonds was ik bij het lijsttrekkersdebat, alwaar ik het zowaar voor mekaar kreeg om iedereen in dezelfde shirtjes te krijgen. Dat is heel wat met GroenLinksers, die meestal te recalcitrant zijn om zich zoiets te laten aanleunen.
Al het flyeren en harde werken werd gisteren beloond. Overdag was het nogal zenuwslopend; je kan niet veel meer doen dan afwachten. En voor mij was het dubbel spannend, want ik verwachtte ook nog een telefoontje over een nieuwe baan. Uit de eerste exit polls bleek al dat we in elk geval hadden gewonnen, ook al bleven we steken op twee zetels. Reden voor een feestje!
En toen bleek dat net op dat moment mijn voicemail was ingesproken...die nieuwe baan heb ik! Ik ga de Academie voor overheidsjuristen doen. Een nieuwe uitdaging en een prachtige kans! Een tweede reden voor een feestje!
Ergens na middernacht bereikte ons het nieuws dat de derde zetel er ook nog wel eens in kon zitten. Net las ik dat we hem ook echt hebben, dus Judith, Bas en Marije, gefeliciteerd! Europa wordt weer een stukje groener. En ik ga maar eens welverdiend vakantie houden, net als mijn collegae.

zondag 5 april 2009

Het monnikenwerk van Simon

Anderhalve week geleden schreef ik een blogje over Wilders die wegliep uit een kamerdebat. Voor het schrijven van dat stukje heb ik nog geprobeerd om een overzicht te vinden van stemmingen over moties en amendementen die ingediend zijn door de PVV. En wat ik eigenlijk wel wist: dat is onvindbaar. Tenzij je zin hebt om monnikenwerk te gaan doen; namelijk alle kamerverslagen uitpluizen.

Leuk vond ik het dan ook om mijn beeld bevestigd te zien in de Volkskrant. Ik had het eigenlijk moeten kunnen raden: het monnikenwerk wordt gedaan door Simon. Gelukkig wel met een beetje digitale hulp.

Overigens heeft het Europees Parlement net zo'n slecht doorzoekbaar systeem als de Tweede Kamer. Maar het is altijd nog stukken beter dan in Ghana. Een collega-vrijwilliger moest bij een parlementariër zelf langs om een allang ingediend en uitgebreid bediscussieerd wetsvoorstel te krijgen. Daarvoor bestaat namelijk in Ghana helemaal geen register.

Dus nu denk ik als ik weer eens wanhopig op zoek ben in de onmogelijke registers van het Europees Parlement, de Commissie of de Raad: die registers mogen dan slecht doorzoekbaar zijn, ze zijn er tenminste wel!

donderdag 2 april 2009

Adrenaline en kippenvel

Vandaag was zo'n dag waarop ik me gezegend voel met een fascinerende baan.

Gistermiddag zat ik met een hoop collega's in een klein kantoortje naar het debat over het rapport van Kathalijne Buitenweg te kijken. Dat rapport gaat over de nieuwe antidiscriminatierichtlijn, die eindelijk het beschermingsniveau van de gronden religie, seksuele oriëntatie, leeftijd en handicap gelijktrekt met dat van ras en sekse. Geen nieuw beleidsterrein dus, maar reparatiewetgeving. Tijdens dat debat bleken de christendemocraten niet bereid om voor het lang bediscussieerde compromis te stemmen.

Vandaag konden we dan ook slechts duimen tijdens de stemming. Gelukkig liep die goed af, waardoor ik de rest van de middag een beetje liep te stuiteren van de adrenaline. En dan heb ik de politieke strijd om deze nieuwe regels nog maar iets meer dan een jaar van dichtbij mogen bekijken. Kathalijne Buitenweg strijdt er al tien jaar voor.

Prachtig was dan ook de bijdrage over haar van Michael Cashman, een sociaal-democraat en voorvechter van homorechten, aan de persconferentie:

"You will have changed peoples lives for the better, to have achieved that in one's life is to lead the world in a very different and better place."

Kippenvel. Kijk zelf maar:

(Sjips, krijg telkens foutmeldingen als ik het filmpje hieronder wil plaatsen en begrijp niet waarom, daarom maar een linkje. Hulp en tips zijn welkom...)

http://europa.groenlinks.nl/node/21691#VideoPlayback

donderdag 26 maart 2009

Wilders had hier geen recht van spreken

Maar wel de vrijheid om zijn punt te maken

Ergens begrijp ik Michel wel, als hij zegt dat Wilders terecht is weggelopen uit het debat vandaag. Van Geel is ook onuitstaanbaar als hij eigenlijk zegt dat de Kamer er voor spek en bonen bij zit.

Maar eerlijk gezegd heeft Wilders hier helemaal geen recht van spreken (of van weglopen...). Waar GroenLinks alternatieven biedt in een Green Deal en Femke Halsema in Pauw en Witteman probeerde een meerderheid te creëren voor het afschaffen van de 'aanrechtsubsidie' (of het in elk geval de PvdA erg lastig maakt), is de politiek van de PVV meestal niet gericht op daadwerkelijke resultaten. Wilders polariseert en beledigt en weet daarmee misschien wel iedereen op de kast te jagen, maar niet achter zijn voorstellen te krijgen.

Ik moest dan ook denken aan het interview met Fleur Agema in de Volkskrant op 31 mei 2008 (toen ze al 549 dagen in de Tweede Kamer zat namens de PVV): "Tot nu toe zijn al mijn moties verworpen. Wat niet wil zeggen dat iedereen het altijd met me oneens is. Ze vinden alleen mijn toon zo hard. Nou ja, in spoeddebatten heb je maar een paar minuten spreektijd. Dan moet het hard, klats, bam."

Als je op die manier het debat voert, weet je ook wel zeker dat de coalitiepartijen de rijen zullen sluiten. Wilders had dus best kunnen blijven om als 'circuspaard' zijn stokpaardjes te berijden. De PVV dient immers geen moties in om ze aangenomen te krijgen, maar om hun punt te maken. Van Geel had hem daarin niet kunnen tegenhouden.

woensdag 25 maart 2009

Ecoboetes op echtscheidingen

Dat stellen Diederik Boomsma en Jonathan Price voor in de Volkskrant. Al die scheidingen en singles zijn immers zo slecht voor het milieu, want dan moet iedereen een eigen koelkast. Gemiddeld gezien gaat dat wel op. Ware het niet dat het over het algemeen getrouwde stellen kinderen krijgen. En die hebben ook een ecologische voetafdruk.

Overigens heeft Simon een uitgebreidere analyse gemaakt waarom GroenLinks echt groene politiek bedrijft door niet uit te gaan van het kostwinnersmodel.

woensdag 18 februari 2009

vrijdag 13 februari 2009

Nooit te vervelen

En terwijl ik me vorige week nog veel verveelde, is deze week voorbij gevlogen. Wat helpt is dat ik leuke opdrachten heb gekregen om aan te werken; homorechten in Ghana en een overzicht van wetgeving over marteling en inhumane behandeling, inclusief jurisprudentie, om een soort training voor mensen van de inlichtingendienst hier te organiseren. Wat ook helpt is dat ik twee nieuwe huisgenootjes heb, dat maakt het toch iets gezelliger en gemakkelijker om 's avonds uit te gaan.

Verder heb ik met net zitten verbazen over dit bericht, een bankoverval in het Europees Parlement. Gelukkig lees ik hier dat al mijn collegae ongedeerd zijn. Dat is toch wel even schrikken. Het bewijst maar weer dat je je in het Europees Parlement nooit hoeft te vervelen. Maar ik hoop toch niet dat ze nu de bodyscans uit de kelder gaan halen.

woensdag 4 februari 2009

Een kat in het nauw maakt rare sprongen

Die lijkt me wel van toepassing op Balkenende en zijn voorstel voor een onderzoekscommissie over Irak. Kennelijk is hij toch bang dat het besluit om de oorlog in Irak te steunen eeuwig aan hem blijft kleven als ongefundeerd en schimmig. De PvdA zit nu duidelijk in een lastig pakket. Maar goed, ik ga er maar vanuit dat het kabinet niet wordt opgeblazen terwijl ik mij in Ghana bevind.

Het is al erg genoeg dat GroenLinks een nieuwe Europese lijsttrekker kiest terwijl ik er niet ben. Volgens mij is het een spannende strijd en ik durf dan ook echt geen enkele voorspelling te doen over de mogelijke winnaar (anderen overigens wel). Hopelijk doet het internet het hier zaterdag, zodat ik de uitslag kan zien.

donderdag 22 januari 2009

Nog steeds in de lappenmand

20 januari 2009

Maar rasoptimist als ik ben; het is in elk geval leuk dat ik nu wel de kans had om naar de inauguratie van Obama te kijken op televisie. Voor mij geen inauguraties in levende lijve meer!

Obama is hier nog populairder dan in Europa. Ik heb hier al heel wat posters van hem gezien en Ghanese liedjes over hem gehoord.

zaterdag 20 december 2008

Huisje, Boompje, Beestje, Baby, Bugaboo...

Mijn generatie is saai!

Vrijdag op de voorpagina van de Volkskrant: "Twintiger van nu: beetje truttig, geen wereldbestormer" Nieuws dat voor mij geen nieuws was. Wel een bevestiging van mijn beeld. Mijn generatie zet zich af tegen zijn ouders door zich niet af te zetten. En daar worden die twintigers burgerlijk van; hun grootste ideaal is huisje, boompje, beestje, baby, bugaboo. Bah.

Idealistisch zijn ze dus niet echt, op 1 procent na dan. Ik geloof dat ik daar dan bij hoor. En veel van mijn vrienden gelukkig ook, de meesten van hen komen (nog) niet verder dan een studentenkamer, een enkeling weet een kamerplant in leven te houden (mag ook wel als je plantkunde studeert). Gelukkig maar. Burgerlijkheid is saai.

De huidige twintigers schijnen bovendien massaal aan een quarterlife-crisis te lijden. Alles kan, alles mag, maar wat willen we nou eigenlijk? Ik weet gelukkig wel wat ik wil: niet truttig zijn en de wereld bestormen!