Vandaag is de laatste dag op mijn werk hier. Ik heb net mijn laatste onderzoekspaper afgemaakt, over wat wel en niet mag bij verhoren door mensen van de veiligheidsdiensten.
Het is ook de laatste dag bij mijn gastgezin. Dat ga ik waarschijnlijk veel meer missen dan mijn werk eerlijk gezegd. Het is toch fijn om altijd weer thuis te kunnen komen op een vertrouwde, schone, redelijk rustige plek met stromend water en goed eten. En niet te vergeten, aardige mensen.
Morgen vertrek ik met twee andere vrijwilligers naar Kumasi, de tweede stad van Ghana. Daar verblijven we dit weekend en dan reizen we door, naar het noorden, Tamale en ons doel; Mole National Park. Het moet er erg mooi zijn en erg stoffig. En nu maar duimen dat we olifanten zien!
Voorlopig zou dit dan ook wel eens mijn laatste berichtje kunnen zijn, ik weet namelijk niet of ik in de gelegenheid ben om te internetten. Mocht dat niet het geval zijn, dan volgt er als het goed is een update op zondag de achtste, want dan ben ik even terug in Accra. Daarna vertrek ik nog voor mijn laatste week naar de westkust, waar mij een paradijselijk strand met schildpadden is beloofd. Ik heb er zin in!
donderdag 26 februari 2009
dinsdag 24 februari 2009
De eerste scholen in Ghana
22 februari 2009
Om half negen waren we wel klaar in Kakum, net op tijd om te zien dat er inmiddels drommen mensen binnen kwamen stromen; onze privé-kruinwandeling was waarschijnlijk veel indrukwekkender dan met zijn tientallen gelijk. Is weinig slapen toch nog ergens goed voor.
Met taxi's zijn we vervolgens naar Elmina gegaan, om ook daar het fort te bekijken. Dit was lange tijd het domein van de Nederlanders (van 1637 tot eind 19de eeuw). Vanuit hier werden vooral ook veel slaven naar Nederlandse kolonien vervoerd. Pas nadat de slavernij is afgeschaft heeft Nederland het fort verkocht aan de Britten.
Ook in de dit fort was een mannen- en een vrouwenkerker en een cel voor opstandige slaven. Daarnaasst was er een balkon op de binnenplaats bij de vrouwenkerker. De gouverneur kon alle vrouwen op de binnenplaats laten roepen en er eentje uitzoeken om te verkrachten (de Europeanen, in dit geval de Portugezen en later de Nederlanders, namen hun vrouwen niet mee naar Ghana vanwege malaria). Als een slavin later zwanger bleek te zijn, werd ze vrijgelaten. Na vier jaar moest ze haar kind terugbrengen naar het fort, zodat het daar naar school kon gaan. De eerste scholen van Ghana waren in de slavenforten.
Na afloop van de tour bracht een taxi ons met zijn zevenen (dat dat paste!) naar een tro die ons naar Accra bracht. Rond vier uur waren we weer thuis, erg vies en moe. Maar voldaan van een gezellig en interessant weekend.
Om half negen waren we wel klaar in Kakum, net op tijd om te zien dat er inmiddels drommen mensen binnen kwamen stromen; onze privé-kruinwandeling was waarschijnlijk veel indrukwekkender dan met zijn tientallen gelijk. Is weinig slapen toch nog ergens goed voor.
Met taxi's zijn we vervolgens naar Elmina gegaan, om ook daar het fort te bekijken. Dit was lange tijd het domein van de Nederlanders (van 1637 tot eind 19de eeuw). Vanuit hier werden vooral ook veel slaven naar Nederlandse kolonien vervoerd. Pas nadat de slavernij is afgeschaft heeft Nederland het fort verkocht aan de Britten.
Ook in de dit fort was een mannen- en een vrouwenkerker en een cel voor opstandige slaven. Daarnaasst was er een balkon op de binnenplaats bij de vrouwenkerker. De gouverneur kon alle vrouwen op de binnenplaats laten roepen en er eentje uitzoeken om te verkrachten (de Europeanen, in dit geval de Portugezen en later de Nederlanders, namen hun vrouwen niet mee naar Ghana vanwege malaria). Als een slavin later zwanger bleek te zijn, werd ze vrijgelaten. Na vier jaar moest ze haar kind terugbrengen naar het fort, zodat het daar naar school kon gaan. De eerste scholen van Ghana waren in de slavenforten.
Na afloop van de tour bracht een taxi ons met zijn zevenen (dat dat paste!) naar een tro die ons naar Accra bracht. Rond vier uur waren we weer thuis, erg vies en moe. Maar voldaan van een gezellig en interessant weekend.
maandag 23 februari 2009
Cape Coast en Kakum
21 en 22 februari 2009
Zaterdag om acht uur ontbeten met een omelet met ... kaas. Wat een geweldig hotel!
Daarna op pad, naar het kasteel. Cape Coast Castle was een van de forten waar vanuit de slaven werden verhandeld. Het fort zien liggen is prachtig, blauwe zee, wit strand en een hagelwit fort op de punt (foto's kan ik momenteel niet uploaden vanwege tien jaar oude computer). Binnen werden we rondgeleid door een gids. We zagen de kerkers waarin honderden slaven wekenlang moesten verblijven, totdat ze zouden worden verscheept naar andere continenten. Het was er stikdonker, met weinig ventilatie en reken maar dat er geen fatsoenlijk toilet was. En dat was dan altijd nog beter dan de straf die de slaven te wachten stond als ze probeerden zich vrij te vechten. In een cel, zonder licht of ventilatie, zonder water of eten. Die slaven stierven dan ook binnen 72 uur. Indrukwekkend om het allemaal eens van dichtbij te zien.
Na de rondleiding zijn we wat uitgebreider gaan lunchen, omdat 's avonds in Kakum het restaurant gesloten zou zijn. Zoals eigenlijk altijd hier het geval is, duurde het meer dan een uur voordat we ons eten kregen, maar het was verder prima. Dat betekende wel dat het erg haasten zou worden om nog naar Elmina te gaan, dus besloten we de rest van de middag op het strand te gaan zitten.
Het vinden van een tro naar Kakum ging vrij vlot, maar toen we bij het park aankwamen (rond half vijf) was het officieel al dicht. Vandaar dat de man die ons de weg wees naar de kampeerplatforms daar helemaal geen zin in had. De platforms waren niet veel meer dan een houten bodem met daarop een matras en een afdakje. We hoorden een muskietennet te krijgen, maar die van ons had gaten, dus besloten mijn kampeergenote en ik twee een-persoonsnetten half over elkaar heen te hangen. Wonder boven wonder zijn we niet gestoken. Ook de ons beloofde zaklampen hebben we nooit gezien. De mijne is stuk (ik heb hier geen geluk met electronica). Aangezien het natuurlijk pikkedonker is in het regenwoud, was ik enorm blij met de zaklamp van mijn kampeergenote.
Met zijn achten hebben we gepicknickt op een van de platforms met brood, bananen, kokosnoot, plantainchips en biscuitjes. Omdat het hier al vroeg donker is (half zeven) en we moe waren, zijn we al rond acht uur gaan slapen. Nou ja, slapen... Ik moet eerlijk gezegd bekennen dat ik vrij lang wakker heb gelegen (net als de anderen overigens). Overal hoor je insecten, vogels en apen. Vooral het roepen van de apen vond ik bijzonder: het waren duidelijk verschillende soorten en je hoorde ze dichterbij komen of verder weg gaan. En zo nu en dan hoorden we wat geritsel in de buurt van ons platform. Toch wel een beetje eng, niet zozeer vanwege de dieren, maar omdat iemand zomaar al onze spullen zou kunnnen jatten in het donker. (Hoewel we misschien ook best bang mochten zijn voor de pythons en andere slangen die in het woud leven.)
Maar goed, om half zes ging de wekker zodat we als een van de eersten het woud in zouden kunnen met een gids. Na een hoop gesteggel omdat we geen negen cedi per persoon wilden betalen voor een nacht kamperen met kapotte netten en zonder zaklamp, gingen we dan toch het woud in terwijl de zon opkwam.
Als eerste deden we de canopy-walk (kruinen-wandeling?); een touwbrug van meer dan driehonderd meter lang die op sommige plaatsen meer dan veertig meter boven de grond hangt. Hij is gespannen tussen zeven sterke, hoge bomen. Hij is dus niet voor mensen met hoogtevrees, maar het uitzicht was prachtig. Boomtoppen zover je kon kijken, ontzettend veel vogelgeluiden. Eenmaal weer op de grond hebben we een wandeling van een uur gemaakt met de gids, die ons vertelde over de verschillende soorten bomen en waarvoor ze worden gebruikt (tegen astma, hoofdpijn, als spoorrails, eten of voor hun geur...werkelijk van alles). Ik moet zeggen dat ik ook heb genoten van de enorm schone lucht daar, wat een verschil met de smog in Accra!
Zaterdag om acht uur ontbeten met een omelet met ... kaas. Wat een geweldig hotel!
Daarna op pad, naar het kasteel. Cape Coast Castle was een van de forten waar vanuit de slaven werden verhandeld. Het fort zien liggen is prachtig, blauwe zee, wit strand en een hagelwit fort op de punt (foto's kan ik momenteel niet uploaden vanwege tien jaar oude computer). Binnen werden we rondgeleid door een gids. We zagen de kerkers waarin honderden slaven wekenlang moesten verblijven, totdat ze zouden worden verscheept naar andere continenten. Het was er stikdonker, met weinig ventilatie en reken maar dat er geen fatsoenlijk toilet was. En dat was dan altijd nog beter dan de straf die de slaven te wachten stond als ze probeerden zich vrij te vechten. In een cel, zonder licht of ventilatie, zonder water of eten. Die slaven stierven dan ook binnen 72 uur. Indrukwekkend om het allemaal eens van dichtbij te zien.
Na de rondleiding zijn we wat uitgebreider gaan lunchen, omdat 's avonds in Kakum het restaurant gesloten zou zijn. Zoals eigenlijk altijd hier het geval is, duurde het meer dan een uur voordat we ons eten kregen, maar het was verder prima. Dat betekende wel dat het erg haasten zou worden om nog naar Elmina te gaan, dus besloten we de rest van de middag op het strand te gaan zitten.
Het vinden van een tro naar Kakum ging vrij vlot, maar toen we bij het park aankwamen (rond half vijf) was het officieel al dicht. Vandaar dat de man die ons de weg wees naar de kampeerplatforms daar helemaal geen zin in had. De platforms waren niet veel meer dan een houten bodem met daarop een matras en een afdakje. We hoorden een muskietennet te krijgen, maar die van ons had gaten, dus besloten mijn kampeergenote en ik twee een-persoonsnetten half over elkaar heen te hangen. Wonder boven wonder zijn we niet gestoken. Ook de ons beloofde zaklampen hebben we nooit gezien. De mijne is stuk (ik heb hier geen geluk met electronica). Aangezien het natuurlijk pikkedonker is in het regenwoud, was ik enorm blij met de zaklamp van mijn kampeergenote.
Met zijn achten hebben we gepicknickt op een van de platforms met brood, bananen, kokosnoot, plantainchips en biscuitjes. Omdat het hier al vroeg donker is (half zeven) en we moe waren, zijn we al rond acht uur gaan slapen. Nou ja, slapen... Ik moet eerlijk gezegd bekennen dat ik vrij lang wakker heb gelegen (net als de anderen overigens). Overal hoor je insecten, vogels en apen. Vooral het roepen van de apen vond ik bijzonder: het waren duidelijk verschillende soorten en je hoorde ze dichterbij komen of verder weg gaan. En zo nu en dan hoorden we wat geritsel in de buurt van ons platform. Toch wel een beetje eng, niet zozeer vanwege de dieren, maar omdat iemand zomaar al onze spullen zou kunnnen jatten in het donker. (Hoewel we misschien ook best bang mochten zijn voor de pythons en andere slangen die in het woud leven.)
Maar goed, om half zes ging de wekker zodat we als een van de eersten het woud in zouden kunnen met een gids. Na een hoop gesteggel omdat we geen negen cedi per persoon wilden betalen voor een nacht kamperen met kapotte netten en zonder zaklamp, gingen we dan toch het woud in terwijl de zon opkwam.
Als eerste deden we de canopy-walk (kruinen-wandeling?); een touwbrug van meer dan driehonderd meter lang die op sommige plaatsen meer dan veertig meter boven de grond hangt. Hij is gespannen tussen zeven sterke, hoge bomen. Hij is dus niet voor mensen met hoogtevrees, maar het uitzicht was prachtig. Boomtoppen zover je kon kijken, ontzettend veel vogelgeluiden. Eenmaal weer op de grond hebben we een wandeling van een uur gemaakt met de gids, die ons vertelde over de verschillende soorten bomen en waarvoor ze worden gebruikt (tegen astma, hoofdpijn, als spoorrails, eten of voor hun geur...werkelijk van alles). Ik moet zeggen dat ik ook heb genoten van de enorm schone lucht daar, wat een verschil met de smog in Accra!
Warme douche en taart
20 februari 2009
Wauw, mijn eerste warme douche gehad in zeven weken! Ik ben nu namelijk in een hotel in Cape Coast met zeven andere vrijwilligers. Vanmiddag zijn we met een luxe tro, met airco en redelijk veel ruimte, van Accra naar Cape Coast gereden. Morgen gaan we naar de kastelen van Cape Coast en Elmina en het naar het regenwoud; Kakum national park.
Gistermiddag was trouwens gezellig. Op kantoor kregen we een enorme taart bezorgd, waarop stond: "Thanks, Claire, Mieke & Nadine!". Claire had gisteren haar laatste werkdag en Nadine en ik hebben komende week al onze laatste week. Ik heb nog nooit zo'n grote taart gehad met mijn naam erop. En reken maar dat ie lekker was!
Wauw, mijn eerste warme douche gehad in zeven weken! Ik ben nu namelijk in een hotel in Cape Coast met zeven andere vrijwilligers. Vanmiddag zijn we met een luxe tro, met airco en redelijk veel ruimte, van Accra naar Cape Coast gereden. Morgen gaan we naar de kastelen van Cape Coast en Elmina en het naar het regenwoud; Kakum national park.
Gistermiddag was trouwens gezellig. Op kantoor kregen we een enorme taart bezorgd, waarop stond: "Thanks, Claire, Mieke & Nadine!". Claire had gisteren haar laatste werkdag en Nadine en ik hebben komende week al onze laatste week. Ik heb nog nooit zo'n grote taart gehad met mijn naam erop. En reken maar dat ie lekker was!
Meer avonturen in het verkeer
19 februari 2009
Mijn nieuwe huisgenootje (nou ja, ze is hier inmiddels alweer een week) en ik gingen vanochten samen naar kantoor. We hadden geluk: de eerte de beste lijntaxi naar Circle had nog twee plekken vrij. Maar ons geluk keerde: we kregen een lekke band toen we halverwege waren. De reserveband was ook lek dus het enige dat we konden doen was een ander voertuig zoeken. Daar hadden we dan weer wel geluk mee: binnen vijf minuten zaten we in een andere taxi.
Voor mijn huisgenootje was het de tweede keer in twee dagen dat haar vervoermiddel stuk ging. Gisteren zat ze in een tro die plotseling van binnen enorm begon te roken. Dat is ook geen wonder, want over veel auto's hier verbaas ik me dat ze uberhaupt nog rijden.
Mijn andere huisgenootje is trouwens Deens en ik vind haar helemaal geweldig; ze heeft namelijk een voorraad drop bij zich!
Mijn nieuwe huisgenootje (nou ja, ze is hier inmiddels alweer een week) en ik gingen vanochten samen naar kantoor. We hadden geluk: de eerte de beste lijntaxi naar Circle had nog twee plekken vrij. Maar ons geluk keerde: we kregen een lekke band toen we halverwege waren. De reserveband was ook lek dus het enige dat we konden doen was een ander voertuig zoeken. Daar hadden we dan weer wel geluk mee: binnen vijf minuten zaten we in een andere taxi.
Voor mijn huisgenootje was het de tweede keer in twee dagen dat haar vervoermiddel stuk ging. Gisteren zat ze in een tro die plotseling van binnen enorm begon te roken. Dat is ook geen wonder, want over veel auto's hier verbaas ik me dat ze uberhaupt nog rijden.
Mijn andere huisgenootje is trouwens Deens en ik vind haar helemaal geweldig; ze heeft namelijk een voorraad drop bij zich!
woensdag 18 februari 2009
Nederlander is goed van vertrouwen
En zo hoort het natuurlijk ook. Nederlanders gaan er bijna allemaal vanuit dat onze persoonsgegevens correct en veilig worden opgeslagen door al die organisaties die daarin geïnteresseerd zijn. Zo nu en dan ben ik alleen bang dat het een beetje naief is. Informatie is immers macht.
Gevangen zonder proces
17 februari 2009
Vanmiddag kwam er een man langs bij ons op kantoor (waar de stroom weer eens uitgevallen was...). Hij heeft een film gemaakt over de tijd dat hij opgesloten heeft gezeten zonder dat er een rechter aan te pas was gekomen. Hij is nu zeventig jaar, dit speelde meer dan vijftig jaar geleden hier in Accra.
Op de dag voor kerst, toen hij vijftien jaar was, werd hij zomaar opgepakt en voor vijf jaar gevangen gezet. Zonder dat daarvoor een reden werd gegeven. Die vijf jaar werden er uiteindelijk zes, omdat de toenmalige president Nkumrah op het moment dat hij en de drieduizend anderen vrij zouden komen, er nog vijf jaar aan toevoegde. Alleen omdat de CIA en de Britse regering een handje hielpen bij een staatsgreep, is hij na zes jaar toen vrij gekomen. Nu woont hij al tientallen jaren in Engeland.
Hij vertelde dat ze soms drie dagen geen eten kregen. Dat het eten dat ze wel kregen niet behoorlijk was klaargemaakt. Dat hij zijn tanden zes jaar niet kon poetsen. Dat ze op de grond moesten slapen, ook de bejaarden. Dat zieken geen medicijnen kregen. Dat hij elke dat mensen zag sterven. Dat hij zelf ook liever dood wilde.
Een indrukwekkend verhaal, dat hij nu overal probeert te vertellen als een van de laatste overlevenden. Om mensen bewust te maken van foute regimes. In de hoop te kunnen voorkomen dat volgende generaties dezelfde dingen doen. Ik hoop dat deze moedige man een verschil kan maken.
Vanmiddag kwam er een man langs bij ons op kantoor (waar de stroom weer eens uitgevallen was...). Hij heeft een film gemaakt over de tijd dat hij opgesloten heeft gezeten zonder dat er een rechter aan te pas was gekomen. Hij is nu zeventig jaar, dit speelde meer dan vijftig jaar geleden hier in Accra.
Op de dag voor kerst, toen hij vijftien jaar was, werd hij zomaar opgepakt en voor vijf jaar gevangen gezet. Zonder dat daarvoor een reden werd gegeven. Die vijf jaar werden er uiteindelijk zes, omdat de toenmalige president Nkumrah op het moment dat hij en de drieduizend anderen vrij zouden komen, er nog vijf jaar aan toevoegde. Alleen omdat de CIA en de Britse regering een handje hielpen bij een staatsgreep, is hij na zes jaar toen vrij gekomen. Nu woont hij al tientallen jaren in Engeland.
Hij vertelde dat ze soms drie dagen geen eten kregen. Dat het eten dat ze wel kregen niet behoorlijk was klaargemaakt. Dat hij zijn tanden zes jaar niet kon poetsen. Dat ze op de grond moesten slapen, ook de bejaarden. Dat zieken geen medicijnen kregen. Dat hij elke dat mensen zag sterven. Dat hij zelf ook liever dood wilde.
Een indrukwekkend verhaal, dat hij nu overal probeert te vertellen als een van de laatste overlevenden. Om mensen bewust te maken van foute regimes. In de hoop te kunnen voorkomen dat volgende generaties dezelfde dingen doen. Ik hoop dat deze moedige man een verschil kan maken.
Abonneren op:
Posts (Atom)
.jpg)
