Ik weet het, ik ben verwend
13 januari 2009
Gisteren heb ik letterlijk de hele dag niks kunnen doen. Doodzonde, zoveel tijd verspillen waarin ik zoveel had kunnen doen als:
-mijn laptop niet kapot was;
-de internetverbinding honder keer sneller was (een documentje downloaden of een internetpagina laden duurt rustig tien minuten)
-we toegang zouden hebben tot juridische tijdschriften (die is heel beperkt).
Goed, ik weet het, ik ben verwend met de Nijmeegse universiteitsbibliotheek en de bibliotheek van het Europees Parlement (die laatste kan ik in sommige gevallen zelfs dingen laten opzoeken, helemaal handig). Ik mag natuurlijk niet verwachten dat in een ontwikkelingsland de stroom en het internet het altijd (goed) doen, dat er geld is voor informatiebronnen en goede virusscanners op computers. Maar irritant is het wel...
Gelukkig konden we vandaag wel wat gedaan krijgen en hebben we ons research paper over de Ghanese kiesraad ingeleverd. Het is niet zo goed als het had kunnen zijn met de juiste middelen, maar het volstaat hopelijk wel.
woensdag 14 januari 2009
Weekendje toch niet helemaal weg
12 januari 2009
Het weekend is trouwens iets anders verlopen dan de bedoeling was: we hebben geen wilde dieren gezien. Zaterdag moest ik een hoop regelen voor mijn telefoon en camera enzo, maar mijn huisgenootje zelfs nog meer. Zij vertrekt namelijk vandaag voor een maand naar Nepal en moest daarvoor spullen hebben die hier niet verkopen, zoals een slaapzak (wie heeft er nou een slaapzak nodig in Ghana?). We hadden daarom pas om zes uur 's avonds afgesproken.
Op dat moment kwamen we er echter pas achter dat we om die tijd helemaal niet meer in de buurt van het reservaat zouden kunnen komen. Dus toen we bij het Tema-tro-station waren, zijn mijn huisgenootje, het andere meisje dat vlakbij ons woont en ik weer omgekeerd en maar wat gaan drinken in de bar bij ons om de hoek. Een leuk tropisch ding onder mooie bomen.
Zondag zijn we met zijn drieën naar Aburi gegaan, een plaatsje iets ten noorden van Accra in de heuvels. Daar is een mooie botanische tuin. Toen we uit de tro kwamen, vroegen we een vrouw de weg daarnaartoe (les één in Ghana, wil je iets weten, vraag het, het staat nergens aangegeven!). Ze zou het ons wel even laten zien. Uiteindelijk liep ze helemaal met ons mee naar een restaurantje waar we konden lunchen.
Mijn huisgenootje ging even naar het toilet en werd toen aangesproken door het personeel. Of het klopte dat we voor de rijst en kip van die dame zouden betalen? Ongelofelijk, zo brutaal! De rest van de middag was leuk, lekker door de tuin gewandeld en aan het eind van de middag een tro terug naar Accra genomen.
Terwijl mijn huisgenootje 's avonds haar spullen in begon te pakken, kwam ik erachter dat mijn computer is gecrasht. Hij start niet meer op. Echt balen.
Het weekend is trouwens iets anders verlopen dan de bedoeling was: we hebben geen wilde dieren gezien. Zaterdag moest ik een hoop regelen voor mijn telefoon en camera enzo, maar mijn huisgenootje zelfs nog meer. Zij vertrekt namelijk vandaag voor een maand naar Nepal en moest daarvoor spullen hebben die hier niet verkopen, zoals een slaapzak (wie heeft er nou een slaapzak nodig in Ghana?). We hadden daarom pas om zes uur 's avonds afgesproken.
Op dat moment kwamen we er echter pas achter dat we om die tijd helemaal niet meer in de buurt van het reservaat zouden kunnen komen. Dus toen we bij het Tema-tro-station waren, zijn mijn huisgenootje, het andere meisje dat vlakbij ons woont en ik weer omgekeerd en maar wat gaan drinken in de bar bij ons om de hoek. Een leuk tropisch ding onder mooie bomen.
Zondag zijn we met zijn drieën naar Aburi gegaan, een plaatsje iets ten noorden van Accra in de heuvels. Daar is een mooie botanische tuin. Toen we uit de tro kwamen, vroegen we een vrouw de weg daarnaartoe (les één in Ghana, wil je iets weten, vraag het, het staat nergens aangegeven!). Ze zou het ons wel even laten zien. Uiteindelijk liep ze helemaal met ons mee naar een restaurantje waar we konden lunchen.
Mijn huisgenootje ging even naar het toilet en werd toen aangesproken door het personeel. Of het klopte dat we voor de rijst en kip van die dame zouden betalen? Ongelofelijk, zo brutaal! De rest van de middag was leuk, lekker door de tuin gewandeld en aan het eind van de middag een tro terug naar Accra genomen.
Terwijl mijn huisgenootje 's avonds haar spullen in begon te pakken, kwam ik erachter dat mijn computer is gecrasht. Hij start niet meer op. Echt balen.
maandag 12 januari 2009
Will you marry me?
Goed, ik krijg hier dus redelijk veel huwelijksaanzoeken (gemiddeld minstens eentje per dag). Het wordt wel een beetje vermoeiend om de hele tijd tegen iedereen vriendelijk gedag te blijven zeggen, terug te lachen en je niet teveel te ergeren als de zoveelste Ghanees wil weten waar je vandaan komt.
Dat is best lastig als je er gisteravond achterkomt dat je computer gecrasht is. Even een overzicht van de electronica die ik had meegenomen:
- telefoon; gestolen (maar heb inmiddels een nieuwe die ongelofelijk goedkoop was)
- fototoestel; kapot (maar is inmiddels voor een flink bedrag gemaakt door Erik de cameraman die ook al met me wil trouwen)
- computer; gecrasht dankzij een virus op het kantoor van de CHRI
Ik ben blij dat ik mijn ipod thuis heb gelaten. Dus ik ben nu niet in zo'n vrolijke bui als je hier eigenlijk continu zou moeten hebben. Hopelijk kan de computerman van CHRI mijn laptop fiksen zonder dat ik met hem hoef te trouwen...
Dat is best lastig als je er gisteravond achterkomt dat je computer gecrasht is. Even een overzicht van de electronica die ik had meegenomen:
- telefoon; gestolen (maar heb inmiddels een nieuwe die ongelofelijk goedkoop was)
- fototoestel; kapot (maar is inmiddels voor een flink bedrag gemaakt door Erik de cameraman die ook al met me wil trouwen)
- computer; gecrasht dankzij een virus op het kantoor van de CHRI
Ik ben blij dat ik mijn ipod thuis heb gelaten. Dus ik ben nu niet in zo'n vrolijke bui als je hier eigenlijk continu zou moeten hebben. Hopelijk kan de computerman van CHRI mijn laptop fiksen zonder dat ik met hem hoef te trouwen...
zaterdag 10 januari 2009
Eindelijk even internetten!
10 januari 2009
Tja, internet is hier niet zo vanzelfsprekend als dat in Nederland is. Op het kantoor waar ik werk hebben we wel internet, maar dat deed het de afgelopen anderhalve dag niet. Net zoals de stroom het soms plotseling een tijdje niet doet. Het maakt bloggen in elk geval niet makkelijk. Vandaar dat ik een hoop berichten had opgespaard op mijn usb stick en ze nu in een keer heb geplaatst. Ik hoop dat jullie het geduld kunnen opbrengen om er wat van te lezen.
Ik vind het in elk geval erg leuk om zoveel reacties te krijgen! Ik hoor dat er nog geen Elfstedentocht is gepland, maar dat er wel eindelijk weer eens een toertocht door de Biesbosch mogelijk was geweest, echt heel jammer dat ik nu niet kan schaatsen.
Ik heb trouwen een hele goedkope telefoon gekocht en gezorgd dat ik mijn Ghanese nummer houd, dus dat is fijn. Mijn camera is bij iemand die camera's repareert, nu maar hopen dat dat een beetje vlot gaat. Jullie moeten nog even verstoken blijven van de prachtige plaatjes die je hier kan schieten...
Tja, internet is hier niet zo vanzelfsprekend als dat in Nederland is. Op het kantoor waar ik werk hebben we wel internet, maar dat deed het de afgelopen anderhalve dag niet. Net zoals de stroom het soms plotseling een tijdje niet doet. Het maakt bloggen in elk geval niet makkelijk. Vandaar dat ik een hoop berichten had opgespaard op mijn usb stick en ze nu in een keer heb geplaatst. Ik hoop dat jullie het geduld kunnen opbrengen om er wat van te lezen.
Ik vind het in elk geval erg leuk om zoveel reacties te krijgen! Ik hoor dat er nog geen Elfstedentocht is gepland, maar dat er wel eindelijk weer eens een toertocht door de Biesbosch mogelijk was geweest, echt heel jammer dat ik nu niet kan schaatsen.
Ik heb trouwen een hele goedkope telefoon gekocht en gezorgd dat ik mijn Ghanese nummer houd, dus dat is fijn. Mijn camera is bij iemand die camera's repareert, nu maar hopen dat dat een beetje vlot gaat. Jullie moeten nog even verstoken blijven van de prachtige plaatjes die je hier kan schieten...
Aangifte doen in Ghana...
9 januari 2009
Gisteren was een interessante dag. ´s Ochtends heb ik een hoop dingen op kunnen zoeken en een echte opzet kunnen maken voor het onderzoeksrapportje dat ik samen met een andere vrijwilliger aan het schrijven ben. Het gaat over de manier waarop en de voorwaarden waaronder de Ghanese kiesraad wordt benoemd. Hoe zorg je ervoor dat de kiesraad zo onafhankelijk mogelijk is? We vergelijken daarvoor Ghana met een aantal andere landen.
Aan de overkant van de straat kunnen we lunchen voor ongeveer 1 cedi (iets van 70 eurocent) met pasta, rijst, spinazie, plantain (een soort groene banaan), eieren enz. Helaas hadden we ´s middags geen internet meer, dat schijnt net als de stroom regelmatig langdurig uit te vallen. Dat beperkte onze zoekmogelijkheden natuurlijk, dus aan het eind van de dag hadden we niks meer te doen.
Een Ghanese werknemer van de organisatie waarmee ik deze reis heb geregeld, kwam me ophalen om naar het politiebureau in de buurt van Independence Square te gaan, om aangifte te doen van het stelen van mijn telefoon. Dus gingen we met een taxi naar het politiebureau, waar ik eerst alvast alle gegevens die ze nodig zouden kunnen hebben op een briefje moest schrijven.
Binnen leek het politiebureau op een politiebureau uit een film. Links achter de balie was een cel, echt zo´n ding met tralies, waar een hoop mannen die kennelijk waren gearresteerd vlak bij elkaar stonden. Het zag er naar uit. Vervolgens kostte het een hele hoop gepraat en overtuigingskracht en vijf cedi om het voor elkaar te krijgen dat ze een rapport zouden maken. Dus heb ik nu een netjes uitgeschreven rapport, met allemaal officiële stempels erop (computers hebben ze niet op het politiebureau).
Die vijf cedi moet je natuurlijk niet zien als omkoping, het is gewoon “dashen” (fooi geven in Ghanees Engels) en een echte “Ghanese traditie”. Nou ja, we waren tenminste in een uur klaar en dat is erg snel voor Ghanese begrippen.
Naar huis ging ik met een tro die, je zou in Nederland echt heel raar opkijken als de bus dat deed, ging tanken onderweg!
´s Avonds ben ik met drie anderen naar een bar geweest om te overleggen over ons weekendtripje. Zaterdagmiddag gaan we ongeveer een uurtje naar het noorden met een tro, om zondag in alle vroegte naar een wildlife reserve te gaan om apen, antilopes en dergelijke te zien. Ik ben benieuwd!
Gisteren was een interessante dag. ´s Ochtends heb ik een hoop dingen op kunnen zoeken en een echte opzet kunnen maken voor het onderzoeksrapportje dat ik samen met een andere vrijwilliger aan het schrijven ben. Het gaat over de manier waarop en de voorwaarden waaronder de Ghanese kiesraad wordt benoemd. Hoe zorg je ervoor dat de kiesraad zo onafhankelijk mogelijk is? We vergelijken daarvoor Ghana met een aantal andere landen.
Aan de overkant van de straat kunnen we lunchen voor ongeveer 1 cedi (iets van 70 eurocent) met pasta, rijst, spinazie, plantain (een soort groene banaan), eieren enz. Helaas hadden we ´s middags geen internet meer, dat schijnt net als de stroom regelmatig langdurig uit te vallen. Dat beperkte onze zoekmogelijkheden natuurlijk, dus aan het eind van de dag hadden we niks meer te doen.
Een Ghanese werknemer van de organisatie waarmee ik deze reis heb geregeld, kwam me ophalen om naar het politiebureau in de buurt van Independence Square te gaan, om aangifte te doen van het stelen van mijn telefoon. Dus gingen we met een taxi naar het politiebureau, waar ik eerst alvast alle gegevens die ze nodig zouden kunnen hebben op een briefje moest schrijven.
Binnen leek het politiebureau op een politiebureau uit een film. Links achter de balie was een cel, echt zo´n ding met tralies, waar een hoop mannen die kennelijk waren gearresteerd vlak bij elkaar stonden. Het zag er naar uit. Vervolgens kostte het een hele hoop gepraat en overtuigingskracht en vijf cedi om het voor elkaar te krijgen dat ze een rapport zouden maken. Dus heb ik nu een netjes uitgeschreven rapport, met allemaal officiële stempels erop (computers hebben ze niet op het politiebureau).
Die vijf cedi moet je natuurlijk niet zien als omkoping, het is gewoon “dashen” (fooi geven in Ghanees Engels) en een echte “Ghanese traditie”. Nou ja, we waren tenminste in een uur klaar en dat is erg snel voor Ghanese begrippen.
Naar huis ging ik met een tro die, je zou in Nederland echt heel raar opkijken als de bus dat deed, ging tanken onderweg!
´s Avonds ben ik met drie anderen naar een bar geweest om te overleggen over ons weekendtripje. Zaterdagmiddag gaan we ongeveer een uurtje naar het noorden met een tro, om zondag in alle vroegte naar een wildlife reserve te gaan om apen, antilopes en dergelijke te zien. Ik ben benieuwd!
Nelson Mandela
8 januari 2009
Had ik al verteld dat ik bij iemand in huis woon die Nelson Mandela kent, sterker nog, familie van hem is? Echt ongelofelijk!
Had ik al verteld dat ik bij iemand in huis woon die Nelson Mandela kent, sterker nog, familie van hem is? Echt ongelofelijk!
Pechdag
8 januari 2009
Wat een gedoe zeg, nou blijkt mijn tas ook nog opengesneden, het is maar een kleine snee, maar toch. Hopelijk kan de schoenmaker om de hoek hem voor een paar pesewa maken.
Vervelender is dat mijn fototoestel het ook heeft opgegeven. Ik was zo blij dat die niet was gestolen (ik moest hem losrukken uit iemands hand) maar nou blijkt dat hij dat waarschijnlijk niet heeft overleeft. Ik had nog niet veel foto’s gemaakt, maar om nou zonder foto’s thuis te komen is ook zo wat, dus ik moet morgen maar naar het westerse winkelcentrum hier om hem te laten repareren of een nieuwe te kopen. Wat een enorme pechdag gisteren. Hopelijk heb ik nu de grootste narigheid van de reis gehad...
Wat dan wel weer leuk is, is dat ik dinsdagavond naar de vrijwilligersavond ben geweest. Eerst deden we een quiz, waarbij ik nogal gehandicapt was doordat Engels niet mijn moedertaal is. Ik kon maar niet bedenken wat kraanvogel in het Engels is (Crane). Na de quiz zijn we nog in een bar wat gaan drinken met een stuk of tien mensen. Toen mijn kamergenoot en ik om kwart voor 12 werden afgezet door de taxi, was ik heel erg moe. Ik moet elke ochtend om half zeven opstaan om op tijd op kantoor te zijn en het kost veel energie om te wennen aan de totaal andere omgeving. Gisteravond kon ik gelukkig heel vroeg naar bed gaan.
Wat een gedoe zeg, nou blijkt mijn tas ook nog opengesneden, het is maar een kleine snee, maar toch. Hopelijk kan de schoenmaker om de hoek hem voor een paar pesewa maken.
Vervelender is dat mijn fototoestel het ook heeft opgegeven. Ik was zo blij dat die niet was gestolen (ik moest hem losrukken uit iemands hand) maar nou blijkt dat hij dat waarschijnlijk niet heeft overleeft. Ik had nog niet veel foto’s gemaakt, maar om nou zonder foto’s thuis te komen is ook zo wat, dus ik moet morgen maar naar het westerse winkelcentrum hier om hem te laten repareren of een nieuwe te kopen. Wat een enorme pechdag gisteren. Hopelijk heb ik nu de grootste narigheid van de reis gehad...
Wat dan wel weer leuk is, is dat ik dinsdagavond naar de vrijwilligersavond ben geweest. Eerst deden we een quiz, waarbij ik nogal gehandicapt was doordat Engels niet mijn moedertaal is. Ik kon maar niet bedenken wat kraanvogel in het Engels is (Crane). Na de quiz zijn we nog in een bar wat gaan drinken met een stuk of tien mensen. Toen mijn kamergenoot en ik om kwart voor 12 werden afgezet door de taxi, was ik heel erg moe. Ik moet elke ochtend om half zeven opstaan om op tijd op kantoor te zijn en het kost veel energie om te wennen aan de totaal andere omgeving. Gisteravond kon ik gelukkig heel vroeg naar bed gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)
.jpg)
